Μουντιάλ 2026: Hydration με βροχή και break για διαφημίσεις – Ο χαμένος αγωνιστικός χρόνος

«Δεν υπάρχει έξτρα κέρδος για τη FIFA, καθώς όλες οι εμπορικές συμφωνίες είχαν κλειστεί πολύ νωρίτερα. Οπότε δεν είναι οικονομικό θέμα για εμάς, αλλά καθαρά αθλητικό».

Με αυτά τα λόγια αποφάσισε να εμφανιστεί περίπου δύο εβδομάδες μετά την έναρξη του Παγκόσμιου ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, Τζιάνι Ινφαντίνο, απευθυνόμενος κατά βάση στο τηλεοπτικό κοινό της διοργάνωσης και κατά συνέπεια και σε όσους φιλάθλους και οπαδούς έχουν βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη για να παρακολουθήσουν από κοντά τα ματς.

Ο λόγος δεν είναι άλλος παρά η απολύτως δικαιολογημένη κριτική αλλά και γκρίνια για την απόφαση της FIFA να κάνει υποχρεωτικά στη μέση των δύο ημιχρόνων για το γνωστό πλέον σε όλους hydration break. Ένα νέο μέτρο, που σύμφωνα με τη FIFA, πάρθηκε με γνώμονα το καλό των ποδοσφαιριστών εξαιτίας των έντονων καιρικών συνθηκών στα γήπεδα των ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικού αλλά προκαλεί τόσο αγωνιστικά προβλήματα στις ομάδες, αλλά έχει ως συνέπεια και άλλες αλλαγές στο λαοφιλέστερο άθλημα του πλανήτη.

Οι φανερές διακοπές και ο μικρότερος αγωνιστικός χρόνος

Εκτός, λοιπόν, από αυτά που δείχνουν να είναι αναγκαστικά time outs σε αντίθεση με το προαιρετικό cooling break που είχαμε γνωρίσει πριν λίγα χρόνια, το πηλίκο –μετρώντας τα κουκιά του αγωνιστικού χρόνου σε αυτό το Παγκόσμιο– βγάζει σε πολλές των περιπτώσεων μείον σε αγωνιστικά λεπτά, με αποκορύφωμα το παιχνίδι του οικοδεσπότη Καναδά κόντρα στο Κατάρ πρώτες στροφές της δεύτερης αγωνιστικής των ομίλων.

Μετά τον σοκαριστικό τραυματισμό του Ισμαέλ Κονέ ήταν πλέον πασιφανές πως είτε σε αυτό το Παγκόσμιο υπάρχει συγκεκριμένη άτυπη οδηγία τα ματς να μην κρατούν «αιώνες», είτε -με ελάχιστες πιθανότητες- ορισμένοι από τους ελίτ διαιτητές της FIFA (ή εν πάση περιπτώσει σε όσους από αυτούς εξασφάλισαν βίζα παραμονής) δεν ξέρουν να κρατούν σωστά τον χρόνο που δεν παίχτηκε εξαιτίας των διακοπών στη ροή του αγώνα.

Η γνώμη του Κλοπ

Τα μέτρα Κολίνα

Από τη μία, με επικεφαλής τον Πιερλουίτζι Κολίνα, η Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία είχε σαφή προσανατολισμό να μειώσει δραστικά τις καθυστερήσεις που προκύπτουν από την «προθυμία» ορισμένων ομάδων στο time wasting ως μέσο επιρροής του αποτελέσματος. Ένα μέτρο φαινομενικά σωστό όταν δεν έχει περάσει παρά μόνο λίγος καιρός μετά την κατάκτηση της Πρέμιερ Λιγκ από την Άρσεναλ και την παραλίγο κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ από το ίδιο σύνολο του Μίκελ Αρτέτα, το οποίο για να γλιτώσει δευτερόλεπτα δεν εκτέλεσε ακόμη και κόρνερ σε νεκρό χρόνο – μην τυχόν και φυσήξουν όλοι οι άνεμοι μαζί και καταλήξει η μπάλα στην απέναντι, δίκια τους εστία.

Από την άλλη, κι ενώ όντως δεν υπάρχουν χρονοτριβές όσον αφορά φερειπείν τις αλλαγές, φαίνεται να υπάρχει ένα γενικότερο κουτσούρεμα στα λεπτά των καθυστερήσεων, κάτι για το οποίο φαίνεται να διαμαρτυρήθηκε έντονα προς τον διαιτητή και ο Χάρι Κέιν μετά το τέλος του Αγγλία-Γκάνα. Σε πολλές των περιπτώσεων αυτά φαντάζουν εξαιρετικά λίγα, ειδικά όταν προκύπτουν τραυματισμοί, ψευτοτραυματισμοί και πανηγυρισμοί που δεν φαίνεται να προσμετρώνται κατά το σύνολό τους στο δεδομένο +3’ σε κάθε 45λεπτο, το οποίο προκύπτει από τις δύο αναγκαστικές διακοπές στα μέσα των δύο ημιχρόνων.

