Football Analysis: Κοπεγχάγη-ΠΑΟ

Η έλλειψη δημιουργικότητας στο κέντρο του γηπέδου, ο μεγάλος μέσος όρος ηλικίας, που αφαιρεί φρεσκάδα από το σύνολο, και η διαφορετική φιλοσοφία με την οποία αντιμετωπίζει τα παιχνίδια στην Ελλάδα και στην Ευρώπη είναι οι βασικές αιτίες της κακής πορείας του Παναθηναϊκού στο φετινό Champions League.

Η αποκλειστική συνεργασία μας με το Zonal Marking, το κορυφαίο site ποδοσφαιρικής τακτικής στο διαδίκτυο, έχει ως σκοπό την τακτική επιμόρφωση και ανάλυση των ποδοσφαιρικών αγώνων. Ο Michael Cox, αρχισυντάκτης του site, έχοντας ως πλεονέκτημα τις εξειδικευμένες γνώσεις και την ουδέτερη ματιά του ειδικού, αναλύει μόνο για το Sport24.gr τα πιο σημαντικά ποδοσφαιρικά παιχνίδια με ελληνικό ενδιαφέρον.

Σειρά παίρνει σήμερα η εκτός έδρας αναμέτρηση του Παναθηναϊκού με την Κοπεγχάγη για το Champions League.

Αναλυτικά:

Ο Παναθηναϊκός γνώρισε την ήττα με 3-1 στην Κοπεγχάγη για το τελευταίο φετινό του ματς στο Champions League, ολοκληρώνοντας μια πολύ φτωχή πορεία στο θεσμό.

Η Κοπεγχάγη κράτησε την ίδια ενδεκάδα με το προηγούμενο παιχνίδι, όταν και είχε ηττηθεί με 1-0 στην έδρα της Ρούμπιν Καζάν. Παρατάχθηκε και πάλι με δυο στιβάδες των τεσσάρων παικτών σε άμυνα και κέντρο, έχοντας πίσω από τον μοναδικό προωθημένο Ντάμε Ν’Ντόι τον Γιέσπερ Γκρόνκιερ, ο οποίος ήταν άλλωστε ο παίκτης κλειδί για την επικράτηση με 2-0 της Κοπεγχάγης στην πρώτη αναμέτρηση των δυο ομάδων στο ΟΑΚΑ.

Ο Ζεσουάλδο Φερέιρα επέλεξε το 4-2-3-1 σαν σχήμα, με τον Λουίς Γκαρσία να παίζει ψηλά, πίσω από τον Τζιμπρίλ Σισέ.

Οι αρχικές ενδεκάδες

Η χρήση του 4-2-3-1 σήμαινε πως οι δυο αντίπαλοι έπαιζαν ουσιαστικά με παρόμοια συστήματα. Ο Λάζαρος Χριστοδουλόπουλος και ο Στέργιος Μαρίνος οπισθοχωρούσαν στην ευθεία με τα δυο αμυντικά χαφ, κάτι που μεταφράζονταν στο ότι και ο Παναθηναϊκός αμύνονταν με δυο στιβάδες των τεσσάρων παικτών, καθώς ο Λουίς Γκαρσία απασχολούσε τα δύο αμυντικά χαφ της Κοπεγχάγης.

Αυτοί οι δυο παίκτες, ο Γουίλιαμ Κβιστ και ο Κλάουντεμιρ, είναι κλειδί για τον τρόπο παιχνιδιού της Κοπεγχάγης. Παίζουν με κοντινές εύκολες πάσες τη μπάλα μεταξύ τους και περιμένουν μια καθαρή ευκαιρία για να κάνουν μπαλιά μπροστά. Ο Παναθηναϊκός δεν τους περιόρισε επαρκώς, κάτι που σήμαινε πως η Κοπεγχάγη είχε τη δυνατότητα να κυριαρχήσει στην κατοχή και να μπορεί να ελέγχει το τέμπο της αναμέτρησης. Επιπρόσθετα μερικές εξαιρετικές διαγώνιες μπαλιές από τους δυο κεντρικούς χαφ στις πτέρυγες και τα επερχόμενα εξτρέμ ξεκίνησαν καλές επιθέσεις για τους γηπεδούχους.

