Εθνική Ελλάδας: Μαθαίνει να κοιτάζει στα μάτια τους πάντες, χωρίς πια να χαμηλώνει το βλέμμα

Δεν ήταν η θυμωμένη αντίδραση του τέταρτου μετά το γρήγορο προβάδισμα της Σερβίας στο Βελιγράδι. Δεν ήταν, συνολικά, το κυριαρχικό ποδόσφαιρο σε ολάκερο το ενενηντάλεπτο με τους “αετούς” στην εναρκτήρια προσπάθεια της Εθνικής στην πρώτη κατηγορία του Nations League, ούτε και η δίκαιη, θαρραλέα ανατροπή, με ανάλογα ποδοσφαιρικά πειστήρια στο τελευταίο εικοσάλεπτο.

Δεν ήταν η αυτοθυσία, η ανασταλτική προσήλωση, η έμφαση και η αποτελεσματικότητα στην αμυντική τακτική, η υπομονή και το σταδιακό, υποδειγματικό, ξεπέταγμα στην κόντρα για την ιστορική επικράτηση κόντρα στη Γερμανία πριν τέσσερα βράδια.

Σκάρτες 72 ώρες αργότερα από το Άουγκσμπουργκ, το καλύτερο διάστημα αυτής της σειράς, αυτής της πρωτόγνωρης σειράς αγώνων, ήταν για τη γαλανόλευκη το πρώτο ημίχρονο κόντρα στην Ολλανδία.

Ανάθεμα και αν ο Τσάβι, σ’ ολάκερη την προπονητική καριέρα του, αναγκάστηκε μετά την ανάπαυλα να βγάλει ομάδα του στο γήπεδο αλλαγμένη κατά τα τρία ενδέκατά της. Αυτό και έκανε χτες το βράδυ.

Χρειάζεται κάτι άλλο για να αποτυπωθεί το τι έγινε σε αυτό το πρώτο σαρανταπεντάλεπτο; Για την αδιαπραγμάτευτη ελληνική ανωτερότητα, σε επίπεδο τέτοιο που το 2-0 που την πήγε προηγούμενη στ’ αποδυτήρια να μοιάζει φτωχό.

Αυτό το ημίχρονο είναι η επιβεβαίωση του τι μπορεί να κάνει, του τι μπορεί να βγάλει στο χορτάρι αυτή η ομάδα. Όχι δυναμικής ή ταβανιού, αυτά έπονται, χτίζονται, αλλά δυνατότητων. Τώρα, σήμερα. Και είναι ακόμη και οι στιγμές που η στάση των αντιπάλων στο γήπεδο, οι ενέργειές τους, το επιβεβαιώνουν.

Στην πρώτη φάση που βρέθηκε ο Τζόλης στο ένας μ’ έναν στ’ αριστερά, ο Γιούριεν Τίμπερ κόλλησε πάνω του. Δεν τον είδε. Και σκόραρε, φεύγοντας να πανηγυρίσει για πρώτη φορά με κόσμο στις εξέδρες στο γήπεδο που ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά.

Η παρουσία του Παυλίδη στην πορεία της μπάλας, του στέρησε τη χαρά. Σκάρτο ένα λεπτό αργότερα, δεύτερη ευκαιρία. Απέναντί του αυτή τη φορά ήταν ο Ντούμφρις. Περίμενε τον δικό μας στα δύο μέτρα, κάνοντας πισωπεταλιές ως την ολλανδική περιοχή.

Στη φάση που ο εξτρέμ της Άρσεναλ τραυματίστηκε και αποχώρησε. Χωρίς να θέλει να βγει από το γήπεδο, όντας εκείνη τη στιγμή στα κόκκινα, χωρίς καν να νιώθει τη θλάση που τον στερεί από το επόμενο – και τελευταίο – παιχνίδι της σειράς με τη Γερμανία.

Λίγο μετά το γκολ του Ιωαννίδη – ακόμη ένα που ήρθε από ποδοσφαιριστή που είτε αλλάζει τη βασική ενδεκάδα είτε έρχεται από τον πάγκο, όπως λίγο αργότερα έκανε και αρχικά assistman Μασούρας. Στο Βελιγράδι ήταν ο Δουβίκας, στο Άουγκσμπουργκ ο Κουρμπέλης – ο Ανδρούτσος είδε τον Ντούμφρις να ταλαιπωρείται στον ασβέστη, λίγο κάτω από τη σέντρα, να γυρίζει πλάτη στο ελληνικό μισό και να κατευθύνεται, με τη μπάλα στα πόδια του, στο πορτοκαλί.

Ο μέσος του ΟΦΗ άφησε τον χώρο ευθύνης του και διένυσε σφαίρα τα επτά-οκτώ μέτρα που τον χώριζαν από τον Ολλανδό φουλ μπακ και μπαίνοντας με… χίλια μεταξύ του ποδιού του και της μπάλας, την κέρδισε πεντακάθαρα, νταηλίκι, μαζί και το φάουλ από τον πολυσύνθετο μεσοαμυντικό της Ρεάλ.

Ο Ανδρούτσος. Ο τελευταίος που μπήκε σε αυτό το γκρουπ. Στον ΟΦΗ πλέον. Αυτός που πριν την περασμένη Πέμπτη, οπότε και από το πουθενά μπήκε στην ενδεκάδα καταπίνοντας χιλιόμετρα, το τελευταίο του ενενηντάλεπτο με το εθνόσημο το είχε βγάλει πριν πέντε χρόνια.

Προσωποποίηση της ωρίμανσης του γκρουπ. Της αξιοποίησης των όσων υπάρχουν, με τρόπους πια ταιριαστούς στις συνθήκες και στις ιδιαιτερότητες παιχνιδιών και αντιπάλων. Και όχι μόνο αυτός.