Οι καθυστερήσεις

Όσον αφορά τις καθυστερήσεις, στο χαρακτηριστικό παράδειγμα του Καναδάς-Κατάρ, τα λεπτά που κράτησε στο δεύτερο ημίχρονο ο Χιλιανός διαιτητής, Κριστιάν Γκαράι, ήταν εννέα (9) ωστόσο το ματς φαίνεται να σταμάτησε για περισσότερο χρόνο. Μετρώντας τον έστω και στο περίπου, μπορεί εύκολα να διαπιστώσει κανείς πως μετά τον τραυματισμό του Κονέ ο αγώνας επανεκκίνησε έπειτα από ένα πεντάλεπτο και… βάλε, ενώ προς το τέλος υπήρξαν και καθυστερήσεις από τις δύο πτώσεις του τερματοφύλακα, Μαχμούντ Αμπουνάντα. Χώρια τα τρία γκολ που σημειώθηκαν συνολικά στο δεύτερο ημίχρονο, χώρια η οποιαδήποτε άλλη διακοπή.

Πού οφείλεται, λοιπόν, η μείωση του συνολικού χρόνου και γιατί συμβαίνει αυτό – την ώρα (sic) που μετά το Μουντιάλ του Κατάρ είχαμε «συνηθίσει» στο η αλήθεια είναι κάπως υπερβολικό 10, 11 και 12 λεπτά καθυστερήσεων; Η απάντηση φαίνεται να κρύβεται ακριβώς πίσω από τα hydration breaks και την… εξοικονόμηση χρόνου στην οποία στοχεύουν για την εξυπηρέτηση άλλων σκοπών.

Οι υποσχέσεις και οι χρηματικές συμφωνίες

Στις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος βάσισε (κυρίως) την πρώτη του εκλογική νίκη στις υποσχέσεις που έδωσε στον επιχειρηματικό κόσμο της χώρας για ανάπτυξη ή/και φορολογικές ελαφρύνσεις, ο παρονομαστής παρέμεινε κοινός όσον αφορά τις εταιρίες που έσπευσαν να αγοράσουν τηλεοπτικό χρόνο – και χώρο εντός και εκτός των γηπέδων, με στόχο να διαφημιστούν σε αυτό το Παγκόσμιο. Η υπόσχεση, δηλαδή, ήταν η ίδια. Εδώ θα κερδίσει μια μερίδα του κεφαλαίου και τα άλλα τα… βρίσκουμε.

Συνυπολογίζοντας ότι το μαθημένο σε σόου αμερικάνικο κοινό δεν μπορεί να παρακολουθήσει ένα αθλητικό γεγονός με συνεχόμενη ροή για παραπάνω από ελάχιστα λεπτά (βλ. NBA), επανεμφανίστηκε στη ζωή μας το «διάλειμμα ενυδάτωσης» και καλά ως μέτρο πρόληψης για την υγεία αθλητών και διαιτητών. Με την τηλεθέαση των Αμερικάνων να είναι αυξημένη, έστω από περιέργεια (άλλωστε είχε δουλέψει το μάρκετινγκ καιρό τώρα) ή εθνική… υπερηφάνεια για την συνδιοργάνωση του Παγκοσμίου, οι χορηγοί και γενικότερα οι διαφημιζόμενοι έπρεπε να βρουν και να ξεκλέψουν λίγο τηλεοπτικό χρόνο για να σπάνε τη ροή, ο οποίος βεβαίως έπρεπε να απορροφηθεί αλλού, αφού οι έξτρα καθυστερήσεις θα επέφεραν επιπλέον καθυστέρηση στα διαφημιστικά πακέτα που ακολουθούν μετά το πέρας των ημιχρόνων/αναμετρήσεων, όσο και προσαρμογές στο χρονοδιάγραμμα των αμερικανικών κυρίως τηλεοπτικών Μέσων.

