Η φράση… εφιάλτης, η υποτιμημένη ομοιογένεια και ο χαφ που έρχεται στην ΑΕΚ

Mια από τις φράσεις… εφιάλτες για τον κάθε φίλαθλο, αλλά και για όλους μας κακά τα ψέματα, τέτοια εποχή είναι το: “Δεν θα πάρουμε παίκτη μόνο για να… πάρουμε”. Οι μεταγραφές ήταν, είναι και θα είναι το όπιο του λαού. Ακόμη κι εν μέσω Μουντιάλ, καλή ώρα, δεν πέφτει ποτέ από προτεραιότητα η περιέργεια, η αγωνία για το αν θα έρθουν και ποιοι θα έρθουν.

Και πάντα για τους περισσότερους οι καλές μεταγραφές είναι οι… πολλές. Παρότι έχει αποδειχθεί διαχρονικά πως τα πρωταθλήματα δεν κρίνονται το καλοκαίρι και πολλές φορές οι… χαμένοι του καλοκαιριού είναι οι νικητές τους Μαΐου η νοοτροπία δεν αλλάζει.

Αυτό που αλλάζει είναι η αντίδραση του κόσμου μέσω σόσιαλ ή οποιονδήποτε άλλων μέσων έκφρασης. Σε περίπτωση καθυστέρησης, παρότι δεν έχει βγει ακόμη ο Ιούνιος, αν η προηγούμενη χρονιά έχει πάει καλά τα πράγματα είναι πιο ήρεμα.

Αλλιώς από τέλος Ιουνίου προκαταβάλλεται η… αποτυχία και της ερχόμενης σεζόν. Αν βάλεις τα πράγματα κάτω όμως και κοιτάξεις πίσω σχεδόν ποτέ δεν επιβεβαιώνονται οι προβλέψεις του καλοκαιριού ιδίως για τις ομάδες που δεν ενισχύθηκαν ή άργησαν ή δεν είχαν όλους τους παίκτες στην προετοιμασία, πράγμα ούτως ή άλλως απίθανο αλλά και λάθος αν γινόταν.

Αυτό δεν ισχύει μόνο για την ΑΕΚ που ούτως ή άλλως χρειάζεται τις λιγότερες προσθήκες αλλά για όλους. Και πάντα στις μεταγραφές αυτό που μετράει είναι το ποιοι παίκτες θα έρθουν.

Το πότε θα έρθουν είναι εφήμερο και σχεδόν πάντα άνευ ουσίας. Τα παραδείγματα δεκάδες. Σκεφτείτε απλά τα πρωταθλήματα της ΑΕΚ το 23 και το 26 και θυμηθείτε πότε ήρθαν παίκτες κολώνες.

Ακόμη και στο Μουντιάλ που είναι σε πολύ πρώιμο στάδιο φαίνεται πως οι ομάδες που έχουν διατηρήσει σταθερό κορμό κι ας έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από το προηγούμενο είναι πιο έτοιμες να πάνε μακριά στηριγμένες και στην ομοιογένεια.

Η Αργεντινή είναι το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα με μια ενδεκάδα σχεδόν ίδια με αυτή που έκανε το όνειρο πραγματικότητα στο Κατάρ. Όμως και η Γαλλία έχει έναν σταθερό κορμό έξι τουλάχιστον βασικών παικτών τέσσερα χρόνια μετά κι ας είναι η παραγωγή της ατελείωτη. Ας μείνουμε σε αυτές τις δύο που ήταν οι φιναλίστ στο Κατάρ και κάνουν περίπατο στους ομίλους τους.

Και μιλάμε για Εθνικές ομάδες όπου η δεξαμενή είναι τεράστια και βέβαια δεν απαιτούνται… χρήματα για μεταγραφές εκτός αν είσαι πχ το Κατάρ που νοικιάζει μέχρι και… οπαδούς. Η ομοιογένεια είναι υποτιμημένη στο μυαλό των φιλάθλων αλλά καθόλου στο μυαλό των προπονητών αλλά και των τεχνικών διευθυντών όταν μιλάμε για συλλόγους.

Η ΑΕΚ έχει αυτό το προνόμιο ενόψει της ερχόμενης σεζόν, η μόνη εκ των βασικών διεκδικητών του πρωταθλήματος. Δεν είναι σίγουρο ότι θα φέρει την επιτυχία αλλά είναι δεδομένο πως αποτελεί ένα μεγάλο όπλο.

Η ΑΕΚ χάρη στις χειρουργικές κινήσεις του Ριμπάλτα κατάφερε στη σεζόν που έφερε το πρωτάθλημα και την επιστροφή στην Ευρωπαϊκή αξιοπρέπεια να βάλει παράλληλα 4 μεταγραφές (Ρέλβας, Μαρίν, Γιόβιτς, Βάργκα) στον βασικότατο κορμό της και στο τέλος της σεζόν να έχει τους 10 από τους 11 που έκαναν το θριαμβευτικό φίνις σχεδόν πάντα ίδιους όταν ήταν διαθέσιμοι και 100% έτοιμοι.

Επίσης ο Νίκολιτς κατάφερε να αξιοποιήσει στο μέγιστο και να μονιμοποιήσει μεταγραφές του 2024 (Στρακόσα, Κοϊτά) για τους οποίους υπήρχαν λίγες ή πολλές αμφιβολίες και να πάρει πάρα πολλά από παίκτες που πέρυσι τέτοια εποχή θεωρούσαμε δεδομένο πως δεν θα είναι καν στο ρόστερ (Πήλιος, Περέιρα).

Η πρώτη μεταγραφή της ΑΕΚ ήρθε να καλύψει αν όλα πάνε καλά την μόνη θέση που δεν είχε ξεκάθαρο κάτοχο στο φίνις. Αυτή του δεύτερου ακραίου μεσοεπιθετικού μαζί με τον Κοϊτά που πέρυσι έπαιξε σε όλα τα παιχνίδια πλην ενός που εξέτισε ποινή.

Στα σκαριά είναι και η δεύτερη προσθήκη. Ο μέσος που λόγω της απουσίας του Πινέδα από την προετοιμασία θα έχει ακόμη περισσότερο χρόνο και ρόλο στα φιλικά και στις προπονήσεις για να μπει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στο νόημα.