FOOTBALL ANALYSIS: Ισπανία-Ιταλία 1-1
Ο συνεργάτης του Sport24.gr και ειδικός στην ανάλυση των θεμάτων τακτικής, Michael Cox, γράφει για το παιχνίδι της Ιταλίας με την Ισπανία και τους σχηματισμούς που επέλεξαν οι δύο προπονητές.
Μια συναρπαστική μάχη τακτικής μεταξύ δύο συστημάτων που σπάνια εμφανίζονται σε διεθνές επίπεδο.
Ο Βιθέντε Ντελ Μπόσκε υποθετικά είχε τριπλή επιλογή μεταξύ του Νεγκρέντο, του Γιορέντε, και του Τόρες για την επίθεση- αλλά αντίθετα επέλεξε να παίξει με ένα ψεύτικο εννιάρι, με τον Σίλβα και τον Φάμπρεγκας να εναλλάσσονται στην κορυφή της επίθεσης σε διαφορετικά σημεία του παιχνιδιού.
Ο Πραντέλι κατέβασε την ομάδα με σύστημα 3-5-2 που το χρησιμοποιούσε στην προπόνηση τις τελευταίες δύο εβδομάδες, κάτι που σήμαινε ότι ο Ντε Ρόσι θα πήγαινε στην άμυνα και ο Τζιακερίνι θα έκανε το διεθνές ντεμπούτο του ως δεξί μπάκ.
Η Ισπανία αναπόφευκτα είχε περισσότερο τη μπάλα στα πόδια της, και πιθανότατα δημιούργησε περισσότερο παιχνίδι. Αλλά το σύστημα του Πραντέλι δυσκόλεψε τους πρωταθλητές για μεγάλη περίοδο του παιχνιδιού (καθώς η Ισπανία δεν ανοίγει το παιχνίδι της κατά μήκος του γηπέδου) και από τα δύο ασυνήθιστα συστήματα, ήταν του Πραντέλι που ήταν πιο εντυπωσιακό.
Η μάχη της διάταξης στο γήπεδο
Δεν κερδίζεις πολλές μάχες διάταξης με αυτόν τον τρόπο. Η Ισπανία έπαιξε με τρεις επιθετικούς, κανένας από αυτούς στα ίσια με την Ιταλική άμυνα, αντίθετα προσπάθησαν να βρουν κενά μεταξύ των γραμμών. Η Ιταλία ήταν στην πραγματικότητα ευχαριστημένη με το να επιτρέπει στον Ινιέστα, τον Φάμπρεγκας και τον Σίλβα να κινούνται σε αυτή την ζώνη – προσαρμόστηκε η άμυνα, όταν οι τρεις μέσοι των Ιταλών έστρεψαν την προσοχή τους στους τρεις Ισπανούς μέσους.
Παρά το ότι η μεσαία γραμμή περιέχει μερικούς από τους καλύτερους πασέρ στον κόσμο, αυτός ο τομέας δεν ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Ήταν τρεις εναντίον τριών, με λίγες εναλλαγές, κίνηση ή προ ωθήσεις και από τις δύο πλευρές.
Στα φτερά, υπήρχε η μάχη μεταξύ των πλάγιων μπακ και των δύο ομάδων – στα χαρτιά η Ισπανία μπορεί να είχε λιγότερους σε αριθμό από την Ιταλία στις πλευρές, αλλά επειδή ο Σίλβα και ο Ινιέστα έκλειναν προς τα μέσα και αντιμετωπίζονταν από τους τρεις της άμυνας της Ιταλίας , ουσιαστικά ήταν ένας προς ένας.
Όπως είναι συνήθως το γεγονός σε αυτές τις περιπτώσεις οι πλάγιοι μπακ κυριαρχούν σε σύγκριση με τα μπακ, αφού είναι ικανοί να είναι πιο “γενναίοι” από την θέση τους, και πιο κινητικοί γενικότερα.