Κάποια στιγμή ο Ζιλμπέρτο ανέβηκε στο γήπεδο και άρχισε να πιέζει τον Κλάουντεμιρ, ενώ ο Σιμάο έμεινε πιο πίσω και κινούνταν λίγο μπροστά από την αμυντική τετράδα. Αυτό όμως ήταν μάλλον το ανάποδο από αυτό που θα έπρεπε να συμβεί μιας και ο νεότερος και πιο ενεργητικός Σιμάο θα έπρεπε να είναι αυτός που θα ασκούσε την πίεση στα αντίπαλα χαφ και ο περισσότερο στατικός Ζιλμπέρτο θα έπρεπε να βρίσκεται μπροστά από την αμυντική τετράδα των πρασίνων.

Κακή κυκλοφορία

Ο Παναθηναϊκός ήταν σχετικά ακίνδυνος όταν έπαιρνε την κατοχή της μπάλας. Η κυκλοφορία από τους κεντρικούς αμυντικούς ήταν ένα πρόβλημα καθ’ όλη τη διάρκεια της αναμέτρησης. Ειδικά ο Ζαν Αλέν Μπουμσόνγκ έκανε πάρα πολλές μεγάλες μπαλιές προς το κέντρο κάτι που συνέβαλε στη γρήγορη απώλεια της κατοχής για τον Παναθηναϊκό. Βέβαια από την άλλη η έλειψη δημιουργικότητας στο κέντρο των φιλοξενούμενων, έδειχνε πως ίσως οι μεγάλες μπαλιές θα ήταν πιθανότατα και ο καλύτερος τρόπος για να φτιάξουν κάποιες ευκαιρίες. Ο Τζιμπρίλ Σισέ έκανε ένα πολύ κακό ματς, έχασε και τις επτά διεκδικήσεις που έδωσε, αν και πρέπει να σημειωθεί ταυτόχρονα πως είχε την ελάχιστη βοήθεια από τους μέσους της ομάδας του.

Ο πίνακας με τις πάσες για τον Παναθηναϊκό δείχνει πως είχε δυσκολία να στείλει μπαλιές στην περιοχή της Κοπεγχάγης

Με τους μέσους της Κοπεγχάγης να είναι αρκετά οπισθοχωρημένοι και να δίνουν χώρο ο Παναθηναϊκός είχε την ευκαιρία να παίξει τη μπάλα πάνω από αυτούς και χρησιμοποιώντας τα τρεξίματα των επιθετικών του να φτάσει πίσω από την άμυνα των γηπεδούχων. Δυστυχώς όμως ούτε ο Ζιλμπέρτο, ούτε ο Σιμάο έχουν πραγματικά την ευχέρια να δώσουν τέτοιες πάσες. Μια καλή βαθιά μπαλιά του Μπουμσόνγκ εξελίχθηκε σε πολύ καλή ευκαιρία για τον Μαρίνο, του οποίου όμως το κόψιμο προς τον Σισέ δεν ήταν επιτυχημένο προκειμένου να δημιουργηθεί πραγματικός κίνδυνος.

Η Κοπεγχάγη πήρε το προβάδισμα ακριβώς στην επόμενη επίθεση. Φαίνεται να υπήρχε η στρατηγική να δοκιμαστεί ο Αλέξανδρος Τζόρβας με μακρινά σουτ, καθώς οι Δανοί επιχείρησαν οκτώ σουτ έξω από τη μεγάλη περιοχή κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης. Το συγκεκριμένο, που έφερε το πρώτο γκολ για την Κοπεγχάγη ήρθε από το αριστερό εξτρέμ, Μάρτιν Βίνγκαρντ, περνώντας πάνω από τον Τζόρβα και καταλήγοντας στη γωνία της εστίας του Παναθηναϊκού.

