Ένας απρόθυμος ποδοσφαιριστής

Το Sport24.gr συμμετέχει αποκλειστικά στο EURO 2012: THE EXPERTS’ NETWORK υπό τη διοργάνωση της Guardian , με τη συμμετοχή μεταξύ άλλων των El Pais, La Stampa, So Foot, Irish Times…

Κάντε κλικ και επισκεφτείτε τη νέα στήλη με όλα τα νέα μέσω του δικτύου της Guardian.

Των Ιγκόρ Μπόϊκο, Αλεξέι Ιβάνοφ, Γιούρι Σεβτσένκο ( Football.ua )

Εκείνη την παγερή νύχτα του Μαρτίου ο Αντρέι Γιαρμολένκο ένιωσε πολύ κακόκεφος. Η Ντιναμό Κιέβου, στην οποία αγωνίζεται, είχε νικήσει με μεγάλη δυσκολία την Βόρκσλα με 1-0 και ο ίδιος είχε πραγματοποιήσει τόσο κακή εμφάνιση, που αντικαταστάθηκε στο πρώτο ημίχρονο. Δεν είχε διάθεση να μιλήσει στα Μέσα ενημέρωσης, αλλά ο τοπικός τηλεοπτικός σταθμός επέμενε να τον βομβαρδίζει με ερωτήσεις. Τι είχε πάει στραβά στο παιχνίδι; Γιατί η Ντιναμό είχε αγωνιστεί τόσο άσχημα; Και γιατί είχε γίνει αλλαγή;

Ο Γιαρμολένκο αρνήθηκε να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις αρκετές φορές πριν του πει ένας δημοσιογράφος: «Ως ποδοσφαιριστής και δημόσιο πρόσωπο υποχρεούσαι να απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις». Ο Γιαρμολένκο δε σήκωσε καν το βλέμμα του και απλώς σχολίασε πριν φύγει: «Όχι, δεν είμαι ένας ποδοσφαιριστής».

Εννοούσε πως δεν ήταν σαν τους άλλους ποδοσφαιριστές και πως δεν ήξερε αν ήταν γραφτό του να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Και οι οπαδοί της Ντιναμό εκείνη τη στιγμή συμφωνούσαν. Ήταν η πρώτη του σεζόν ως βασικός στο σύλλογο και δε έδειχνε ικανός να παίξει σύμφωνα με τις προσδοκίες που υπήρχαν. Η πίεση φαινόταν να τον έχει πάει πίσω και οι οπαδοί του ασκούσαν κριτική.

Τα αστεία εις βάρος του άρχισαν όπως το ακόλουθο: «Λες ότι δεν είσαι ποδοσφαιριστής; Το γνωρίζαμε αυτό εδώ και πολύ καιρό». Η ατμόσφαιρα ήταν τόσο βαριά που ο πρόεδρος της Ντιναμό, Ιχόρ Σούρκις, απαγόρευσε στον Γιαρμολένκο να μιλάει στα Μέσα για μία συγκεκριμένη χρονική περίοδο.

Δύο χρόνια μετά έχει μετατραπεί στην ελπίδα της συνδιοργανώτριας Ουκρανίας, η οποία προετοιμάζεται για το Euro 2012, όπου θα αντιμετωπίσει τις Αγγλία, Γαλλία και Σουηδία. Έχει συνδεθεί, επίσης, με τη Λίβερπουλ. Για έναν παίκτη, ο οποίος χαρακτηριζόταν ως «ο νέος Σεφτσένκο» στα 17 του, ο Γιαρμολένκο πήγε από τον παράδεισο στην κόλαση κι επέστρεψε στον παράδεισο ξανά.

Η καριέρα του Γιαρμολένκο δεν ήταν ένας δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα, κάθε άλλο. Στα 13 του υπέγραψε στη Ντιναμό Κιέβου κι ένα χρόνο μετά επέστρεψε στην Ντέσνα, καθώς δεν είχε τις σωματικές δυνατότητες για να ανταπεξέλθει. Για πολλούς αυτό μπορεί να ήταν και το τέλος της ποδοσφαιρικής τους καριέρας, αλλά ο Γιαρμολένκο μετατράπηκε σε πρώτο βιολί της Ντέσνα τέσσερα χρόνια μετά, όταν ήταν ακόμα εκεί.

