ΑΕΚ: Σκοτάδι πυκνό πριν από την πιο κομβική απόφαση της τελευταίας 10ετίας

Στόματα ερμητικά κλειστά, ονόματα να κυκλοφορούν δεξιά και αριστερά δίχως επιβεβαιώσεις ή διαψεύσεις και οι μέρες να περνούν χωρίς ακόμα η ΑΕΚ να έχει προπονητή.

Υπάρχουν εκείνοι που θεωρούν ότι πρόκειται για καθυστέρηση που δημιουργεί εμπόδια, όμως αυτή είναι προφανώς η πιο βιαστική και διόλου εύστοχη ερμηνεία.

Σημασία για την Ένωση δεν έχει το πότε θα έρθει, αλλά το ποιος θα είναι αυτός που θα αναλάβει.

Δεν αντικαθίσταται ένας οποιοσδήποτε προπονητής, αλλά ένας πολύ ιδιαίτερος κόουτς ο οποίος κατέστησε την ΑΕΚ ανταγωνιστική μετά από χρόνια, αυτός που δημιούργησε το σύνολο που οι φίλοι της ομάδας ανυπομονούσαν να δουν, μετρώντας αντίστροφα τις μέρες μέχρι τον επόμενο αγώνα.

Υπάρχουν γενιές και γενιές φίλων της ομάδας που δεν γνώρισαν τη μεγάλη ΑΕΚ του Μπάγεβιτς για να ξέρουν, άλλωστε έχουν περάσει 30+ χρόνια από τότε.

Δέθηκαν με αυτό που τους παρουσίασε ο Αλμέιδα, το αγάπησαν, τους ενθουσίασε και άφησε το στίγμα της νέας εποχής.

Ο επόμενος θα έχει πολύ δύσκολο έργο για να μπει μέσα στις καρδιές τους με τέτοιο τρόπο παρουσιάζοντας κάτι αντίστοιχα δυνατό και τούτη είναι η διαπίστωση που καθιστά την επιλογή του εξόχως δύσκολη.

Αναλογιστείτε επίσης, ότι αυτή θα είναι η πρώτη κομβική απόφαση του Μάριου Ηλιόπουλου.

Ανατρέχοντας στα πεπραγμένα της περασμένης 10ετίας, από τότε δηλαδή που η ΑΕΚ επέστρεψε στη μεγάλη κατηγορία έως σήμερα, διαπιστώνουμε ότι ακόμα και ο πολύ πιο έμπειρος και γνώστης του ποδοσφαίρου Δημήτρης Μελισσανίδης “ταλαιπωρήθηκε” αφάνταστα με το θέμα του προπονητή.

Η επιτυχία του Μανόλο Χιμένεθ το 2018 δεν ήταν αρκετή για να διατηρήσει τον Ισπανό στον πάγκο, ίσως κι επειδή ο ίδιος ο τέως ιδιοκτήτης της ΠΑΕ δεν τον ένιωσε ποτέ “δικό του”, ξέχωρα από την εκτίμηση και την αναγνώριση.

Άλλωστε στην Ελλάδα τον είχε φέρει για πρώτη φορά το 2010, ο Σταύρος Αδαμίδης.

Το μεγάλο στοίχημα

Ο προπονητής που αληθινά ενέπνευσε τον Μελισσανίδη, ήταν ο Αλμέιδα, σε μια πολύ καθοριστική περίοδο μάλιστα για την ομάδα, καθώς συνδυάστηκε με την είσοδό της στο νέο γήπεδο.

Το “πάντρεμα” αποδείχθηκε “μαγικό” για την ΑΕΚ, όμως η συνέχεια δεν ήταν ίδια καθώς εν τω μεταξύ, είχε αρχίσει να δρομολογείται η αλλαγή στο ιδιοκτησιακό.

Σήμερα, λοιπόν, η καυτή πατάτα της εύρεσης προπονητή ο οποίος θα εμπνεύσει και θα αποτελέσει άξιο συνεχιστή του Αλμέιδα κι όχι κάποιον που θα βάλει την ΑΕΚ σε παλαιότερους -μα και συχνούς- μπελάδες να αναζητά αντικαταστάτη κατά τον Νοέμβριο, είναι στα χέρια του νέου ιδιοκτήτη.

Ο Μάριος Ηλιόπουλος βρήκε μια κατάσταση στην ομάδα, αρχικά τη διαχειρίστηκε, σταδιακά άρχισε να την αλλάζει και τώρα τη διαμορφώνει στα δικά του δεδομένα.

Η απόφαση για τον προπονητή είναι η πιο δύσκολη, απαιτητική και μαζί καθοριστική για την επόμενη ημέρα της ομάδας.

Είναι λογικό λοιπόν, να το σκέφτεται πολύ, να περνά τα πάντα από κόσκινο και να πορεύεται με τη λογική της όσο το δυνατόν περισσότερης σιγουριάς μπορεί να αποκομίσει από κάθε υποψήφιο.

Αυτή η επιλογή θα φέρει φαρδιά-πλατιά την υπογραφή και μαζί τη σφραγίδα του σε κάθε καλό ή κακό θα ακολουθήσει.

Το γνωρίζει καλά και θέλει να περιορίσει, όσο το δυνατόν, την πιθανότητα του λάθους.

Είτε είναι ο Μπενίτεθ με τον οποίο γνωρίζουμε ότι όντως έχει υπάρξει επικοινωνία, είτε οποιοσδήποτε άλλος, ο προπονητής θα είναι πάντα ένα ρίσκο.

Η επιτυχία του θα εξαρτηθεί από πολλές παραμέτρους, από το ρόστερ που θα έχει, τη φιλοσοφία που θα ακολουθήσει, τη συνεργασία του με τη διοίκηση, την υπομονή και τη στήριξη για να φανεί η δουλειά του.

Για αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν υπάρχει πρόθεση να βγάλουμε τον Ριμπάλτα από το κάδρο, άλλωστε αυτός είναι που εισηγείται.

Όμως στο τέλος της ημέρας, όπως ίσχυε και με τον προκάτοχο, εκείνος που θα αποφασίσει είναι ο ιδιοκτήτης.

Η πιθανότητα του λάθους είναι λογικό να τον ανησυχεί, έως και να τον τρομάζει, μα το σωστό είναι να δώσει το χρίσμα όταν αληθινά πιστέψει ότι βρήκε τον άνθρωπο που μπορεί να εμπνεύσει.