Football Analysis: Παναθηναϊκός vs Ολυμπιακός

Ο Ολυμπιακός είναι πιο κοντά στον τίτλο μετά τη διακοπή του αγώνα με τον Παναθηναϊκό, εξαιτίας των οπαδών, 10 λεπτά πριν τη λήξη του.

Ο προπονητής του Παναθηναϊκού, Ζεσουάλντο Φερέιρα, χρησιμοποίησε τον Κώστα Κατσουράνη ως τον πιο προωθημένο του μέσο, με τους Σεντρίκ Καντέ και Γιόσου Σαριέγκι κεντρικό αμυντικό δίδυμο, για πρώτη φορά μαζί ως βασικοί από την αρχή της σεζόν.

Ο Ερνέστο Βαλβέρδε είχε ν’ αντιμετωπίσει προβλήματα τραυματισμών και την κούραση από το παιχνίδι με την Μέταλιστ και αναγκαστικά χρησιμοποίησε μία αμυντικογενή τριάδα στη μεσαία γραμμή, χωρίς τον Αριέλ Ιμπαγάσα και αντ’ αυτού τρεις πιο λειτουργικούς και εργατικούς παίκτες. Ο Κέβιν Μιραλάς, εξαιρετικός στον πρώτο αγώνα των δύο ομάδων από αριστερά, έπαιξε στην κορυφή της επίθεσης.

Ήταν ένα φτωχό παιχνίδι, από το οποίο απουσίαζε η φαντασία και ο ενθουσιασμός. Υπήρχαν μόνο τρία “μέτωπα”: το 3 εναντίον 3 στη μεσαία γραμμή, το 2 εναντίον 1 στην άμυνα και το 1 εναντίον 1 στις πτέρυγες.

Μεσαία γραμμή

Το μεγάλο πρόβλημα ήταν οι έξι παίκτες στο κέντρο της μεσαίας γραμμής, κανένας εκ των οποίων δεν προσέφερε δημιουργικότητα ή τεχνική με την μπάλα στα πόδια. Αλληλοεξουδετερώνονταν, με τον Ολυμπιακό να παίζει ένα απλό τρίγωνο και τον Παναθηναϊκό να χρησιμοποιεί μία μικρή παραλλαγή, με τον Βιτόλο πιο πίσω και τον Σιμάο λίγο πιο μπροστά και αριστερά.

Οι δύο πιο επιθετικοί παίκτες σε εκείνη τη ζώνη ήταν ο Ζαν Μακούν και ο Κατσουράνης, αλλά κανείς τους δεν απείλησε και δεν μετέφερε το παιχνίδι στην επίθεση. Η σημαντικότερη ενέργεια του Μακούν σημειώθηκε στο 1ο λεπτό με μία κίνηση στην περιοχή, αλλά από κει και πέρα κράτησε τη θέση του, αφήνοντας το επιθετικό κομμάτι στην επιθετική τριάδα. Ο Κατσουράνης, θεωρητικά, ήταν ο παίκτης των γηπεδούχων που θα έπρεπε να συνδέει το κέντρο με την επίθεση, αλλά ούτε ο Σιμάο ούτε ο Βιτόλο ήταν αρκετά καλοί ώστε να δώσουν σε εκείνον την πρώτη πάσα. Οπότε αναγκαζόταν να γυρίζει όλο και πιο συχνά πίσω για να πάρει την μπάλα, κάνοντας τον Παναθηναϊκός να μοιάζει με… σπασμένη ομάδα.

Κορυφή επίθεσης

Μία από τις ελάχιστες ενδιαφέρουσες απόψεις του παιχνιδιού ήταν η ταυτότητα των επιθετικών. Ο Παναθηναϊκός φαινόταν να παίζει ένα πιο “ρευστό” σύστημα, με τους Κουίνσι Οβούσου-Αμπέγιε και Λάζαρο Χριστοδουλόπουλο να εναλλάσσονται μπροστά, ενώ ο Ολυμπιακός είχε ως μόνο επιθετικό τον Μιραλάς, με τον Τζαμέλ Αμπντούν να έρχεται από αριστερά.

Κατά κάποιον τρόπο αγωνίζονταν με έναν παρόμοιο στιλ. Ένας γνήσιος εξτρέμ (Καζίμ και Ζέκα) από δεξιά, ένας επιθετικός από αριστερά που κινείτο πιο κεντρικά κι ένας κεντρικός επιθετικός ξοδεύοντας το χρόνο του με κινήσεις στις πτέρυγες. Στο προηγούμενο ντέρμπι, ο Ολυμπιακός είχε κάνει καλά να βάλει τον Τζεμπούρ στα δεξιά και ο Μιραλάς έκανε το ίδιο, με τον Καντέ να τον ακολουθεί και να τον μαρκάρει ακόμα και στις σπάνιες περιπτώσεις που ο Βέλγος άλλαζε πλευρά. Κανένα από τα δύο κεντρικά αμυντικά δίδυμα δεν νικήθηκε κατά κράτος από τους επιθετικούς.

Πτέρυγες

Οπότε, εφόσον δεν συνέβαινε τίποτα στη μεσαία γραμμή και σχεδόν τίποτα στην κορυφή της επίθεσης, έπρεπε να ασχοληθούμε με τις μονομαχίες στις πτέρυγες. Ούτε ο Καζίμ ούτε ο Ζέκα έκαναν τίποτα με την μπάλα και αντικαταστάθηκαν. Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον ήταν στην άλλη πλευρά, όπου υπήρχε ένας πολύ προωθημένος εξτρέμ απέναντι σε έναν μπακ. Ο Κουίνσι ήταν απειλή χάρη στην ταχύτητά του, αλλά ο Φρανσουά Μοδέστο τον αντιμετώπισε έξυπνα, μένοντας πίσω και βγαίνοντας σπανίως μπροστά.

Η μάχη ανάμεσα στον Αμπντούν και το δεξί μπακ του Παναθηναϊκού ήταν αυτή που ουσιαστικά έκρινε το παιχνίδι, αν και αυτό είναι λίγο μπερδεμένο από το γεγονός ότι ο Στέργος Μαρίνος αντικαταστάθηκε από τον Λουκά Βύντρα στο ημίχρονο. Ο Βύντρα προσπάθησε να “ανέβει” στην πτέρυγα, αλλά ένα λάθος, του κόστισε τον αγώνα. Έχασε την μπάλα, ο Χοσέ Χολέμπας και ο Αμπντούν έφυγαν στο χώρο και ο Αμπντούν σκόραρε, αφού ο Σαριέγκι είχε βγει από το κέντρο της άμυνας στα δεξιά.

Ένα απλό παιχνίδι κρίθηκε έτσι απλά.

Συμπέρασμα

Αυτό το παιχνίδι θα το θυμόμαστε για τη βία και τη διακοπή, που μπορεί να έχει μακροχρόνιες συνέπειες. Αλλά ακόμα κι αν οι φίλαθλοι είχαν καθίσει ειρηνικά στις εξέδρες για 90 λεπτά, κανείς δεν θα θυμόταν τον αγώνα.

Ήταν ένα παιχνίδι χωρίς ποιότητα, κίνηση και δημιουργία. Η έλλειψη κίνησης και φιλοδοξίας στη μεσαία γραμμή σήμαναν ένα στατικό, “κλειστό” παιχνίδι, που ήταν τυχερό να έχει ένα γκολ.