Aπό τον Μαραντόνα στον Μεντέλ
Η εικόνα του ιταλικού ποδοσφαίρου, για ακόμα μία χρονιά, είναι αποκαρδιωτική σε εθνικό και σε συλλογικό επίπεδο. Η πτώση σε όλα τα επίπεδα είναι δραματική. Υπάρχει, ωστόσο, φως στο τούνελ.
Η Ιταλία ψάχνει να βρει την χαμένη της αίγλη στο ποδόσφαιρο. Tο Κάλτσιο ήταν, για πολλές δεκαετίες, το κορυφαίο πρωτάθλημα στον κόσμο. Οι καλύτεροι παίκτες αγωνίζονταν στην Serie A, ο κόσμος γέμιζε τα γήπεδα και οι ομάδες κάθε χρόνο έπαιζαν σε ευρωπαϊκούς τελικούς. Η ιταλική τηλεόραση είχε παραχωρήσει τα δικαιώματα με τους αγώνες και τα στιγμιότυπα σε ξένους τηλεοπτικούς σταθμούς έναντι πολλών εκατομμυρίων λιρών.
Πριν δύο δεκαετίες η Serie A δεν είχε αντίπαλο σε κανένα επίπεδο. Ήταν απλά το καλύτερο πρωτάθλημα στον κόσμο. Την δεκαετία 1989-1998 οι ιταλικές ομάδες κέρδισαν τέσσερα τρόπαια στους εννιά από τους δέκα τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ και Κυπέλλου Κυπελλούχων που συμμετείχαν.
Στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ από το 1989 μέχρι το 1995, οι Ιταλοί κατέκτησαν έξι από τα επτά τρόπαια και συνολικά 14 ιταλικές ομάδες εμφανίστηκαν σε ευρωπαϊκούς τελικούς την περίοδο 1989-1999.
Οι Ιταλοί δεν προτιμούν τα Σαββατοκύριακα να επισκέπτονται κάποιο γήπεδο. Η πτώση σε διεθνές επίπεδο σε σύγκριση με τα προηγμένα πρωταθλήματα ευρωπαϊκών χωρών όπως η Πρέμιερ Λιγκ, η Πριμέρα Ντιβιζιόν και η Μπουντεσλίγκα είχε αντίκτυπο στην βαθμολογία των ιταλικών ομάδων στo Tσάμπιονς Λιγκ, που μοιάζει αδύνατη να αντιστραφεί στο άμεσο μέλλον.
Στην μεταγραφική περίοδο του καλοκαιριού οι εναπομείναντες ταλαντούχοι ποδοσφαιριστές της Serie A έγιναν μεταγραφικοί στόχοι ξένων συλλόγων. Οι Μπαλοτέλι, Πογκμπά και Βιντάλ είχαν συζητήσεις με ομάδες εκτός Ιταλίας. Η Serie A φαίνεται ότι είναι το τελευταίο από τα μεγάλα πρωταθλήματα που επιθυμούν οι νεαροί παίκτες να αγωνιστούν ενώ δεν υπάρχουν τα χρήματα ώστε να προσελκύσουν παίκτες εγνωσμένης αξίας για να αναπληρώσουν την αφαίμαξη των ταλαντούχων ποδοσφαιριστών.
Απανωτά ρεκόρ ακριβών μεταγραφών
Η ποδοσφαιρική δύναμη μιας χώρας αντικατοπτρίζεται στην οικονομική της ισχύ. Από το 1952 μέχρι το 1992 το παγκόσμιο ρεκόρ στις μεταγραφές είχε σπάσει 17 φορές, 15 εξ αυτών από ομάδες της Serie A. Παίκτες όπως οι Λουίς Σουάρες, Ομάρ Σίβορι, Πάολο Ρόσι, Μαραντόνα, Ρουντ Γκούλιτ, Μπάτζιο και Παπέν είχαν αποκτηθεί εκείνη την περίοδο και ακολούθησαν οι Ρονάλντο, Κριστιάν Βιέρι και Ερνάν Κρέσπο.
” Την σεζόν 1989-1990 η Serie A ήταν το πιο κερδοφόρο πρωτάθλημα στον κόσμο με δεύτερο την Football League της Αγγλίας. Στις μέρες μας η Πρέμιερ Λιγκ είναι πολύ μπροστά και το Κάλτσιο πολύ πίσω. Η διαφορά είναι σημαντική.
Aν πάμε πίσω στην σεζόν 1996-1997 η Αγγλία είχε έσοδα 685 εκατ. λίρες και η Ιταλία 2η με 551 εκατ. ευρώ. Η διαφορά δεν ήταν τόσο μεγάλη. Τώρα το χάσμα είναι στην καλύτερη περίπτωση 1 δις 300 εκατ. ευρώ.
“, δήλωνει ο Άλεξ Θορπ, σύμβουλος της εταιρείας Delloitte’s.
Ο πλούτος που στήριζε το οικοδόμημα για πολλές δεκαετίες κατέρρευσε. Η εταιρεία Cirio, που ήταν ο βασικός μέτοχος της Λάτσιο, αναγκάστηκε να αποχωρήσει εξαιτίας οικονομικών σκανδάλων, ενώ η Parmalat που στήριζε την Πάρμα πτώχευσε. Το 2002 η καταχρεωμένη Φιορεντίνα υποχρεώθηκε σε διοίκηση πρωτοδικείου και το 2004 η Νάπολι δήλωσε πτώχευση.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό της οικονομικής πτώσης των Ιταλών είναι ο χαμηλός τζίρος στα εισιτήρια. Ενώ τα έσοδα από τα παιχνίδια των ομάδων στα υπόλοιπα πρωταθλήματα της Ευρώπης αυξάνονται, στην Ιταλία μόνο το 11% των χρημάτων την σεζόν 2012-13 προήλθαν από εισπράξεις εισιτηρίων.