Εκείνη τη μέρα το 2006 ο προπονητής της Ντιναμό, Ανατόλι Ντεμιανένκο, ρωτήθηκε σε μία συνέντευξη Τύπου για ποιο λόγο δεν είχε δοθεί ποτέ η ευκαιρία στον νεαρό ποδοσφαιριστή να αποδείξει το ταλέντο του. Ξαφνικά ο εκπρόσωπος του συλλόγου, Αλεξέι Σεμενένκο, διέκοψε την συζήτηση και είπε με περηφάνια: «Πρόσφατα ενημερώθηκα πως 130 χιλιόμετρα μακριά από το Κίεβο, οι σκάουτέρ μας έχουν βρει ένα παιδί, ο οποίος ήδη αποκαλείται ως «ο δεύτερος Σεφτσένκο» από τους ειδικούς».

Κανείς δεν τον είχε αποκαλέσει ως δεύτερο Σεφτσένκο μέχρι εκείνη τη μέρα, όταν οι εφημερίδες κατάλαβαν πως ο Σεμενένκο εννοούσε τον Γιαρμολένκο. Ως τότε και το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα της Ντιναμό, το προσωνύμιό του ήταν «το παιδί που βρίσκεται 130 χιλιόμετρα μακριά».

Ο Γιαρμολένκο γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας. Οι γονείς του δούλευαν εκεί, αλλά επέστρεψαν στην Ουκρανία μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. «Γεννήθηκα στην Αγία Πετρούπολη, η οποία στη συνέχεια ονομαζόταν Λένινγκραντ, αλλά δε θυμάμαι και πολλά από εκείνα τα χρόνια. Ήμουν μόνο τριών ετών όταν η οικογένειά μου επέστρεψε στην Ουκρανία. Απ’ όσο γνωρίζω έχω μία εθνικότητα και ποτέ δε σκέφτηκα να παίξω για τη Ρωσία» είπε ο Γιαρμολένκο.

Ήταν ξεκάθαρο πως επρόκειτο για έναν ταλαντούχο ποδοσφαιριστή. Γι’ αυτό είχε γίνει η πρόταση από τη Ντιναμό στην ηλικία των 13, αλλά η έλλειψη εμπειριών από την πρωτεύουσα ήταν σημαντικός παράγοντας και τον επηρέασε σε μεγάλο βαθμό. «Μου έλειπαν οι γονείς μου. Δεν σκεφτόμουν τόσο το ποδόσφαιρο, αλλά την επιθυμία μου να δω τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Υποθέτω πως ήταν πολύ νωρίς για να πάω στο Κίεβο».

«Ένιωσα πως ήμουν πολύ αδύναμος και πως δεν είχα το ψυχικό σθένος. Ήταν μία δύσκολη περίοδος για μένα. Αργότερα συνειδητοποίησα πως η απόφασή μου να επιστρέψω στο Τσέρνιχιβ ήταν σωστή». Δεν υπήρχαν αρνητικά συναισθήματα από τη Ντιναμό και έκαναν το σωστό, τον άφησαν να επιστρέψει στο Τσέρνιχιβ, απορρίπτοντας τις προτάσεις των άλλων συλλόγων.

Συνέχισε να εξελίσσεται και στην ηλικία των 17 ένιωσε έτοιμος ψυχικά να επιστρέψει στην Ντιναμό, αλλά το «δεύτερος Σεφτσένκο» ήταν άδικο. Ο Σεφτσένκο ήταν (είναι) γνωστός για την εκτελεστική του δεινότητα, την ικανότητά του να διαβάζει το παιχνίδι και να βρίσκεται στη σωστή θέση στην περιοχή. Ο Γιαρμολένκο από τα άλλη, δεν είναι ένας γεννημένος σκόρερ. Μπορεί να παίξει στις θέσεις της επίθεσης, αλλά στους 18 μήνες που αγωνιζόταν στη δεύτερη ομάδα της Ντιναμό πέτυχε μόλις οκτώ γκολ.

