AEK: Το καλό για την Ένωση είναι ότι ξεφορτώνεται ό,τι θέλει εύκολα το ερχόμενο καλοκαίρι

Τροφή για σκέψη και συζήτηση, τώρα που προσφέρεται ο χώρος και πριν μπούμε βαθιά στα αγωνιστικά ζητούμενα που κρίνουν πολλά για την ΑΕΚ στο άμεσο μέλλον.

Το βασικό συμπέρασμα για την ομάδα ενόψει της επόμενης μεταγραφικής περιόδου είναι ξεκάθαρο και προκύπτει αβίαστα από τη σύγκριση με όσα βίωσε πριν από έναν χρόνο. Τότε, η ανάγκη για εκκαθάριση του ρόστερ αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολη απ’ όσο αρχικά είχε εκτιμηθεί. Και κυρίως, πολύ πιο κοστοβόρα.

Η Ένωση βρέθηκε εγκλωβισμένη σε συμβόλαια που δεν μπορούσε εύκολα να ”σπάσει”. Παίκτες που δεν ταίριαζαν στο αγωνιστικό πλάνο της και ενημερώθηκαν εξ αρχής γι’ αυτό, παρέμειναν στο ρόστερ. Δίχως να υπάρχει η παραμικρή πρόθεση αξιοποίησής τους, αλλά ούτε και ο εύκολος δρόμος της απομάκρυνσης.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια κατάσταση που επηρέασε και το μεταγραφικό κομμάτι. Η ομάδα κουβαλούσε βάρη που δεν της επέτρεψαν να κινηθεί με περισσότερη ευελιξία. Και ταυτόχρονα επιβάρυνε σημαντικά το οικονομικό ισοζύγιό της.

Το φετινό καλοκαίρι, ωστόσο, θα διαμορφωθεί πάνω σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες. Η ΑΕΚ δεν έχει μπροστά της το ίδιο ”βουνό”. Αντιθέτως, έχει τη δυνατότητα να απαλλαγεί απ’ ό,τι δεν της κάνει με πολύ πιο απλό και καθαρό τρόπο.

Συμβόλαια βάρους και επιλογές που δεν βγήκαν

Υπήρξαν βεβαίως και περιπτώσεις που λειτούργησαν ομαλά. Ο Νταμιάν Σιμάνσκι ήταν ένας από εκείνους που αντιλήφθηκαν γρήγορα την κατάσταση. Δεν δημιούργησε εμπόδια και διευκόλυνε τη διαδικασία, όπως και ο Φερνάντες που δέχθηκε να φύγει με δανεισμό για να παίξει.

Δεν συνέβη όμως το ίδιο σε όλες τις περιπτώσεις. Η ΑΕΚ χρειάστηκε να διαχειριστεί ποδοσφαιριστές με υψηλά συμβόλαια και ελάχιστη έως μηδενική διάθεση αποχώρησης. Κι εκεί ήταν που άρχισε να δημιουργείται το πραγματικό πρόβλημα.

Η περίπτωση του Λαμέλα ήταν αναμφίβολα η πιο επίπονη. Για να αποχωρήσει, θα έπρεπε ουσιαστικά να αποζημιωθεί με ένα πολύ μεγάλο ποσό. Ένα σενάριο που έμοιαζε περισσότερο με πρόωρη αποχώρηση από το ποδόσφαιρο, παρά με μια απλή λύση συνεργασίας.

Η ΑΕΚ επιβαρύνθηκε με περίπου 5 εκατομμύρια ευρώ για μια σεζόν. Και πήρε πίσω μόνο μικρές αναλαμπές, χωρίς σταθερή προσφορά. Στο ίδιο πλαίσιο κινήθηκε και η υπόθεση του Γιόνσον. Ένας παίκτης που ενημερώθηκε ξεκάθαρα για τον ρόλο που… δεν θα είχε. Παρ’ όλα αυτά, επέλεξε να παραμείνει και να εξαντλήσει το συμβόλαιό του. Δικαίωμά του, προφανώς…

Η Ένωση πλήρωσε 1 εκατομμύριο ευρώ για τη φετινή σεζόν, δίχως να συνυπολογίζεται η εφορία. Χωρίς να πάρει ουσιαστικά τίποτα στο γήπεδο. Μια κατάσταση που επιβάρυνε τόσο το οικονομικό όσο και το αγωνιστικό κομμάτι.