Σωστή σκέψη, αλλά…

Στο ημίχρονο ο Φερέιρα επέλεξε να αλλάξει εντελώς το σύστημά του, μετατρέποντάς το σε 4-1-4-1. Για να το πετύχει αυτό έπρεπε να βγάλει έναν αμυντικό μέσο, τον Ζιλμπέρτο, ενώ έκανε αλλαγή και τον Χριστοδουλόπουλο ο οποίος προσέφερε λίγα στο διάστημα που αγωνίστηκε. Στο γήπεδο μπήκαν ο Σεμπαστιάν Λέτο στην αριστερή πτέρυγα και ο Σωτήρης Νίνης ο οποίος έπαιξε στην κεντροδεξιά πλευρά της επίθεσης.

Μετά το ημίχρονο ο Φερέιρα άλλαξε το σύστημα σε 4-1-4-1

Στη θεωρία αυτή η κίνηση ήταν απολύτως σωστή, αφού όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως ο Παναθηναϊκός είχε προβλήματα στο να κλείσει και να πιέσει τους Κβιστ και Κλάνουτεμιρ και συνεπώς βάζοντας παίκτες ψηλότερα στο γήπεδο προκειμένου να απασχολούν τα δυο αμυντικά χαφ της Κοπεγχάγης, ο Παναθηναϊκός κατάφερνε να αμύνεται καλύτερα στο κέντρο του γηπέδου.

Το παιχνίδι άνοιξε και ο Παναθηναϊκός είχε τέσσερις μεσοεπιθετικούς σε καλή θέση για να υποστηρίξουν τον Σισέ. Παρά ταύτα υπήρχε μικρή αλλαγή στο τέμπο, ίσως επειδή δεν διακυβεύονταν πολλά στην αναμέτρηση και έτσι η Κοπεγχάγη συνέχισε να κυριαρχεί στο γήπεδο. Το δεύτερο γκολ, το οποίο προήλθε από πέναλτι που έκανε ο Σπυρόπουλος στον Γκρόνκιερ και εκτέλεσε εύστοχα ο δεύτερος, έληξε ουσιαστικά το παιχνίδι.

Ο Λέτο και ο Λουίς Γκαρσία εναλλάσσονταν στα αριστερά, κάτι που κάποιες στιγμές έφερνε έλλειψη αμυντικής κάλυψης από τη συγκεκριμένη πτέρυγα, με το δεξί μπακ της Κοπεγχάγης, τον Ζντένεκ Πόσπεχ να εκμεταλλεύεται αυτά τα κενά και να εφορμεί στην επίθεση, προσθέτοντας μερικά μακρινά σουτ στο ενεργητικό του.

Τα υπόλοιπα τέρματα της αναμέτρησης ήταν απλά λάθη σε στημένες φάσεις. Αρχικά ο Σισέ ολοκλήρωσε μια κακή βραδιά κάνοντας μια κεφαλιά σε κόρνερ των γηπεδούχων που έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα της δικής του ομάφας και στη συνέχεια ο Καντέ είδε το όνομά του να γράφεται στον πίνακα τον σκόρερ στο τέλος της αναμέτρησης. Ήταν μια βραδιά που ο Παναθηναϊκός θα ξεχάσει γρήγορα, τη στιγμή που η Κοπεγχάγη έγινε η πρώτη ομάδα από τη Δανία που κατάφερε να περάσει στη νοκ άουτ φάση του Champions League.

Ο Παναθηναϊκός παραχώρησε πολλα φάουλ στο αντίπαλο μισό του γηπέδου χάνοντας συχνά την κατοχή της μπάλας.

H πορεία του Παναθηναϊκού στο Champions League

Οι δυο βαθμοί σε έξι αγώνες δίνουν ανάγλυφα την εικόνα, όμως και τα μόλις δυο τέρματα σε αυτό το διάστημα είναι ένα ακόμα χειρότερο ρεκόρ. Μάλιστα αν σκεφτεί κανείς πως το γκολ του Γκοβού στο Καμπ Νου ήρθε στο 20ο λεπτό και του Καντέ στη Δανία ήρθε στο 90′, υπήρξε μια περίοδος 520 λεπτών κατά την οποία ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε να σκοράρει.

