Γιώργος Βαρδινογιάννης, Παναθηναϊκός: Ένα ρέκβιεμ για τον “Ρίνγκο”
Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης έφυγε από τη ζωή και ο Βασίλης Σκουντής τον αποχαιρετά έχοντας ακόμη σημάδια από τις φάπες πού του έριχνε…
“Σήμερο, ήτονε”, όπως συνήθιζε να λέει σε ακραιφνώς κρητικιά εκφορά ο Γιώργης…
Γιώργης, όχι Γιώργος: Γιώργης, όπως τον έλεγαν και θα τον μνημονεύουν οι καρδιακοί και εξ απαλών ονύχων φίλοι του οι οποίοι τον μοιρολογάνε από χθες το πρωί και τριγυρίζουν στα στέκια όπου μεγάλωσαν και έκαναν παρέα…
Δεν το υποθέτω αυτό, το γράφω εξ ιδίας πείρας, καθόσον βρίσκομαι στο Ρέθυμνο και ξέρω καλά τι σήμαινε ο εκλιπών για τον τόπο του και το μέγεθος της αμοιβαίας αγάπης τους…
Εδώ ξεκαλοκαίριαζε συχνά, αράζοντας το κότερο του είτε στα ανοιχτά της παραλίας, είτε στους Καλούς Λιμένες…
Το φιλοδώρημα στη Σαμαριά
Εδώ περνούσε και μέρες του χειμώνα, όταν άνοιξε ένα εργοστάσιο επίπλων στα Χανιά και όταν δραπέτευε από την καθημερινότητα του για να πει μια ρακή στο στέκι του, στο καφενείο του Αντώνη ή στη “Σαμαριά”, στο εστιατόριο το οποίο διανυκτέρευε, όπου ένα βράδυ τον είδα να πετάει στο τραπέζι ένα αστρονομικό φιλοδώρημα!
Τον κυνήγαγαν τα γκαρσόνια, νομίζοντας πως είχε κάνει λάθος, γιατί με τα λεφτά που άφησε, θα μπορούσαν να μην δουλέψουν για έναν μήνα!
Σήμερο, λοιπόν, ήτονε μια μέρα θλίψης και πένθους για τον Παναθηναϊκό, για το ελληνικό ποδόσφαιρο, για το αθλητικό οικοσύστημα, για τη ναυτιλία, για το επιχειρείν της χώρας, για την οικογένεια του, για την Επισκοπή του Ρεθύμνου, όπου γεννήθηκε, για το Γεράνι (τη γενέτειρα της μάνας του), για τα Σφακιά (απ’ όπου καταγόταν ο πατέρας του), για το Ρέθεμνος και για όλη την Κρήτη…
Ο “Ρίνγκο”, ο μάγειρας και οι φάπες!
Τον “Καπετάνιο” όπως ήταν ευρύτερα γνωστός ή αλλιώς “Ρίνγκο” επειδή κυκλοφορούσε πάντοτε ζωσμένος με το “σιδερικό” -τον γνώρισα μικρός, με το που μπήκα στο δημοσιογραφικό τριπάκι…
Τον συνάντησα για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 1979 στη συνέντευξη Τύπου στην οποία ανακοίνωσε την αγορά της νεοπαγούς ΠΑΕ Παναθηναϊκός και επειδή πάντοτε ρωτούσε τους δημοσιογράφους πώς λέγονται και πού δουλεύουν, όταν του είπα το επώνυμο μου σκάλωσε!
‘Τίνος Σκουντή είσαι μωρέ;” με ρώτησε.
“Όταν ήμουν πλοίαρχος σε ένα καράβι, είχα έναν Σκουντή μάγειρα και τσακωνόμασταν γιατί του άνοιγα τα τσικάλια και δοκίμαζα τα φαγητά του” μού είπε.
“Γιος του είμαι” του αποκρίθηκα συνεσταλμένα και μου ‘ριξε μια φάπα!