Από το τραγούδι, στη γιούχα

Τα hydration breaks έχουν ως αποτέλεσμα στις ΗΠΑ οι διαφημίσεις διαδέχονται κατά ριπάς η μία την άλλη (με βασική αυτή ενός συγκεκριμένου ισοτονικού ποτού, μεγάλου χορηγού του τουρνουά), ενώ σε χώρες όπως η Ελλάδα (όπου τα ματς είναι κυρίως μεταμεσονύχτια και οι διαφημίσεις είναι ελάχιστες λόγω ώρας – αν όχι σχεδόν μηδαμινές) οι τηλεθεατές καταλήγουν να βλέπουν κάποιες άχαρες στιγμές στο χορτάρι με παίκτες που παίρνουν οδηγίες για τη συνέχεια και περιμένουν κι αυτοί πως και πως για την επανεκκίνηση. Τουλάχιστον -ευτυχώς- ο κόσμος στις εξέδρες έχει μάθει καλά τους στίχους του «Livin’ on a prayer» των Bon Jovi και παίρνει έναν συναυλιακό τόνο αυτή η αναμονή…

Απέναντι στους πιο μουσικόφιλους, βέβαια, υπάρχουν και οι αμιγώς ποδοσφαιρόφιλοι, οι οποίοι γιουχάρουν ολοένα και περισσότερο ήδη πριν ολοκληρωθεί η δεύτερη αγωνιστική για τις διακοπές – με τον ήχο να περνάει και στους τηλεοπτικούς δέκτες μιας και τα γιουχαΐσματα αυτά μοιάζουν τόσο προγραμματισμένα όσο και το σφύριγμα του διαιτητή για να αδειάσουν προσωρινά οι τέσσερις γραμμές.

Η πλευρά της επιστήμης

Με βάση όσα έχουμε δει μέχρι τώρα, θα το έλεγε κανείς απολύτως λογικό, αφού στις περισσότερες των περιπτώσεων έως τώρα σ’ αυτό το Παγκόσμιο ο ρυθμός και το ποδόσφαιρο με επιθετικό κίνητρο αναζητούνται με κιάλια – είτε γιατί οι ομάδες δεν μπορούν να φορτσάρουν, είτε γιατί μετά τα «αναγνωριστικά λεπτά» η στρατηγική τους έχει αλλάξει όσον αφορά τα εκρηκτικά διαστήματά τους.

«Αν το κάνετε για την υγεία τους, και για να έχει κάποιο νόημα, κάντε τις διακοπές τουλάχιστον έξι λεπτά», είχε υπογράψει με σίγουρα πιο επίσημο ύφος σε επιστολή της προς τη FIFA η αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Αθλητικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Γουασέντα της Ιαπωνίας, Γούρι Χοσοκάουβα, η οποία ήταν ανάμεσα σ’ εκείνους που «φώναζαν» με επιστημονικά δεδομένα πως ο ενδεχόμενος κίνδυνος αφυδάτωσης μπορεί να αποφευχθεί μόνο αν η πρόληψη γίνει σωστά.

Σύμφωνα με τον Ντούγκλας Κάζα, διευθύνοντα σύμβουλο του Ινστιτούτου Κόρι Στρίνγκερ του Πανεπιστημίου του Κονέκτικατ ο οποίος συνυπέγραψε την επιστολή, το «σωστά» συνεπάγεται διάφορα μέσα όπως βρεγμένες πετσέτες στις πλάτες των αθλητών αλλά και περισσότερο χρόνο, αφού με τη χρήση αυτών των μέτρων η πτώση της θερμοκρασίας του σώματος είναι περίπου 0.12 βαθμοί Κελσίου ανά λεπτό. Πάντα αναλόγως το σώμα του κάθε αθλητή, μιας και ιδιομορφίες όπως η λειτουργία του στόμαχος από άτομο σε άτομο μπορεί να σημαίνει πως κάποιοι χρειάζονται λίγο περισσότερο χρόνο για να φτάσουν στα επίπεδα των υπολοίπων.

Αξίζει να σημειωθεί πως με βάση άλλη μελέτη του 2024, όπως τονίζεται στο AP, τα αποτελέσματα έδειξαν πως σε ιδανικές συνθήκες η θερμοκρασία ενός αθλητή μπορεί να μειωθεί έως και 0.4 βαθμούς Κελσίου σε τρία λεπτά, κάτι που σημαίνει πτώση στους 40.1 βαθμούς Κελσίου από τους 40.5, αν πιάσουμε το όριο έπειτα από το οποίο οι ποδοσφαιριστές μπορεί να νιώσουν ζαλάδα, επιθετικότητα ή ακόμη και να χάσουν τις αισθήσεις τους.