Αυτό είναι ένα σοκαριστικό ρεκόρ αν συνυπολογίσουμε το γεγονός πως οι πράσινοι έχουν ταλαντούχους (παρά τη μεγάλη τους ηλικία) επιθετικούς παίκτες, κάτι που επισημαίνει την έλλειψη δημιουργικότητας στη μεσσαία γραμμή. Όλη η ομάδα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της για την αδυναμία να κερδίσει τη μπάλα ψηλά στο γήπεδο. Με το να κάθεσαι συνεχώς οπισθοχωρημένος και να προσπαθείς να κερδίσει τη μπάλα μόνο στο δικό σου ένα τρίτο του γηπέδου, θα έχεις πάντα να διανύσεις 60-70 μέτρα για να φτάσεις στην αντίπαλη ευθεία. Ο Παναθηναϊκός δεν δημιούργησε ούτε ένα γκολ σε έξι παιχνίδια παίζοντας σε ανοιχτό γήπεδο, ή με κάποια οργανωμένη επίθεση. Το γκολ εναντίων της Μπαρτσελόνα ήρθε μετά από ένα μακρινό βολέ, ενώ αυτό του Kαντέ στην Κοπεγχάγη ήρθε από στημένη φάση.

Ο πίνακας με τα κοψίματα δείχνει πως ο Παναθηναϊκός γενικά κέρδισε τη μπάλα περισσότερο στα άκρα.

Είναι δύσκολο για ομάδες σαν τον Παναθηναϊκό να αγωνίζονται στο Champions League. Από τη στιγμή που έχουν συνηθίσει να κυριαρχούν στις εγχώριες αναμετρήσεις, το να γυρνάνε την τακτική τους σε αμυντική αποκλειστικά για τα ευρωπαϊκά παιχνίδια, σημαίνει πως αναγκάζονται να παίξουν με τρόπο με τον οποίο δεν έχουν εξικοιωθεί και μάλιστα πρέπει να το κάνουν στο υψηλότερο και δυσκολότερο επίπεδο. Η Κοπεγχάγη παίζει καλά αμυντικά, αλλά πρέπει να τονιστεί πως παίζει αρκετά συντηρητικά και στο εγχώριο πρωτάθλημα με τους Κλάουντεμιρ και Κβιστ να παίζουν ιδιαίτερα οπισθοχωρημένοι.

Ίσως το αποφασιστικό για την αποτυχία του Παναθηναϊκού να ήταν φέτος τα πολύ άσχημα επίπεδα φυσικής κατάστασης. Η ομάδα που ξεκίνησε στο ματς με την Κοπεγχάγη είχε μέσο όρο ηλικίας τα 28.5 χρόνια και ήταν οι νεότεροι από τους πάικτες των πρασίνων που έδειξαν περισσότερη διάθεση και ενέργεια. Μια νέα γενιά παικτών φαίνεται απαραίτητη στον Παναθηναϊκό αν οι πράσινοι θέλουν να ξαναφήσουν το σημάδι τους στο Champions League στο μέλλον.

English Text

Panathinaikos limped to a 3-1 defeat to Copenhagen in their final Champions League game of a poor campaign.

Copenhagen kept the same XI as in their previous game, a 1-0 defeat to Rubin Kazan. Two banks of four were used, with Jesper Gronkjaer playing just behind Dame N’Doye, the key player in Copenhagen’s 2-0 win in the first fixture between the sides.

Jesualdo Ferreira selected a 4-2-3-1 shape, as Luis Garcia played high up the pitch behind Djibril Cisse.

The use of 4-2-3-1 meant the sides were broadly playing similar systems. Lazaros Christodoulopoulos and Stergos Marinos dropped back level with the two holding midfielders, meaning Panathinaikos defended with two lines of four, with Luis Garcia dropping back goalside of Copenhagen’s two central midfielders.

Those two players, William Kvist and Claudemir, are key to the way Copenhagen play. They knock simple balls to each other and wait for a clear option for a forward pass. Panathinaikos were not closing them down, which meant Copenhagen were able to dominate the ball and control the tempo of the game – a couple of excellent diagonal balls from the centre of midfield out to the wings also launched attacks for the home side.