Δεν τον κατήγγειλα στον ΠΣΑΤ και στην ΕΣΗΕΑ (sic), άλλωστε από τότε, κάθε φορά που συναντιόμασταν, σε γήπεδα, σε εστιατόρια, σε κοινωνικές εκδηλώσεις, η ακόμη και σε κηδείες, πάντοτε μού έριχνε αυτή την καρπαζιά!
Παθιασμένος άνθρωπος, ντόμπρος, μερακλής, όχι του φαίνεσθαι, αλλά του είναι…
Τρελός ή παλικάρι!
Τολμηρός, δεν έπαιρνε χαμπάρι από κινδύνους, ακροβατούσε ανάμεσα στο “τρελός ή παλικάρι”, άλλωστε εάν δεν ήταν τέτοιος, δεν θα έσπαγε τον αποκλεισμό της Ροδεσίας…
Ένας “sui generis” άνθρωπος, απρόβλεπτος, επίσης, ικανός ανά πάσα στιγμή ό,τι δεν έβαζε ο νους ακόμη και του πιο ευφάνταστου ανθρώπου!
Το βιβλίο του Σαριδάκη και το τάβλι με τον Νταιφά
Για το modus lavorandi του (στον επιχειρηματικό στίβο και στη διαδρομή του στο ποδόσφαιρο), αλλά και εν γένει για το modus vivendi του, θα μπορούσε να φτιαχτεί ολόκληρο βιβλίο, που ευτυχώς το έγραψε ο συνάδελφος και φίλος Μανώλης Σαριδάκης…
Αυτό το βιβλίο με τίτλο “Είκοσι χρόνια χωρίς τον Καπετάνιο” εκδόθηκε το 2020, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης μιας εικοσαετίας από την απόσυρση του από την προεδρία του Παναθηναϊκού, τον οποίο (ο ίδιος διαψεύδει ότι τον) πήρε σε μια παρτίδα τάβλι με τον Σταύρο Νταϊφά, ο οποίος την ίδια εποχή απέκτησε τον Ολυμπιακό!
Ο Panathinaikos και τα… καβούρια
Όλα αυτά τα χρόνια που διαφέντευε τους Πράσινους έριξε λεφτά, έκανε μεταγραφές, έφερε στην Ελλάδα παικταράδες και προπονηταράδες, πανηγύρισε Πρωταθλήματα, Κύπελλα και μεγάλες επιτυχίες στην Ευρώπη που δημιούργησαν κιόλας την ποπ κουλτούρα του “Panathinaikos”.
Στον αντίποδα υπήρξαν περίοδοι στις οποίες έκανε εκπτώσεις και τότε έδωσε αφορμή στους φιλάθλους να τον αποδοκιμάζουν δημοσίως με την αναφορά στα… καβούρια στην τσέπη και σε ένα σύνθημα που έκανε ρίμα, αλλά έκανε και αδικία…
Ας είναι δα, όπως θα έλεγε και ο ίδιος…
Ο Βοτρό, ο Άλεν και το τσιγάρο
Ξεχωριστός τύπος, λαϊκός και συνάμα αριστοκράτης, σκληρός, μα την ίδια στιγμή και ψυχούλα…
Υπάρχουν πολλοί αστικοί μύθοι που τον συνόδευαν όλα αυτά τα χρόνια, άλλοι ήταν αληθινοί, άλλοι υπερβολικοί, άλλοι ψεύτικοι…
Δεν ξέρω, δεν ήμουν μπροστά στο περίφημο “ντου” στα αποδυτήρια, όπου μπούκαρε για να τα ψάλει στον Γάλλο διαιτητή Βοτρό, αλλά τον άκουσα, όπως όλοι, από την τηλεόραση να απαιτεί τα στοιχεία του αστυνομικού Φώτη Ζουμπούλη στο ημίχρονο του τελικού Κυπέλλου του 1995 ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και στην ΑΕΚ.
“Βίος και πολιτεία” ο “Καπετάνιος” και λίγα λέω…
Και μανιώδης καπνιστής, επίσης, δεν αποχωριζόταν ποτέ το τσιγάρο, λες και ήταν εξαδάχτυλος!