Η επόμενη σεζόν ήταν δύσκολη για τον Γιαρμολένκο, με τον Σεμίν να προτιμά τους πιο έμπειρους ποδοσφαιριστές από τους νεαρούς. Ωστόσο, ο Σεμίν αντικαταστάθηκε από έναν άλλον Ρώσο, τον Βαλερέι Γκαζάεφ, ο οποίο επανέφερε τον Γιαρμολένκο στην πρώτη ομάδα και πήρε από την Τσέλσι και τον Αντρέι Σεφτσένκο.

Ο Γκαζάεφ προτιμούσε το 4-3-3 και πίστεψε πως ο Γιαρμολένκο θα μπορούσε να παίξει στα πλάγια (μία απόφαση που δε συμμερίζονταν οι οπαδοί, οι οποίοι θεωρούσαν πως ο ψηλός, δυνατός και γεμάτος ενέργεια νεαρός θα έπρεπε να παίζει ως κεντρικός επιθετικός). Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας ο Γιαρμολένκο προσπάθησε να αγωνιστεί και ως αριστερό μπακ, αλλά δίχως επιτυχία.

Σταδιακά, όμως, άρχισε να πηγαίνει καλά αριστερά. Τα Μέσα και οι οπαδοί τον πίεζαν, αλλά ο προπονητής τον εμπιστευόταν. Μετά το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα ο Γιαρμολένκο είπε: «Θα ήθελα να ευχαριστήσω συγκεκριμένα τον πρώτο μου προπονητή (στην Ντέσνα) και τον Βαλερέι Γκαζάεφ, επειδή με πίστεψε. Από τη στιγμή που έγινε προπονητής στην Ντιναμό ξεκίνησα να παίζω βασικός».

Ο Γκαζάεφ ποτέ δεν έδινε σημασία στα Μέσα ή τους οπαδούς και όταν τον έκανε αλλαγή στο πρώτο ημίχρονο κόντρα στην Βόρσκλα ήταν μία από τις ελάχιστες φορές που έδειξε να κλονίζεται η πίστη του προς τον παίκτη του. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Γιαρμολένκο του είναι τόσο ευγνώμων.

Έχοντας πάρει μία θέση στην ενδεκάδα της Ντιναμό, δεν πέρασε πολύς καιρός μέχρι να κάνει το ντεμπούτο του στην εθνική ομάδα. Σκόραρε γρήγορα και στα δύο παιχνίδια κόντρα στην Ανδόρα, αλλά δεν έκανε καλές εμφανίσεις στα πλέι οφ του Παγκοσμίου Κυπέλλου κόντρα στην Ελλάδα το 2009, όταν η Ουκρανία έχασε.

Στην Ντιναμό, όμως, ο Γιαρμολένκο συνέχισε να εξελίσσεται. Κάθε σεζόν βελτιωνόταν και μετά τη δεύτερη χρονιά του είπε: «Ένιωσα πολύ ωραία που έδωσα απαντήσεις στις κριτικές. Έχω διαβάσει σχόλια σε πολλές οπαδικές ιστοσελίδες χαμογελώντας. Φυσικά υπάρχουν κάποιοι που εξακολουθούν να με υποτιμούν, αλλά είναι πολύ λιγότεροι τώρα».

Ακόμα και η επιστροφή του Σεμίν, του ανθρώπου που δεν τον έβαζε, δεν μπορούσε να σταματήσει την πρόοδο του Γιαρμολένκο. Εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ ο Σεμίν, που του έδωσε έναν ελεύθερο ρόλο και τώρα ο Γιαρμολένκο μπορεί να παίζει τόσο στις πτέρυγες όσο και πίσω από τον επιθετικό ή και στην κορυφή της επίθεσης.

