Η Heineken έφερε το τρόπαιο του Champions League στην Αθήνα

Η Heineker έφερε το τρόπαιο του UEFA Champions League στην Αθήνα, σε μια ειδική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Hilton.
Πλέον μένει ένα βήμα. Ολοκληρώνονται οι ρεβάνς των ημιτελικών και φτιάχνεται το ζευγάρι του μεγάλου τελικού του UEFA Champions League που φέτος θα γίνει στο Κάρντιφ στις 3 Ιουνίου.
Ο μακρύς δρόμος φτάνει στο τέλος του και μετά από εκατοντάδες αγώνες μεταξύ αμέτρητων ποδοσφαιριστών θα έρθει η στιγμή που 22 ποδοσφαιριστές θα πατήσουν το χορτάρι του Millenium και θα περάσουν δίπλα απ’το τρόπαιο του UEFA Champions League.
Το ιερό δισκοπότηρο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, το πιο βαρύτιμο διασυλλογικό τρόπαιο στον κόσμο. Οι Άγγλοι το λένε Big Old Ears, οι Γάλλοι La coupe aux grandes oreilles, οι Ισπανοί το φωνάζουν La Orejona και για εμάς είναι απλώς “η κούπα με μεγάλα αυτιά”.
Κάθε ποδοσφαιριστής ονειρεύεται να το κατακτήσει, κάθε φίλαθλος θέλει να το δει από κοντά, να το πιάσει στα χέρια του, να μιμηθεί τα είδωλά του. Η Heineken κατάφερε και το έφερε εδώ, στην Αθήνα. Σε μια ειδική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Hilton, η Heineken έφερε μπροστά στα μάτια μας το τρόπαιο του UEFA Champions League.
Αρκεί μόνο ένα στοιχείο για να καταλάβετε το δέος. Όταν ήρθε η στιγμή και το τρόπαιο εμφανίστηκε μπροστά μας υπό τους ήχους του ύμνου του UEFA Champions League, όλοι οι παρευρισκόμενοι, άντρες και γυναίκες, ξέσπασαν σε χειροκροτήματα. Υπερβολικό έως και αφελές να χειροκροτάς κάτι άψυχο, ένα αντικείμενο. Κι όμως, πιστέψτε με, το ίδιο θα κάνατε κι εσείς όταν θα το βλέπατε επιτέλους μπροστά σας, αστραφτερό, σε απόσταση 1-2 μέτρων.
Χειροκροτάς, γιατί πρέπει με κάποιο τρόπο να διοχετεύσεις τον ενθουσιασμό που νιώθεις όταν το βλέπεις μπροστά σου. Κι αμέσως ζητάς μια Heineken, θες να γιορτάσεις, λες κι έχει μπει κάποιο γκολ, λες και νίκησε η ομάδα σου. Τέτοια είναι η ευφορία που προκαλεί η θέα του, σε ξεσηκώνει, σε τραβάει κοντά του σαν μαγνήτης, αλλά ταυτόχρονα σου προκαλεί δέος.
Τόσο που προσωπικά δεν το κράτησα, ούτε το φίλησα όπως έκαναν άλλοι. Ούτε καν το ακούμπησα, μάλλον γιατί μέσα μου ένοιωθα πως αυτό είναι προνόμιο των ποδοσφαιριστών και των προπονητών. Στο φινάλε, οι δικές τους προσπάθειες το κάνουν ξεχωριστό. Το δικό τους ταλέντο είναι αυτό που αντανακλά πάνω του και το κάνει να λάμπει τόσο, τα ονόματα των νικητών που είναι χαραγμένα στο πίσω μέρος του μεγαλώνουν το βάρος.
Αστραφτερό, υπέροχο, βαρύτιμο. Και ναι, we won it five times 🙂