Από την άλλη, η υπόθεση του Μήτογλου πήρε διαφορετική τροπή. Δεν ήταν απλώς ένα θέμα αγωνιστικής αξιολόγησης. Εξελίχθηκε σε μια υπόθεση με νομικές προεκτάσεις, χρειάστηκαν μήνες για να υπάρξει κατάληξη παρόλο που εν τέλει αυτή ήρθε μέσω συμβιβασμού. Μια εξέλιξη που έκλεισε το ζήτημα, αλλά δεν αναιρεί τη φθορά που προηγήθηκε.

Στον αντίποδα, υπήρξε και μια περίπτωση που λειτούργησε υπέρ της ΑΕΚ. Ο Μαρσιάλ αποτέλεσε μια ευκαιρία περιορισμού της ζημιάς. Παρά το υψηλό συμβόλαιό του, η ομάδα κατάφερε να τον πουλήσει. Το ποσό του περίπου 1 εκατομμυρίου ευρώ δεν αλλάζει δραματικά την εικόνα. Ωστόσο, είναι σημαντικό αν ληφθεί υπόψη ότι ο παίκτης είχε αποκτηθεί ως ελεύθερος. Τουλάχιστον, υπήρξε μια επιστροφή χρημάτων.

Το φετινό πλεονέκτημα και η ευκαιρία για καθαρές αποφάσεις

Η μεγάλη διαφορά ενόψει του ερχόμενου καλοκαιριού είναι ότι η ΑΕΚ έχει πλέον καλύτερο έλεγχο της κατάστασης. Το ρόστερ της είναι δομημένο με τρόπο που επιτρέπει πιο καθαρές αποφάσεις. Και κυρίως, χωρίς οικονομικό ρίσκο. Υπάρχουν αρκετοί παίκτες των οποίων τα συμβόλαια ολοκληρώνονται. Αυτό δίνει στην ομάδα την ευχέρεια να επιλέξει με καθαρά αγωνιστικά κριτήρια ποιοι θα συνεχίσουν.

Δεν υπάρχει η ανάγκη για διαπραγματεύσεις αποζημιώσεων. Ούτε ο κίνδυνος να εγκλωβιστεί σε συμφωνίες που δεν τη συμφέρουν, οπότε αυτή είναι μια πολυτέλεια που δεν είχε πέρυσι. Παράλληλα, υπάρχουν και περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που δεν δικαίωσαν τις προσδοκίες. Ο Ζοάο Μάριο είναι μια τέτοια περίπτωση. Η εικόνα του κινήθηκε σε μέτρια επίπεδα και δεν έκανε τη διαφορά.

Τα ίδια -και χειρότερα- ισχύουν και για τον Γκρούγιτς. Η παρουσία του δεν πρόσφερε ουσιαστικά πράγματα στην ομάδα. Και σε μια διαφορετική συγκυρία, ίσως η απομάκρυνσή του να αποτελούσε πρόβλημα. Όχι όμως τώρα. Οι συμφωνίες που έχουν γίνει δίνουν στην ΑΕΚ τη δυνατότητα να τους αποχωριστεί και τους δύο χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση, χωρίς αποζημιώσεις και δεύτερες σκέψεις.

Αυτό αλλάζει πλήρως τα δεδομένα. Για πρώτη φορά μετά από καιρό, η Ένωση μπορεί να κινηθεί με ταχύτητα. Να πάρει αποφάσεις χωρίς πίεση και κυρίως, να προχωρήσει σε ένα ουσιαστικό ξεκαθάρισμα του ρόστερ της, χωρίς τα βαρίδια του παρελθόντος, δίχως τα λάθη που της κόστισαν τόσο σε χρήμα όσο και σε αγωνιστική ισορροπία.