Έχασε, άλλαξε, επέμεινε: Έτσι ο Κόντης οδήγησε τον ΟΦΗ στο τρόπαιο

Ο Βασίλης Σαμπράκος γράφει για τον τελικό του Χρήστου Κόντη, που είναι μια μικρογραφία του 6μηνου του στον ΟΦΗ. Μετέτρεψε τις ήττες σε οδηγό, άλλαξε σχηματισμό και νοοτροπία και μέσα σε 179 ημέρες έχτισε έναν ΟΦΗ που έμαθε να πιστεύει – και να κερδίζει.
Πριν από 179 ημέρες, όταν αναλάμβανε τον ΟΦΗ, ο Χρήστος Κόντης έβαλε δύο στόχους: να εκμεταλλευτεί τον χρόνο, σε προπονήσεις και αγώνες, προκειμένου να βάλει όσο πιο γρήγορα τους ποδοσφαιριστές του στο νόημα του δικού του παιχνιδιού, και να τους κάνει να πιστέψουν ότι μπορούν ακολουθώντας τον δρόμο του να κάνουν καλά πράγματα στο υπόλοιπο διάστημα της σεζόν και να τη μετατρέψουν έτσι σε επιτυχημένη για τον σύλλογο.
Στο κομμάτι της τακτικής πειραματίστηκε για περίπου 2 μήνες, από την αρχή του Νοεμβρίου μέχρι τα τέλη του Δεκεμβρίου, μέχρι να φτάσει, μετά από 5 ήττες και 2 νίκες, στο παιχνίδι με την ΑΕΚ στις 21/12 και να διαπιστώσει, μέσα από μια ήττα ότι ο ΟΦΗ μπορούσε να αποδώσει καλύτερα τις ιδέες του μέσα από την αλλαγή του σχηματισμού από 4-2-3-1 σε 3-4-3.
Ο Κόντης επένδυσε σε εκείνο το παιχνίδι και εξέλιξε τον τρόπο της ομάδας του σε άμυνα και επίθεση. Και σήμερα, μετά από περίπου 6 μήνες μπορεί να κοιτάζει πίσω με το καμάρι ότι έχει μόλις παρουσιάσει το καλύτερο δείγμα δουλειάς που εμφάνισε ποτέ στον πάγκο μιας ελληνικής ομάδας.
Η δουλειά που έκανε ο ΟΦΗ στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας Betsson είναι μια μικρογραφία της ιστορίας του εξαμήνου του Κόντη: ξεκίνησε με δοκιμασία, επειδή αυτό που προσπαθούσε να κάνει (επιθετική ανάπτυξη μέσα από κυκλοφορία της μπάλας “από πίσω” με κοντινές πάσες) δεν λειτουργούσε καλά. Βρέθηκε πίσω στο σκορ. Συνέχισε να δουλεύει, με προσαρμογές, εκμεταλλευόμενος το πλάτος που έδιναν στις επιθέσεις οι δύο μπακ χαφ και τις τοποθετήσεις των εσωτερικών επιθετικών που έπαιζαν πίσω από τον σέντερ φορ.
Με τη δουλειά και την επιμονή του, ο ΟΦΗ έβγαλε ανθεκτικότητα, πίστεψε, δημιούργησε και πέτυχε δύο γκολ. Και παρόλο που η τακτική των τελευταίων περίπου 30’ λεπτών της κανονικής διάρκειας και όλου του πρώτου ημίχρονου της παράτασης δεν βοηθούσε τον ΟΦΗ, η πίστη τον βοήθησε να εκμεταλλευτεί το “δώρο” του ΠΑΟΚ με το κόρνερ και το πέναλτι και να προηγηθεί εκ νέου. Μαθαίνοντας από το “τακτικό λάθος” του ο ΟΦΗ άλλαξε τρόπο στην διαχείριση του 2-3, συνέχισε να προσπαθεί να κρατήσει την μπάλα και να επιτεθεί, έμεινε ψηλότερα τοποθετημένος στο γήπεδο και κράτησε τη νίκη.
Ήταν τυχερός ο ΟΦΗ στην παράταση, δεδομένου ότι πέτυχε γκολ στην μόνη τελική προσπάθεια που έκανε στο πρώτο ημίχρονο της παράτασης και ενώ προσπαθούσε με την τακτική του να στείλει τον τελικό στα πέναλτι. Αυτή του την τύχη όμως την είχε προκαλέσει με τα όσα είχε κάνει από το 1-0 μέχρι το 1-2, όταν κατάφερε, με σχέδιο, να επιτεθεί αποτελεσματικά στον ΠΑΟΚ χτυπώντας τον στην αδύναμη αριστερή πλευρά της άμυνάς του. Μέχρι να καλύψει αυτό το έλλειμα ο Ραζβάν Λουτσέσκου, ο ΟΦΗ είχε πάρει ένα προβάδισμα που τον βοήθησε να επιβιώσει μέχρι την παράταση και να φτάσει τελικά στην κατάκτηση του τροπαίου.
Ο ΟΦΗ του Κόντη ήταν μέχρι τώρα μια ομάδα που μάθαινε, κάνοντας λάθη, να βελτιώνει την απόδοσή της και μια ομάδα που πίστευε και γι’ αυτό εμφανιζόταν αποφασιστική. Ομάδα που έχτισε την αυτοπεποίθησή της χάρη στην απόδοσή της απέναντι σε μεγάλους αντιπάλους σαν την ΑΕΚ και τον Ολυμπιακό. Αυτή η αυτοπεποίθηση έφερε το τρόπαιο στον Όμιλο μετά από 39 χρόνια.
Χάρη στη δουλειά του Κόντη, που έκανε τον ΟΦΗ να παίζει καλύτερα και να πιστεύει περισσότερο στο ποδόσφαιρό του, οι Κρητικοί έχουν σήμερα αγοράσει μια χρυσή ευκαιρία να αλλάξουν το ποδοσφαιρικό και το εταιρικό επίπεδό τους, αλλά και να μεγαλώσουν την βάση των ενεργών οπαδών του συλλόγου.
Μέσα από την ευρωπαϊκή παρουσία, ο ΟΦΗ έχει την ευκαιρία να μεγαλώσει, αγωνιστικά, και να φτιάξει μια ομάδα που θα πετύχει στο μέλλον περισσότερα από όσα είχε πετύχει στα προηγούμενα αρκετά χρόνια της ιστορίας του. Σε 179 ημέρες ένας προπονητής δεν θα μπορούσε να πετύχει περισσότερα στον ΟΦΗ από τα όσα κατόρθωσε ο Κόντης με το επιτελείο του. Στην πραγματικότητα αυτός είναι ο MVP.
Διότι δεν έμαθε σε μια ομάδα μόνο να παίζει. Της έμαθε και να πιστεύει σε αυτό που παίζει, και να απαιτεί από τον εαυτό της περισσότερα. Περισσότερα από ακόμη μια συμμετοχή σε έναν τελικό.