Τελικά, η Ισπανία δεν είχε έξτρα παίκτη στην άμυνα. Ο Κασάνο και ο Μπαλοτέλι άλλαζαν θέσεις αλλά πάντα κοίταζαν να βρίσκονται στο σημείο που έπρεπε, άλλαζαν την μπάλα με μακρινές μπαλιές, και έβγαζαν τους Ισπανούς σέντερ μπακ από την θέση τους πριν προσπαθήσουν να τους περάσουν.
Η Ιταλία με την μπάλα
Η Ιταλία μπορεί να είχε μόνο 35% κατοχή, αλλά προκάλεσαν στην Ισπανία προβλήματα όταν είχαν την μπάλα. Το πρέσινγκ των Ισπανών στο παιχνίδι ήταν φτωχό, και ενώ η πίεση συχνά ξεκινούσε από ψηλά, δεν συνεχιζόταν και στις πλευρές.
Το κυριότερο πρόβλημα, από την πλευρά των Ισπανών, ήταν τα φτερά. Ινιέστα, Φάμπρεγκας και Σίλβα μπορούσαν να πιέσουν την Ιταλική άμυνα αφού ήταν 3 με 3, κάτι το οποίο ήταν εύκολο και όταν γινόταν ως μονάδες, ανάγκαζαν την Ιταλία σε βιαστικές πάσες προς τα μπροστά. Αλλά οι αμυντικοί μπορούσαν να παίξουν με απλές πάσες προς τα πλάγια μπακ , Μάτζιο και Τζιακερίνι. Με τον Ινιέστα και τον Σίλβα να ανεβαίνουν πιο ψηλά, οι παίκτες κλείνονταν από τα πλάγια μπακ και έπρεπε να ανεβαίνουν τα φουλ μπακ της Ισπανίας, Άλμπα και Αρμπελόα. Αλλά συνήθως ήταν πολύ πίσω, και άφηναν στην Ιταλία πολύ ώρα την μπάλα.
Σε κάποιο σημείο, ο Τσάβι φώναζε στον Αρμπελόα να πιέσει τον Τζιακερίνι, αλλά οι Ισπανοί αμυντικοί δεν ήταν πρόθυμοι να το κάνουν, καθώς υποτίθεται ότι έδιναν βοήθειες στους κεντρικούς αμυντικούς. Αν ανέβαιναν και συνεπώς κάλυπταν ολόκληρη την πλευρά θα άφηναν χωρίς να το θέλουν 2 με 2 τους κεντρικούς αμυντικούς με τους επιθετικούς της Ιταλίας, και με τον Κασσάνο και τον Μπαλοτέλι πρόθυμα να κινούνται στους χώρους (συγκεκριμένα στο κενό πίσω από τον Αρμπελόα), αυτό θα ήταν πολύ ριψοκίνδυνο. Αντί αυτού, έμεναν πίσω, και η Ιταλία μπορούσε να κυκλοφορήσει την μπάλα άνετα στην άμυνα, και μετά στους μέσους κυρίως στον Πίρλο, που συνήθως έκλεινε πολύ γρήγορα. Κοίταγε να μοιράσει την μπάλα στον Μπαλοτέλι και στον Κασάνο, καθώς οι μακρινές πάσες έβγαιναν από τον Ντε Ρόσι, που έβγαλε μερικές καλές διαγώνιες. Ο Πίρλο έψαχνε τους επιθετικούς, ο Ντε Ρόσι τους πλάγιους μέσους.
Η Ισπανία με την μπάλα
Εδώ, υπήρχαν αναμενόμενα προβλήματα. Όπως αναφέρθηκε ξανά, ο Ντελ Μπόσκε ήθελε απελπισμένα να βάλει όσους περισσότερους παίκτες να κρατούν μπάλα μπορούσε αλλά όταν έβαλε τόσους πολλούς, η Ισπανία έγινε αργή, προβλέψιμη και δημιουργήθηκε συμφόρηση στο κέντρο του γηπέδου. Χωρίς να εισέλθει σε παλαιό έδαφος, η Ισπανία έπαιζε καλύτερα όταν τουλάχιστον ένας παίκτης ανοίγονταν από τα πλάγια, ή έπαιρνε βάθος καθώς προωθούνταν παίκτες με τρεξίματα. Κατά προτίμηση, ένα από το καθένα.