Στις μικρές εθνικές ομάδες της Ουκρανίας ο Γιαρμολένκο είχε παίξει πολλές φορές με άλλους ταλαντούχους παίκτες, όπως ο Γέβγεν Κονοπλιάνκα, ο οποίος ήταν επίσης ένας αριστερός εξτρέμ και έπαιζε στην Ντνίπρο. Ο προπονητής της εθνικής ομάδας της Ουκρανίας κάτω των 21, Πάβλο Γιακοβένκο, είχε προβληματιστεί για το πώς θα λύσει αυτό το πρόβλημα με τους δύο εξτρέμ και τελικά μετακίνησε τον Γιαρμολένκο στα δεξιά. Εκεί τον χρησιμοποιούσαν και στην πρώτη ομάδα αρκετές φορές.

«Μιλώντας ειλικρινά είναι πιο εύκολο για μένα να επιτίθεμαι από το δεξί άκρο της μεσαίας γραμμής. Μπορώ να κινηθώ προς το κέντρο και να απειλήσω με το καλό μου πόδι» είπε. Επομένως, η τωρινή θέση του Γιαρμολένκο στον αγωνιστικό χώρο δεν τον αφήνει να αποκαλείται «ο νέος Σεφτσένκο», αλλά ποτέ δεν ήθελε να έχει αυτό το προσωνύμιο. «Δε θέλω να είμαι ο «δεύτερος Σεφτσένκο». Θέλω να είμαι ο Γιαρμολένκο» έχει δηλώσει.

Για τον 22χρονο το Euro 2012 είναι η ευκαιρία του να δείξει σε διεθνές επίπεδο τι αξίζει. Μπορεί να μην είναι συνεπής, μπορεί να είναι απογοητευτικός και ίσως να είναι αναποτελεσματικός. Ωστόσο, ενδέχεται να είναι και εκπληκτικός αυτό το καλοκαίρι τεστάροντας τον εαυτό του κόντρα σε μερικούς από τους καλύτερους παίκτες του κόσμου. Θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία και αυτές τις μέρες ο καθένας στην Ουκρανία γνωρίζει πως νιώθει άνετα στο ρόλο του ποδοσφαιριστή, σε αντίθεση με τον 17χρονο, ο οποίος αρνιόταν να μιλήσει στην τηλεόραση, επειδή είχε γίνει αλλαγή στο πρώτο ημίχρονο.
Μικρές ιστορίες

Τάρας Μίχαλικ

Έμαθε να παίζει ποδόσφαιρο στους δρόμους και αγωνιζόταν στην ομάδα της γειτονιάς του μέχρι να πάρει μεταγραφή στην ΤΣΣΚΑ Κιέβου, όπου αμειβόταν με 100 δολάρια το μήνα. Πριν μερικά χρόνια ένας διαιτητής που προερχόταν από το ερασιτεχνικό πρωτάθλημα του Βόλιν ισχυρίστηκε πως ο Τάρας, ο οποίος αγωνίζεται τώρα στην Ντιναμό και την εθνική Ουκρανίας, τρύπησε τα λάστιχα του αυτοκινήτου του επειδή τον είχε αποβάλλει πριν από πέντε χρόνια. Ο Μιχάλικ διέψευσε τις φήμες, ενώ αγαπάει πολύ το Βόλιν, όπου προτιμά να κάνει διακοπές σε σχέση με άλλα μέρη όπως το Μπαλί και η Χαβάη. Του αρέσει το κυνήγι και το ψάρεμα.

Γιάροσλαφ Ρακίτσκι

Τερμάτισε τέταρτος στον πίνακα των σκόρερ στο ουκρανικό πρωτάθλημα των ρεζερβών το 2008/09, πετυχαίνοντας 11 γκολ (και μόλις τέσσερα από αυτά μέσω πέναλτι), παρόλο που αγωνιζόταν ως αριστερός μπακ!

Όλεγκ Χούσεφ

Ο Χούσεφ είναι τώρα γνωστός για τη χρησιμότητά του και τις αντοχές του, αλλά πέρασε πολλά στην παιδική του ηλικία. «Ήμουν συνεχώς άρρωστος και οι γιατροί μου έλεγαν πως δεν μπορώ να παίξω ποδόσφαιρο». Ωστόσο, εκείνος επέμεινε και τώρα είναι ένας παίκτης κλειδί. Δεν του αρέσει να παίζει ως φουλ μπακ, αλλά είναι σωστός επαγγελματίας και όποτε του ζητηθεί θα το πράξει.