Με το τσιγάρο στο στόμα μπούκαρε στη γιάφκα της Ναζιστικής Οργάνωσης Παναθηναϊκών Οπαδών στην Πλατεία Κουμουνδούρου και τη διέλυσε εν μία νυκτί, αφού προηγουμένως τους είχε καταχεριάσει στο γήπεδο…
Με το τσιγάρο στο στόμα απέλυσε στις 17 Σεπτεμβρίου του 1980 (μετά την ήττα με 4-0 από τη Γιουβέντους) μέσα στο πούλμαν τον Άγγλο προπονητή Ρόνι Άλεν ο οποίος χαιρέτησε στρατιωτικά και αποχώρησε αδόξως…
Το κλουβί του Γκμοχ και η επιθεώρηση
Με το τσιγάρο στο στόμα έδωσε εντολή να φτιαχτεί το κλουβί για να στεγάσει τον τιμωρημένο Γιάτσεκ Γκμοχ στην εξέδρα του γηπέδου της Λεωφόρου Αλεξάνδρας…
Με το τσιγάρο στο χέρι εισέβαλε στο ανακαινισμένο “Γεώργιος Καραϊσκάκης” σε έναν αγώνα της Εθνικής ομάδας και όταν κάποιοι φίλαθλοι του Ολυμπιακού τον ρώτησαν “Πρόεδρε πως από δω;” τους απάντησε “Ήρθα να κάνω επιθεώρηση των έργων και να διαπιστώσω αν φτιάξατε καλό γήπεδο”!
“Που έχεις για καμάρι σου τον Ολυμπιακό σου”!
Με το τσιγάρο στο χέρι και χωρίς ίχνος κόμπλεξ ή καθωσπρεπισμού ακομπάνιαρε ένα βράδυ στα μπουζούκια τον τραγουδιστή που ερμήνευε το “Περαία μου, Περαία μου με τον Σαρωνικό σου, που έχεις για καμάρι σου τον Ολυμπιακό σου”!
Με το τσιγάρο στο χέρι, την παραμονή του τελικού Κυπέλλου μπάσκετ το 2007 (Παναθηναϊκός-Ρέθυμνο) δήλωσε στις κάμερες ότι “λόγω καταγωγής και αγάπης για τον τόπο μου, για μια ημέρα αναστέλλω τα Παναθηναϊκά φρονήματα μου”!
Η μεταγραφή του προέδρου
Με το τσιγάρο στο χέρι κάθισε το καλοκαίρι του 1999 στο πάνελ της συνέντευξης Τύπου στην Παιανία, όπου παρουσιάσθηκαν τα γνωστά και ήδη ανακοινωθέντα μεταγραφικά αποκτήματα του Παναθηναϊκού ανάμεσα στα οποία εμφανίσθηκε φάντης μπαστούνι και προς γενική κατάπληξη ο Κώστας Ηπειρώτης του Πανσερραϊκού και έλυσε την απορία με την επική ατάκα “Ο προπονητής (ΣΣ: Γιάννης Κυράστας) έκανε τις μεταγραφές του, ας κάνει κι ο πρόεδρος τη δική του!”
Η κηδεία του Καίσαρη και το γήπεδο του Κόντου
Με το (ηλεκτρονικό) τσιγάρο στο χέρι συναντηθήκαμε στις 10 Οκτωβρίου του 2019 στην κηδεία του δημοσιογράφου Κώστα Καίσαρη και πιάσαμε την κουβέντα περί ανέμων και υδάτων με τον Αλέξη Σπυρόπουλο…
Με το τσιγάρο στο χέρι τον είδα για τελευταία φορά στις 16 Ιανουαρίου του 2023 στην τελετή στην οποία δόθηκε το όνομα του Απόστολου Κόντου στο Σχολικό Γυμναστήριο του 2ου Γυμνασίου-Λυκείου της Νέας Φιλαδέλφειας…
Εκεί ζήτησα τη γνώμη του για την απόφαση μου να βάλω υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές και μού συνέστησε να μην μπλέξω…
Με το τσιγάρο στο χέρι μπορεί να έφυγε σήμερα για τον απάνω κόσμο αφήνοντας πίσω του ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα με το διάβα του απ’ αυτή τη ζωή…