Είναι δύσκολο να ξέρουμε τι χρειαζόταν περισσότερο η Ισπανία. Από την μια πλευρά, η Ισπανία δεν είχε πλάτος: Ο Άλμπα μπορεί να προσφέρει από πίσω αριστερά, ειδικά ενάντια σε ομάδες που αμύνονται με δύο γραμμές άμυνας των τεσσάρων (όταν τα αντίπαλα μπακ τραβιούνται μέσα από τον Σίλβα και τον Ινίεστα, και οι αντίπαλοι μεσοεπιθετικοί ρίχνονται στη μάχη του κέντρου). Εδώ, ωστόσο, οι Ιταλοί πλάγιοι μπακ απλά είχαν να ακολουθούν τους Ισπανούς μπακ, έτσι ούτε ο Άλμπα ούτε ο Αρμπελόα είχαν καμία σπουδαία συμμετοχή στο επιθετικό κομμάτι του παιχνιδιού. Η Ισπανία έπρεπε να απλώσει τους τρεις μπακ των Ιταλών παίζοντας σε όλο το πλάτος, επιχειρώντας να τους βγάλει από τις θέσεις τους.
Από την άλλη, η έλλειψη κάθετης πάσας ήταν σοκαριστική – η Ισπανία ήταν στην ευχάριστη θέση να παίξει μπροστά από την Ιταλία, και παρά το γεγονός ότι συχνά άλλαζαν την μπάλα μεταξύ των γραμμών, η επόμενη πάσα δεν ήταν ποτέ διαθέσιμη, καθώς κανείς δεν έκανε την κίνηση από πίσω. Πολλές από τις Ισπανικές προσπάθειες μπλοκάρονταν, καθώς σούταραν χωρίς να προσπαθήσουν να περάσουν τους τρεις Ιταλούς της άμυνας.
Ο Κιελίνι και ο Μπονούτσι ήταν γενναίοι με την θέληση τους να κρατήσουν την θέση τους και την επιθετικότητα τους με τα τάκλιν τους, θέλοντας να κλείσουν τον Ινιέστα και τον Σίλβα γρήγορα. Ο Ντε Ρόσι έμενε πίσω και “σκούπιζε” ότι πέρναγε- μερικές φορές ήταν βιαστικός αλλά διάβαζε το παιχνίδι τέλεια. Θεωρητικά, η Ιταλία έπρεπε να είναι νευρική στα μετόπισθεν χωρίς κανέναν να περισσεύει- αλλά με με τους προωθημένους Ισπανούς πάντα να τρέχουν από το κέντρο για να δημιουργήσουν υπεροχή, η Ιταλία συνήθως έμενε με παίκτη παραπάνω στην άμυνα.
Ένα περιστατικό που περιλαμβάνει τον Σίλβα τα συνοψίζει όλα αυτά- μια πάσα έφτασε στο πόδι του, και θα είχε καθαρό τοπίο για γκολ αν είχε γυρίσει γρήγορα. Αντί για αυτό, έκανε πάσα προς τα πίσω, και η Ιταλία βρήκε τον χρόνο να ανασυνταχθεί. Είναι εντελώς πιθανό να έχεις επιτυχία σε ένα σύστημά χωρίς επιθετικό, αλλά η ιδέα να παίζεις με γρήγορους μέσους μπροστά είναι να ανοίξεις χώρο για άλλους ώστε να τρέξουν. Αν το κάθετο παιχνίδι δεν παρέχεται από τα πλάγια(ή το βάθος από το κέντρο), τότε απλά παίζεις μόνο με χαφ και δεν δημιουργείς την απειλή του γκολ.