Ρούσλαν Ρόταν

Η γυναίκα του Μαρία έχει πάρει Παγκόσμιο και Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στο καράτε. «Μου έχει δείξει κάποιες κινήσεις» έχει πει αστειευόμενος ο αρχηγός της Ντνίπρο. Ο μπαμπάς του ήταν παίκτης στην Βόρσκλα Πολτάβα. Τώρα είναι προπονητής σε μία ερασιτεχνική ομάδα στην Πολτάβα, η οποία ονομάζεται Nove Zhyttya (δηλαδή Νέα Ζωή). Τα αδέρφια του Ρούσλαν, ο Πέτρο και ο Ολεξέι, παίζουν σε αυτή την ομάδα, όπως και οι Ολεξάντρ Μελατσένκο, πρώην επιθετικός των Βόρσκλα, Ντιναμό, Ντνίπρο και την εθνικής Ουκρανίας.

Αρτέμ Μιλέφσκι

Γεννήθηκε στο Μινσκ και έγινε η αιτία για μία διαμάχη μεταξύ της Λευκορωσίας και της Ουκρανίας το 2003. Ωστόσο, επέλεξε την τελευταία, παρόλο που προηγουμένως είχε αγωνιστεί με την εθνική ομάδα της Λευκορωσίας κάτω των 16. Είναι γνωστός για την εξωγηπεδική του ζωή, ενώ παραδέχτηκε πως έχει εξαγοράσει την άδεια οδήγησής του και πως δεν έχει περάσει από εξετάσεις. «Είναι σημαντικό; Κάθε άνθρωπος στην Ουκρανία το έχει κάνει» είπε. Του αρέσουν τα ακριβά αυτοκίνητα.

Αντρέι Γιαρμολένκο

Έμαθε να ζει με τη σκληρή κριτική για τις εμφανίσεις του, αλλά δεν σταμάτησε να πηγαίνει στους αγώνες ως οπαδός. «Διάβαζα με χαμόγελο όλα τα αστεία που λένε για μένα στο διαδίκτυο και όταν άρχισα να παίζω καλύτερα τα αστεία έγιναν λιγότερα. Ωστόσο, μία φορά πήγα στο γήπεδο της Ντιναμό και ως οπαδός κατά τη διάρκεια του αγώνα άκουσα κάποιους να λένε τόσα πολλά που δεν ήθελα ποτέ ξανά να πάω στο γήπεδο. Ως οπαδός έτσι είναι».

Τακτική ανάλυση

Η εθνική ομάδα της Ουκρανίας προτιμά να παίζει με 4-4-2, αλλά με τον τρόπο που ο Όλεγκ Μπλαχίν χρησιμοποιεί τους εξτρέμ και τους επιθετικούς του το κάνει να φαίνεται περισσότερο με 4-2-3-1.

Κάτω από τα δοκάρια παραμένει ο Άντρι Πιάτοφ της Σαχτάρ, ο οποίος αγωνίζεται για περίπου δύο δεκαετίες. Η εναλλακτική επιλογή του Πιάτοφ, όμως, είναι δύσκολη, καθώς ο Ολεξάντρ Ρίμπκα έχει τιμωρηθεί λόγω ενός αντιντόπινγκ κοντρόλ, το οποίο βγήκε θετικό, και ο Αντρέι Ντίκαν αντιμετωπίζει πρόβλημα τραυματισμού.

Η θέση στην οποία η εθνική Ουκρανίας αντιμετωπίζει το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι αυτή στο κέντρο της άμυνας. Το κυριότερο θέμα είναι πως αυτοί που θεωρούνται ως καλύτεροι αμυντικοί της χώρας (Τάρας Μίχαλικ της Ντιναμό Κιέβου και Γιάροσλαφ Ρακίτσκι της Σαχτάρ Ντόνετσκ) δεν έχουν παίξει αρκετά. Οι Μίχαλικ έχασε μέρος της σεζόν λόγω τραυματισμών και ο Ρακίτσκι καταφέρνει να τραυματίζεται ή να αρρωσταίνει λίγο πριν ανακοινωθεί η αποστολή. Επομένως, θα πρέπει να περιμένουμε για να δούμε αν θα είναι σε θέση να αγωνιστεί. Μία ακόμη επιλογή για τον Μπλαχίν είναι ο Γεβγέν Κατσερίντι (Ντιναμό Κιέβου) ή ο Ολεξάντρ Κούτσερ (Σαχτάρ Ντόνετσκ), καθώς έχουν αγωνιστεί στα φιλικά. Ωστόσο, ο Κατσερίντι έχει ένα πρόβλημα, μπορεί να είναι πολύ καλός ποδοσφαιριστής και να έχει δυνατότητες, αλλά δεν είναι καθόλου πειθαρχημένος και παίρνει εύκολα κάρτες.