” Αν τα γήπεδα είναι γεμάτα, οι εγκαταστάσεις καλές και το προϊόν εμπορικά ελκυστικό ώστε να προσελκύσει το ενδιαφέρον του κόσμου, τότε υπάρχουν περισσότερα μάτια στο γήπεδο να δουν τον σπόνσορα στην φανέλα της ομάδας και να μεταδοθούν τηλεοπτικά οι αγώνες.
Αν δείτε τι συμβαίνει στην Αγγλία θα καταλάβετε πόσο καλά είναι τα γήπεδα ώστε να προσελκύσουν εμπορικούς συνεταίρους. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων. Αν ένα γήπεδο έχει πολύ κόσμο και καλύτερη ατμόσφαιρα, το κάνει καλύτερο προϊόν προς προβολή“, προσθέτει ο Άλεξ Θορπ.
Σε ένα βαθμό, οι σύλλογοι είχαν δεμένα τα χέρια τους μέχρι την εμφάνιση του νόμου “Legge Stadi” που επιτρέπει στις ομάδες να σχεδιάσουν τα γήπεδα τους με λιγότερο αυστηρούς νόμους, μετά από αμέτρητα “μπλόκα” προς ψήφιση από το κοινοβούλιο.
Μόνο η Γιουβέντους και η Σασουόλο από τις 20 ομάδες της Serie A έχουν ιδιόκτητο γήπεδο ενώ η Ουντινέζε έχει ξεκινήσει έργα στο “Φρίουλι” και η Ρόμα ευελπιστεί το 2016 να έχει μπει στο δικό της γήπεδο.
Αλλαγή ώρας και financial fair play
H απόφαση της Λίγκας να διεξάγεται αγώνας στις 12:30 το μεσημέρι αποσκοπεί στην προσέλκυση του κοινού σε κράτη της Ασίας. Ωστόσο, το πλάνο φαίνεται ότι στερείται σωστού σχεδιασμού καθώς οι μεγάλοι σύλλογοι Ιντερ, Μίλαν και Γιουβέντους σπάνια κατά την διάρκεια της σεζόν θα δώσουν αγώνα την συγκεκριμένη ώρα και οι μικρότερες ομάδες δεν έχουν μεγάλη απήχηση.
Στα προβλήματα του ποδοσφαίρου στην γειτονική χώρα προστέθηκαν και η οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008 όπως συνέβη και στην Ελλάδα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση των επενδυτών σε κάτι τόσο αβέβαιο όπως είναι το ποδόσφαιρο.
Επίσης, εξαιτίας του Financial Fair Play οι μέρες που οι ομάδες σπαταλούσαν χρήματα για την απόκτηση παικτών φαίνεται ότι έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Οι μεγιστάνες του πλούτου όπως ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο Μάσιμο Μοράτι και η οικογένεια Ανιέλι δεν μπορούν πλέον να σπαταλούν αλόγιστα την περιουσία που απέκτησαν από τις επιχειρήσεις τους στις ομάδες που είναι αφεντικά.
Οι Ιταλοί φαίνεται ότι έχουν αποδεχτεί το γεγονός ότι πλέον οι μεταγραφικοί στόχοι των ομάδων είναι πιο μετριοπαθείς απ΄ότι ήταν στο παρελθόν όταν 60.000 τιφόζι της Νάπολι υποδέχονταν στο Σαν Σίρο τον Μαραντόνα. Πλέον, ο Γκάρι Μεντέλ της Ίντερ αποτελεί μία από τις πιο ακριβότερες μεταγραφές (13 εκατ. ευρώ) τους φετινού πρωταθλήματος.
Ωστόσο, ο Άλεξ Θορπ, δηλώνει ότι υπάρχουν σημάδια ανάκαμψης στο ιταλικό ποδόσφαιρο. ” Οι Ιταλοί αναγνωρίζουν ότι πρέπει να βελτιώσουν τις γηπεδικές εγκαταστάσεις όπως έκανε η Γιουβέντους και τριπλασίασε τα έσοδα της αλλά και οι ομάδες που την αντιμετωπίζουν. Επίσης, ξένοι επιχειρηματίες επενδύουν όπως έγινε στην Ίντερ και την Ρόμα.
Αν τα πλάνα της Ρόμα πραγματοποιηθούν τότε θα πρόκειται για μία αναγέννηση στο ιταλικό ποδόσφαιρο. Πιστεύω ότι η άνοδος και η πτώση στο ιταλικό ποδόσφαιρο μπορεί πριν δύο χρόνια να ήταν ένα άλυτο πρόβλημα ωστόσο, υπάρχουν σημάδια ανάκαμψης. Όσο πιο γρήγορα οι σύλλογοι οργανωθούν και ακολουθήσουν τις εξελίξεις στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο τότε σημαίνει ότι ήρθε ο καιρός για να προσελκύσουν ξανά τους απόγονους του Ντιέγκο Μαραντόνα“.
Πηγή: Goal.com