Ο Σίλβα και ο Φάμπρεγκας και οι δύο βρέθηκαν σε λάθος θέσεις ανά διαστήματα στο πρώτο ημίχρονο. Αν και ο Φάμπρεγκας είναι ο πιο άμεσος παίκτης και ο καλύτερος στον αυτοσχεδιασμό μπροστά, ήταν ο Σίλβα που προσαρμόστηκε πιο καλά στον ρόλο… γιατί ο Φάμπρεγκας έπαιζε βαθύτερα και αυτό είχε σαν προϋπόθεση να υπάρχει κάθετη δημιουργία. Όταν ο Σίλβα ήρθε πιο βαθιά ο Φαμπρεγκας πήρε ώθηση. Όταν ο Φάμπρεγκας ήρθε και αυτός πιο μέσα, ο Σίλβα παρέμεινε και εκείνος. Αυτοί ήταν και οι δύο που δημιούργησαν το γκολ για τους Ισπανούς αργότερα και στήριξαν αυτήν τη θεωρία- αλλά ήταν ο Ινιέστα που ήταν η μεγαλύτερη απειλή για γκολ, ντριπλάροντας συνεχώς αντιπάλους και προσπαθώντας για το γκολ.
Δεύτερο ημίχρονο
Η Ισπανία βελτιώθηκε στην αρχή του δευτέρου ημιχρόνου, με πιο γρήγορες πάσες και περισσότερη κίνηση. Ο Τσάβι ανέβηκε πιο ψηλά και έγινε περισσότερο δεκάρι, αντί να γυρνάει πίσω και να παίρνει τον ρόλο του Μπούσκετς και του Αλόνσο. Η Ισπανία είχε περισσότερα σουτ από μακρυά, παρά καθαρές ευκαιρίες.
Μπορεί η Ισπανία προσπαθούσε να αναβιώσει την πατέντα του Παγκοσμίου Κυπέλλου- παίζοντας προσεκτικά στο πρώτο ημίχρονο, διατηρώντας την μπάλα, κουράζοντας τον αντίπαλο και μετά χτυπώντας στο δεύτερο μισό. Αυτό που γενικά ήρθε μετά από αλλαγή, αν και, και παρά τα προβλήματα της Ισπανίας, ο Ντε Μπόσκε δεν στράφηκε στον πάγκο.
Αλλά αυτό ήταν μια διαφορετική κατάσταση από το Παγκόσμιο Κύπελλο. Στην Ν.Αφρική, ο Ντε Μπόσκε μπορούσε να κάνει υπομονή γιατί υπήρχε μικρός κίνδυνος παραχώρησης. Εδώ, χωρίς τον Πουγιόλ, η Ισπανία δεν ήταν τόσο ασφαλής. Η κίνηση του Μπαλοτέλι και του Κασάνο ήταν τέλεια, και η “πείνα” να κερδίσουν ατομικές μάχες ήταν εντυπωσιακή. Του Μπαλοτέλι η τελευταία ενέργεια πριν αντικατασταθεί ήταν να νικήσει τον Ράμος και να ξεχυθεί στην περιοχή για μια σπουδαία ευκαιρία- αλλά ανοίχτηκε πολύ και ο Ράμος πρόλαβε να κάνει το τάκλιν.
Αλλαγές
Ο Ντι Νάταλε φάνηκε σαν η προφανής επιλογή. Αυτός είναι ένας επιθετικός που έχει συνηθίσει να παίζει μπροστά σε σύστημα 3-5-2(είναι πιο πολύ σαν 3-5-1-1) με την Ουντινέζε, ένας επιθετικός που λατρεύει να κινείται μεταξύ των γραμμών και να φεύγει στην πλάτη της άμυνας. Αντικαταστήθηκε ο Μπαλοτέλι, και η αλλαγή βγήκε αμέσως καθώς ο Ντι Νάταλε έβαλε την Ιταλία μπροστά στο σκορ με 1-0, μετά από μια έξοχη δημιουργία του κέντρου από τον Πίρλο, ίσως τον μοναδικό δημιουργό που είδαμε από τους έξι μέσους.
Η Ι σπανία αντέδρασε αμέσως με ένα γκολ που έδειξε ήξερε πως να παίξει το σύστημα χωρίς επιθετικό, με τον Σίλβα να προωθείται, τον Φάμπρεγκας να έρχεται από πίσω, και αυτόν τον συνδυασμό να ξεκλειδώνει την Ιταλική άμυνα.