Όσον αφορά τα πλάγια μπακ, ο Μπλαχίν χρησιμοποιεί τον Μπόχνταν Μπούτκο της Ιλίτσεβετς (παίζει δανεικός από τη Σαχτάρ) και τον Γιέβχεν Σέλιν της Βόρσκλα. Ωστόσο, ίσως υπάρχει ένα πρόβλημα στο ύψος με τα πλάγια μπακ και έτσι εναλλακτική είναι ο Όλεγκ Χούσεφ (Ντιναμό Κιέβου). Είναι ένας από τους ηγέτες της ομάδας και μπορεί να αγωνιστεί στα πλάγια. Έχει την ικανότητα τόσο να αμυνθεί όσο και να επιτεθεί. Η θέση του στον αγωνιστικό χώρο θα εξαρτηθεί από την κατάσταση στην οποία θα βρίσκονται άλλοι παίκτες και τους στόχους του Μπλαχίν (αν θέλει να πάει για τη νίκη ή την ισοπαλία).

Στο κέντρο ο Μπλαχίν προτιμά έναν συνδυασμό, στον οποίο ο αμυντικός μέσος, ο Ανατόλι Τίμοτσουκ της Μπάγερν Μονάχου, θα παίζει μαζί με έναν πλέι μέικερ. Υπάρχουν δύο υποψήφιοι γι’ αυτή τη θέση. Ο ένας είναι ο Ρούσλαν Ρόταν (Ντνίπρο) και ο άλλος νεαρός είναι ο Ντένις Χάρμας (Ντιναμό Κιέβου). Το πιο πιθανό είναι πως αυτή τη στιγμή ο προπονητής δε γνωρίζει ποιον θα ξεκινάει. Επιπλέον, κεντρικός αμυντικός είναι και ο προαναφερθείς Τάρας Μίχαλικ.

Η κύρια ελπίδα της Ουκρανίας για την επερχόμενη διοργάνωση είναι οι παίκτες στα άκρα, ο Αντρέι Γιαρμολένκο της Ντιναμό Κιέβου και ο Γεβγέν Κονοπλιάνκα, ο οποίος προέρχεται από την Ντνίπρο. Αμφότεροι είναι 22 ετών και άρχισαν να αγωνίζονται από τις μικρές εθνικές ομάδες. Επίσης, αντιπροσωπεύουν το μοντέρνο στυλ των εξτρέμ (οι οποίοι τους αρέσει να συγκλίνουν). Ο Κονοπλιάνκα και ο Γιαρμολένκο είναι γρήγοροι, έχουν καλή τεχνική και βλέπουν το τέρμα. Μπορούν να παίξουν σε όλες τις θέσεις της τριάδας πίσω από τον επιθετικό. Ο Όλεγκ Χούσεβ μπορεί, επίσης, να αγωνιστεί ως εξτρέμ, ενώ υπάρχει και ο πολύ ικανός στις εκτελέσεις φάουλ Μασκίμ Καλινιτσένκο και ο Σεργκέι Ναζαρένκο από την Ταβρίγια Σιμφερόλοπ.