Φυσικά, τα μέτρα αυτά έως τώρα φαίνεται να μην τηρούνται ούτε στο ελάχιστο (με μικρές εξαιρέσεις κάποιες σακούλες με πάγο στην πλάτη διαιτητών), αφού με βάση τις εικόνες που μας έρχονται οι παίκτες μετράνε τις γουλιές τους και ή έχουν τακτικές συζητήσεις, ή κάνουν το… σκιάχτρο περιμένοντας. Ούτε το καλό των πρωταγωνιστών δηλαδή, ούτε αυτών που στηρίζουν όλο το άθλημα και κατ’ επέκταση το προϊόν, των τηλεθεατών.

Η διάρκεια των ματς και πόσο παίζεται η μπάλα

Μετά το πέρας της πρώτης αγωνιστικής φαίνεται πως η διάρκεια των ματς (96:08 κατά μέσο όρο) δεν φτάνει σε λεπτά την ανάλογη των δύο προηγούμενων Παγκοσμίων σε Ρωσία (96:54 Μ.Ο) και Κατάρ (102:43 Μ.Ο) αν και με τα μέτρα του Κολίνα και τον τρόπο που παίζουν οι ομάδες, ο Μ.Ο στα λεπτά του relative ball-in-play (δηλαδή το ποσοστό ή το κλάσμα του συνολικού χρόνου αγώνα που η μπάλα διεκδικείται ενεργά) έφτασε τα 57:22 (59.38%). Λίγο λιγότερο, δηλαδή, από το Κατάρ (58:08 λεπτά – αλλά σε ποσοστό 56.86% με βάση τα πολλά λεπτά καθυστερήσεων) και λίγο περισσότερο από τη Ρωσία (54:50 λεπτά με ποσοστό 56.25%).

Ο Ιβάν Μπάρτον βάζει χέρι σε Ιάπωνες και Σουηδούς που πήγαν για νερό εκτός cooling break, εκμεταλλευόμενοι έναν τραυματισμό

Η ενυδάτωση στη βροχή και το βάλσαμο για τη διοργάνωση

Κι αν όλα τα παραπάνω φαίνεται να αποτελούν μέρος μιας δύσκολης εξίσωσης, ήρθε το hydration break στο δεύτερο ημίχρονο του Γαλλία-Ιράκ (το αυτό έγινε και στο Αγγλία-Γκάνα) την ώρα του οποίου έβρεχε (ενώ είχε νωρίτερα και προσωρινή διακοπή εξαιτίας της καταιγίδας που έπληττε την περιοχή) για να μας υποδείξει με τον πιο απλό κι ανάγλυφο τρόπο πως η πίτα είναι ήδη μοιρασμένη πριν καθίσουμε όλοι στο τραπέζι – και πως όλη η προσπάθεια του κορυφαίου διαιτητή της ιστορίας έγινε με γνώμονα των «από πάνω» να μην ξεφύγει το timeline πολύ πάνω από τις δύο ώρες που υποτίθεται πως είναι φιξαρισμένος ο χρόνος διάρκειας, ώστε να… πάρουν σειρά οι επόμενοι διαφημιζόμενοι.

Αλλά όπως είχε πει κι ο Τραμπ, δεν το κάνει… για τα λεφτά. Το κάνει για να το κάνει, γιατί οι συμφωνίες είναι μιας μορφής τέχνη για εκείνον. Και οι συμφωνίες έχουν γίνει, τα χέρια έχουν δοθεί πάντα εις βάρος των πρωταγωνιστών, του θεάματος και των φιλάθλων, την ώρα που το αγαπημένο του «FOX» αναμένεται να εισπράξει 250.000.000 δολάρια που μπορεί να φτάσουν ακόμη και τα 600.000.000.

Κι αν συνεχίσουν έτσι τα πράγματα, μοναδική ελπίδα να θυμόμαστε αυτό το Παγκόσμιο μετά από χρόνια είναι να υπάρξουν ακραίες μάχες ανάμεσα στα φαβορί ή το τέλος του να είναι –όπως θα έλεγαν– παραμυθένιο με τον Λιονέλ Μέσι, τον Κριστιάνο Ρονάλντο, τον Λαμίν Γιαμάλ ή κάποιο από τα αουτσάιντερ αγκαλιά με το τρόπαιο, ή τον Κιλιάν Εμπαπέ στα 25 γκολ σε τελική φάση Παγκοσμίων.

Γιατί, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν πρόκειται να δούμε κανονικό ποδόσφαιρο όταν υπάρχουν τέσσερα ημίχρονα και κλεμμένος αγωνιστικός χρόνος, στην πλάτη –μάλιστα– παικτών που έχουν παίξει ακόμη μία τεράστια σεζόν. Χώρια των συστημάτων και της γενικότερης τάσης του να παίζεται το άθλημα με ασταμάτητες παράλληλες πάσες και χωρίς δεκάρια. Αλλά αυτή είναι μια άλλη κουβέντα…