Τότε ο Ντε Μπόσκε τελικά έβαλε λίγο πλάτος στο παιχνίδι, με τον Νάβας. Αλλά επέλεξε να αντικαταστήσει τον Σίλβα- και έτσι, απογοητευτικά, αυτό σήμαινε ότι ο Φάμπρεγκας έγινε το μόνιμο “ψεύτικο εννιάρι”, κουβαλώντας την μπάλα πάλι. Ο Νάβας είναι ο παίκτης που παίζει από τα πλάγια και όχι κάθετα, και η Ισπανία έχασε την ώθηση της προς τα μπροστά αμέσως.
Τότε ο Ντε Μπόσκε έβαλε έναν καθαρόαιμο επιθετικό, τον Φερνάντο Τόρες, αντί του Φάμπρεγκας. Το παιχνίδι του Τόρες- παρά του ότι πιστεύεται από την σημερινή του μορφή- είναι να τρέξει από πίσω, και το έκανε αμέσως, βγαίνοντας τετ-α-τετ με τον Μπουφόν και αναγκάζοντας τον τερματοφύλακα σε ένα έξυπνο τάκλιν. Μετά, βγήκε έξυπνα από δεξιά στην πλάτη της άμυνας, αλλά έκανε λάθος επιλογή στην πάσα. Μερικά λεπτά μετά, έκανε το ένα δύο με τον Τσάβι, βρέθηκε απέναντι στον Μπουφόν αλλά την έστειλε λίγο πάνω από το δοκάρι. Το τελείωμα του ήταν φτωχό, αλλά η φυσική του θέση και τα τρεξίματα του έδωσαν άλλη διάσταση στην ισπανική επίθεση. Περίμεναν σχεδόν 75 λεπτά για να τεστάρουν την παγίδα του οφσάιντ της Ιταλίας- αποδείχτηκε, ότι δεν ήταν πολύ καλή- και η Ισπανία έχασε μερικές πολύ καλές ευκαιρίες να κερδίσει το παιχνίδι.
Η Ιταλία είχε μια καταπληκτική ευκαιρία επίσης. Ο Τζοβίνκο αντικατέστησε τον Κασάνο και έπαιξε πιο βαθιά μεταξύ των γραμμών- μετατρέποντας την Ιταλία σε ένα σύστημα 3-5-1-1(περισσότερο όπως χρησιμοποιείται ο Ντι Νάταλε στην Ουντινέζε). Η ευκαιρία του Τζοβίνκο με τον Ντι Νάταλε θα μπορούσε να δείξει νικητή, και να το θέσουμε απλά, καλύτερο τελείωμα από τον επιθετικό θα είχε κερδίσει το παιχνίδι.
Η Ιταλία αργότερα κουράστηκε, και το μόνο λάθος του Πραντέλι ήταν που δεν έβαλε τον Νοσερίνο νωρίτερα- η ενέργεια του θα βοηθούσε την Ιταλία να είναι ανταγωνιστική στο κέντρο, και ρίσκαραν να χάσουν το παιχνίδι στο τέλος.
Επίλογος
Το παιχνίδι έληξε ισοπαλία, αλλά η τακτική του Πραντέλι δούλεψε καλύτερα από του Ντε Μπόσκε. Η Ιταλία αντιμετώπισε καλά τους κινδύνους στην άμυνα, κέρδισε μάχες στα πλάγια, και οι δύο επιθετικοί έδειχναν επικίνδυνοι. Η Ι σπανία είχε έλλειψη από κάθετη πάσα και διείσδυση, και οι μπακ της δεν μπορούσαν να φτιάξουν παιχνίδι. Θα χρειαστούν ποικιλία στην επίθεσή τους, και ο Ντε Μπόσκε φαίνεται να χρησιμοποιεί έξι παίκτες για να κάνουν την δουλεία τεσσάρων- αν και το γκολ έδειξε την αξία να παίζεις σύστημά χωρίς καθαρόαιμο επιθετικό.
Η Ιταλία απέδωσε πολύ καλά στο γήπεδο, και ο Πραντέλι θα χρησιμοποιήσει σίγουρα το 3-5-2 για το επόμενο παιχνίδι κόντρα στην Κροατία στο Πόζναν την Πέμπτη.