Ο Όλεγκ Μπλαχίν είπε κάποτε πως η ομάδα δεν έχει επιθετικούς. Το κύριο πρόβλημα είναι πως οι παίκτες είτε ήταν ασυνεπής είτε είχαν τραυματισμούς μέσα στη σεζόν. Ο βασικός σταρ της ομάδας, Αντρέι Σεφτσένκο, αντιμετωπίζει συνεχώς προβλήματα τραυματισμού και δε θα έπρεπε να υπολογίζεται πως θα αρχίζει σε κάθε παιχνίδι της διοργάνωσης. Ο πρώην άσος των Μίλαν και Τσέλσι, όμως, μπορεί να αγωνιστεί τόσο ως επιθετικός κορυφής όσο και ως δεύτερος επιθετικός. Ο Αρτέμ Μιλέφσκι έχει την ικανότητα να αντικαταστήσει τον Σεφτσένκο. Ωστόσο, πέρασε δύσκολες στιγμές τη φετινή σεζόν και δεν είχε πολύ χρόνο συμμετοχής στην Ντιναμό, παρόλο που ο Σεφτσένκο ήταν τραυματίας.

Ο επιθετικός της Μέταλιστ Μάρκο Ντέβιτς, πρώην Σέρβος πολίτης μπορεί επίσης να παίξουν τον ρόλο του κεντρικού επιθετικού. Είναι οι πρώτοι σκόρερ στο ουκρανικό πρωτάθλημα, αλλά τα νούμερά τους δεν είναι τόσο εντυπωσιακά. Ο Ντέβιτς και ο Σελέζνιοβ δεν είναι πάντα βασικοί. Ο Ντέβιτς χαρακτηρίζεται ως η σούπερ αλλαγή της Μέταλιστ.

Για πολλά χρόνια η θέση του δεύτερου επιθετικού ήταν καπαρωμένη από την πρώην παίκτη των Λίβερπουλ και Μπάγερ Λεβερκούζεν, Αντρέι Βορονίν, ο οποίος αγωνίζεται τώρα στη Ντιναμό Μόσχας. Ωστόσο, δεν έχει κάνει πολύ καλά παιχνίδια εδώ και αρκετό καιρό με την εθνική. Ο Μπλαχίν θα αλλάξει δεδομένα το σχηματισμό της ομάδας του σε 4-2-3-1 αν ο Ολεξάντρ Αλίγεφ της Ντιναμό Κιέβου αρχίζει. Είναι ο πιο ταλαντούχος στις εκτελέσεις των στημένων στην εθνική ομάδα, έχει πολύ καλό σουτ, αλλά δεν είναι σταθερός.

Γενικά είναι δίκαιο να πούμε πως τα στημένα της Ουκρανίας όσον αφορά το επιθετικό κομμάτι θα εξάρτιονται πολύ από τα φυσικά προσόντα των επιθετικών που θα αγωνίζονται.

Η Ουκρανία υπό της οδηγίες του Μπλαχίν προσπαθεί να παίζει με γρήγορο ρυθμό. Η ταχύτητα και η ικανότητα των εξτρέμ της (Χούσεφ, Γιαρμολένκο και Κονοπλιάνκα) να παίζουν ελεύθερα είναι πολύ σημαντική. Στα παιχνίδια κόντρα στους μεγαλύτερους αντίπαλους η Ουκρανία θα χρειαστεί να μην παίζει τόσο ελεύθερα, επειδή η ομάδα του Μπλαχίν συχνά έχει προβλήματα με την κατοχή της μπάλας. Το κύριο όπλο της Ουκρανίας είναι οι αντεπιθέσεις. Ακόμα και όταν αγωνίζεται κόντρα σε ομάδες χαμηλότερης ή ίδιας δυναμικής η εθνική ομάδα της Ουκρανίας προσπαθεί να βγάζει αντεπιθέσεις.

Το Sport24.gr συμμετέχει αποκλειστικά στο EURO 2012: THE EXPERTS’ NETWORK υπό τη διοργάνωση της Guardian , με τη συμμετοχή μερικών από τα σημαντικότερα ευρωπαϊκά ΜΜΕ.

Μαζί με άλλα 15 ευρωπαϊκά αθλητικά ειδησεογραφικά Μέσα – ανάμεσα τους η La Stampa, El Pais, η Maisfutebol, η So Foot, οι Irish Times και βεβαίως η Guardian – το Sport24.gr συμμετέχει ως αποκλειστικός συνεργάτης του Euro 2012 Network για την Ελλάδα.