Φαν Πέρσι: “Ο Πουγιόλ και ο Τέρι ήταν οι πιο δύσκολοι αμυντικοί που αντιμετώπισα – Η συγκίνηση είναι που κάνει το ποδόσφαιρο ξεχωριστό”

Για τον Ρόμπιν Φαν Πέρσι το ποδόσφαιρο εξακολουθεί να κατέχει κυρίαρχο ρόλο στη ζωή του και μετά την απόσυρσή του ως παίκτης.

O 43χρονος πλέον Ολλανδός στην καριέρα του φορώντας τις φανέλες των Φέγενορντ, Άρσεναλ, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Φενέρμπαχτσε κατέγραψε συνολικά 274 τέρματα και 94 ασίστ σε 596 εμφανίσεις σε όλες τις διοργανώσεις, πανηγυρίζοντας μεταξύ άλλων μια Premier League και ένα Europa League, ενώ μία φορά αναδείχθηκε κορυφαίος παίκτης αλλά και δύο φορές πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα Αγγλίας.

Παράλληλα ήταν διεθνής με την εθνική Ολλανδίας όπου σημείωσε 50 γκολ σε 102 εμφανίσεις με τους “οράνιε”, ενώ μετά τη ζωή του ως παίκτης ασχολήθηκε με την προπονητική, με τελευταίο σταθμό την ομάδα από όπου έκανε τα πρώτα του βήματα, αλλά και όπου ολοκλήρωσε την πλούσια καριέρα του, Φέγενορντ.

Ο Φαν Πέρσι συνεχίζει να θυμάται τις στιγμές που έζησε ως ποδοσφαιριστής, με τον Ολλανδό να παραχωρεί μια μεγάλη συνέντευξη για την πορεία του στην ισπανική SPORT.

Αναλυτικά όσα ανέφερε:

Για το κορυφαίο γκολ που πέτυχε: “Αν έπρεπε να διαλέξω το αγαπημένο μου γκολ στην καριέρα μου, πιθανότατα θα έλεγα το γκολ εναντίον της Ισπανίας το 2014. Όχι μόνο για το γκολ καθαυτό, αλλά για τη στιγμή, τον αντίπαλο, το Παγκόσμιο Κύπελλο και το τι σήμαινε εκείνος ο αγώνας για την Ολλανδία. Πιστεύω ότι αυτό είναι πιθανότατα το γκολ που τα συνδυάζει όλα: την τεχνική, την εκτέλεση την κατάλληλη στιγμή και τη σημασία της περίστασης.

Αυτό που θυμάμαι περισσότερο, πάνω από όλα, είναι η αίσθηση που ένιωσα.

Όταν ήρθε η μπάλα, απλώς αντέδρασα. Δεν είχα πραγματικά χρόνο να σκεφτώ τι έκανα. Και μετά, όταν είδα ότι η μπάλα έμπαινε στο τέρμα και παρατήρησα την αντίδραση των συμπαίκτων μου και των φιλάθλων, ήταν μια απίστευτη αίσθηση.

Μερικές φορές, στο ποδόσφαιρο, υπάρχουν στιγμές που όλα συμβαίνουν με φυσικό τρόπο. Αυτή ήταν μια από αυτές τις στιγμές.”

Για το αγαπημένο ματς που αγωνίστηκε: “Αντιμετωπίζαμε την εθνική ομάδα που είχε κερδίσει το προηγούμενο Παγκόσμιο Κύπελλο, οπότε της είχαμε τεράστιο σεβασμό. Το γεγονός ότι κερδίσαμε με τον τρόπο που το κάναμε και ότι σκόραρα εκείνο το γκολ μετέτρεψε εκείνη την αναμέτρηση σε μια αξέχαστη βραδιά.”

Για την καλύτερη ατμόσφαιρα που έζησε σε γήπεδο: “Η ατμόσφαιρα στο Emirates ήταν απίστευτη, ειδικά στις μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές. Θυμάμαι επίσης να παίζω με την Ολλανδία και να νιώθω αυτή τη σύνδεση με τους Ολλανδούς οπαδούς. Όταν εκπροσωπείς τη χώρα σου, υπάρχει μια πολύ ιδιαίτερη συναισθηματική διάσταση.

Η καλύτερη ατμόσφαιρα δεν έχει πάντα να κάνει με το πόσο θορυβώδες είναι ένα γήπεδο. Μερικές φορές είναι αυτή η αίσθηση ότι όλοι όσοι βρίσκονται στις κερκίδες είναι απόλυτα συνδεδεμένοι με ό,τι συμβαίνει στον αγωνιστικό χώρο.”

Για τον πιο υποτιμημένο ποδοσφαιριστή: “Υπάρχουν πάρα πολλοί καλοί παίκτες που δεν λαμβάνουν πάντα την αναγνώριση που τους αξίζει. Ένας ποδοσφαιριστής για τον οποίο πάντα ένιωθα μεγάλο σεβασμό ήταν ο Ντιρκ Κάουτ.

Μερικές φορές το ενδιαφέρον εστιάζονταν στις τεχνικές του ικανότητες, αλλά αυτό που μου τραβούσε την προσοχή ήταν η νοοτροπία του, η δουλειά του και το πόσο έδινε στην ομάδα. Ήταν ο τύπος παίκτη που χρειάζεται κάθε ομάδα. Πάντα ήξερες ακριβώς τι μπορούσες να περιμένεις από αυτόν.”

Για τους πιο δύσκολους αμυντικούς που αντιμετώπισε: “Αντιμετώπισα πολλούς πολύ δυνατούς αμυντικούς, αλλά ο Κάρλες Πουγιόλ και ο Τζον Τέρι ήταν από τους πιο δύσκολους.

Ήταν εξαιρετικά ανταγωνιστικοί, πολύ έξυπνοι από αμυντική άποψη και δεν σου έδιναν ποτέ ανάσα. Αλλά, ταυτόχρονα, υπήρχε μεγάλος σεβασμός μεταξύ των παικτών.

Πάντα ήξερες ότι, απέναντι σε κάποιον τέτοιο, έπρεπε να δώσεις τον καλύτερό σου εαυτό.”

Μετά την απόσυρσή του ασχολήθηκε και με την προπονητική: “Επειδή έχω παίξει και τώρα ασχολούμαι και με την προπόνηση, φυσικά εστιάζω στην τακτική πλευρά. Ταυτόχρονα, όμως, συνεχίζω να απολαμβάνω να παρακολουθώ τους παίκτες ξεχωριστά και να βλέπω τι είναι ικανοί να δημιουργήσουν.

Και μετά υπάρχει και η συγκίνηση. Μπορείς να αναλύεις το ποδόσφαιρο όσο θέλεις, αλλά τελικά το ποδόσφαιρο παραμένει θέμα ανθρώπων, και αυτή η συγκίνηση είναι που κάνει το παιχνίδι ξεχωριστό.”