Eventually, Gilberto moved higher up the pitch and started to put pressure on Claudemir, whilst Simao sat deeper in front of the back four. But this was the wrong way around – as the younger, more energetic player, Simao should have been the one closing down with the more static Gilberto stationed ahead of the defence.

Panathinaikos were fairly unadventurous when they got the ball. The distribution from the centre-backs was a problem throughout – Jean-Alain Boumsong, in particular, launched too many straight long balls down the centre of the pitch, which conceded possession quickly. That said, because of the lack of creativity coming from midfield, that was probably Panathinaikos’ best chance of creating chances. Djibril Cisse had a very poor game – he lost all seven of the challenges he contested – but he also received little support from midfield.

Because Copenhagen’s midfield sat very deep, Panathinaikos did have opportunities to play the ball over the top and use the pace of their attackers to get in behind the defence. Sadly, neither Gilberto nor Simao really has the passing ability to play these passes, although a hopeful long ball from Boumsong turned into a good pass to Marinos, but his cut-back didn’t find Cisse.

It was immediately after that attack that Copenhagen took the lead. There seemed to be a strategy to test Alexandros Tzorvas with shots from long-range, as the Danish champions attempted eight shots from outside the penalty area throughout the game. This one, from left-winger Martin Vingaard, bounced over Tzorvas and into the corner.

At half-time, Ferreira chose to change his system completely, moving to a 4-1-4-1 shape. To do this, he had to remove one defensive midfielder – Gilberto – and also got rid of Christodoulopoulos, who contributed little. On came Sebastian Leto on the left wing, and Sotiris Ninis, who played a right-sided central attacking role.

The theory here was completely correct – as mentioned previously, Panathinaikos were having problems closing down Kvist and Claudemir, and therefore by putting players higher up the pitch to occupy those two, Panathinaikos were defending better in midfield.

The game opened up, and Panathinaikos had four attacking midfielders in a position to support Cisse. However, there was little change in tempo, perhaps because of the fact that there was nothing at stake, and Copenhagen continued to dominate. The second goal, a penalty converted by Gronkjaer after he was fouled by Nikos Spiropoulos, ended the game.

Leto and Luis Garcia interchanged positions on the left, which sometimes meant a lack of defensive cover on that side of the pitch. Copenhagen right-back Zdenek Pospech took advantage of this to scamper forward and attempt a couple of long-range efforts.

The further goals were simply scrappy set-pieces – first Cisse completed a miserable night by nodding into his own goal, and then Cedric Kante found himself on the scoresheet at the other end. It was a forgettable night for Panathinaikos, though, as Copenhagen became the first ever Danish side to qualify for the knockout stages of the Champions League.

Panathinaikos’s Champions League campaign

Two points from six games tells its own story, but only two goals from six games is an even worse record. In fact, since Sidney Govou’s goal at the Nou Camp came after 20 minutes, and Kante’s goal here came in the 90th, there was a period of 520 minutes in between where Panathinaikos did not score.

That is a shocking record when you consider that Panathinaikos have talented (if ageing) attacking players, and points to a lack of creativity from the central midfield. The whole side must take blame, too, for their inability to win the ball back high up the pitch. By sitting back and only attempting to gain possession within their own third of the pitch, they always give themselves 70-80 yards to get to goal. They didn’t create a goal from open play in the six games – the two came from a long goal kick downfield against Barcelona, and a header from a set-piece here.

It is difficult for sides like Panathinaikos to play in the Champions League. Since they are used to dominating domestic games, switching to a defensive strategy for European games means they are playing a style of football they are not used to, and doing so on the biggest stage. Copenhagen play defensive football well, but it’s notable that they play reasonably conservatively even in the Danish league, with Claudemir and Kvist sitting very deep.

Maybe poor fitness levels was Panathinaikos’ downfall – the team that started tonight had an average age of 28.5, and it was the younger players who showed more energy and desire. A new generation of players is probably needed if Panathinaikos are to make their mark on this competition in future.