Ο “Κούρμπε” ήταν ο πρώτος αυτής της εβδομάδας σε Βελιγράδι και Άουγκσμπουργκ, με διαφορετική υπόσταση και αποτέλεσμα. Ο Μασούρας, ο οποίος ερχόμενος από τον πάγκο χτες και αντικαθιστώντας τον καλύτερο και πιο ταιριαστό στο (απολύτως) κορυφαίο επίπεδο, ακολούθησε, προλαβαίνοντας σε μισό ημίχρονο να σερβίρει και να «γράψει».

Το δεύτερο ημίχρονο κόντρα στους “οράνιε”, απλώς η επίγνωση των απαιτήσεων του επιπέδου στο οποίο ανταγωνίζεται, πετυχημένα, η Εθνική. Τρία παιχνίδια σε οκτώ βράδια. Κόντρα σε (ανεπανάληπτα) top συνθήκες. Εξαντλούν. Στερεύουν. Σε αυτά τα παιχνίδια, μόνο τα δίδυμα στο κέντρο και στην επίθεση άλλαξαν (ως προς το αρχικό σχήμα). Σε αυτά τα παιχνίδια, χάθηκαν δύο λόγω τραυματισμών (Βαγιαννίδης, Τζόλης).

Δεν περισσεύουν. Ούτε πόδια, ούτε πνευμόνια. Ναι, ζούμε την ποιοτικότερη φουρνιά και την πιο εξελίξιμη στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, αλλά τη δεξαμενή που – για παράδειγμα – έχει να διαχειριστεί ο Τσάβι στην Ολλανδία, ούτε καν τη φανταζόμαστε. Το ότι φτάσαμε στην κορυφαία κατηγορία του Nations League είναι καθρέφτισμα του πρώτου, χτεσινοβραδινού ημιχρόνου. Το να μάθουμε να ζούμε με τα όσα επιτάσσει, εκείνα που απαιτεί αυτό το επίπεδο, είναι το δεύτερο.

Εκεί που η έλλειψη ενέργειας, η ποιότητα των αντιπάλων, η κούραση, οι συναισθηματικές λεπτομέρειες και ο εξαντλητικός ρυθμός (όλα κατά τα λεγόμενα και του Ιβάν Γιοβάνοβιτς), φάνηκαν. Οι Ολλανδοί, μπαρουτοκαπνισμένοι σε αυτό που οι δικοί μας διεθνείς ζουν και βιώνουν για πρώτη φορά σε επίπεδο αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος, ανταποκρίθηκαν.

Κέρδισαν μέτρα (ή πήραν όσα τους δόθηκαν), πίεσαν, ρίσκαραν και τελικά έσωσαν μόλις στο παρά ένα τον βαθμό. Θα μπορούσαν – ακόμη και – να είχαν γυρίσει τελείως την κατάσταση.

Δεν θα το άξιζαν, δεδομένου τι είχε προηγηθεί, τι είχαν υποστεί στο πρώτο ημίχρονο Θα μπορούσε η Εθνική να είχε κρατήσει τη νίκη. Πιθανότατα, ούτε και αυτό θα έμοιαζε δίκαιο, βάσει των πεπραγμένων στο δεύτερο. Η σούμα όμως δεν “γράφει” μόνο εμπειρίες – ακόμη και τέτοιες ανεπανάληπτες εμπειρίες. Πολυσυζητημένες, πολύτιμες, επιβεβλημένες.

“Γράφει” και αποτελέσματα. Στο μισό τούτης της διαδρομής, ο βασικός στόχος, αυτός που ήταν ο ζωτικός για την άμεση συνέχεια αυτής της ομάδας, η εξασφάλιση δηλαδή της 3ης θέσης, έχει ουσιαστικά επιτευχθεί, ενώ με την ήδη ως τώρα συγκομιδή πιθανότατα διασφαλίζεται πως η Εθνική θα είναι από τις καλύτερες τρίτες των τεσσάρων ομίλων της πρώτης κατηγορίας.

Και έτσι, μοιραία, η στόχευση αναπροσαρμόζεται, αλλάζει. Στο μισό τούτης της διαδρομής, με δύο εκτός έδρας παιχνίδια, έχοντας κοντραριστεί με ομάδες που ποτέ στην ιστορία δεν είχε η Ελλάδα κερδίσει, η γαλανόλευκη είναι πρωτοπόρος, παραμένοντας αήττητη. Και έτσι, το κάτι (ακόμη) περισσότερο, δεν είναι πλέον μόνο σκέψη, φευγαλέα ή ουτοπική στο να εκφραστεί, μα γίνεται και λόγος δημόσιος.

Ακόμη ακόμη (περισσότερο) και πράξη. Υλοποιείται. Ναι, δεν είναι το Nations League και η (όποια) διάκριση σε αυτό το ζητούμενο αυτής της γενιάς. Μόνο και μόνο όμως που πετυχαίνουν, που πέτυχαν ήδη να μπορεί να γίνει πραγματικότητα, με την ομάδα να προσαρμόζεται, να ανταποκρίνεται, να είναι καλύτερη των αντιπάλων της – αυτών των αντιπάλων της – στα τέσσερα τουλάχιστον από τα έξι ημίχρονα που έχει δώσει ως τώρα, τότε τι στο καλό, ας ξεκινήσει να διεκδικεί, να απαιτεί, να παίρνει και να κερδίζει, από δαύτο. Από τώρα.

Όπως και το κάνει. Όποιος και αν είναι απέναντί της.