ΑΕΚ: Ο “μυστικός δείπνος” των παικτών που έφερε νεύρα και χαμόγελα, οργή και ζωή

Οι φορές που τα τελευταία τέσσερα χρόνια, το ποδοσφαιρικό τμήμα της ΑΕΚ έχει κλειστεί στα αποδυτήρια προσπαθώντας να εστιάσει στα προβλήματα που οδήγησαν στην αγωνιστική κατάρρευσή του, ήταν κάμποσες. Πάντοτε υπό την παρουσία του εκάστοτε προπονητή και του επιτελείου του.

Ακούγονταν μισόλογα και τετριμμένα πράγματα, καταστάσεις επαναλαμβανόμενες δίχως ουσία και αποτέλεσμα. Σαν να ήξερες τι θα ειπωθεί, πριν καν τα μάθεις μέσα από διαρροές. Ως εκ τούτου, η υιοθέτηση των λεγόμενων ‘Group Therapy’ έπαψε να είναι έστω μια θεωρητική διέξοδος.

Αυτή τη φορά, οι ποδοσφαιριστές της ‘Ένωσης’ αποφάσισαν να τους αφήσουν όλους απέξω ώστε να μιλήσουν ανοιχτά. Να μιλήσουν στη δική τους γλώσσα, να ειπωθούν αλήθειες. Σε αυτό επεδίωκαν πριν από το “μυστικό δείπνο” στηn Γλυφάδα. Με τη μεταξύ τους υπόσχεση να μην υπάρξει η παραμικρή διαρροή, να μη βγει από το χώρο ούτε μισή ατάκα. Όπως και έγινε.

Μόνον εκείνοι γνωρίζουν τι είπαν, σε ποιο τόνο, αν διαφώνησαν, και πως, αν μάλωσαν, αν επέρριψαν ευθύνες ο ένας στον άλλον. Ίσως αυτή να ήταν και η πρώτη φορά τα τελευταία τέσσερα χρόνια που έγινε κάτι αυθόρμητο, ειλικρινές και μαζί, σχεδιασμένο στην εντέλεια!

Δεν ήταν όλοι εξ αρχής σύμφωνοι. Κάποιοι διαφώνησαν στην ιδέα , θεωρώντας ότι θα ήταν και πάλι κάτι ανώφελο, μια ενέργεια που δεν θα βοηθούσε ουσιαστικά. Αυτή η σκέψη και μόνο ωστόσο, έδωσε και στους ίδιους να καταλάβουν ότι έχει δημιουργηθεί μια απόσταση. Την οποία μεταξύ τους έπρεπε να καλύψουν.

Έτσι, με το σκεπτικό ότι έπρεπε να υπάρξει ένα φιλικό ξεκαθάρισμα και μια αναγνώριση των λαθών στα οποία ο καθένας ξεχωριστά έχει υποπέσει, έδωσαν το παρών όλοι, πλην ενός, δεν έχει σημασία ποιου από τη στιγμή που δεν ξέρουμε και το λόγο. Ίσως να είχε κάποια σοβαρή υποχρέωση.

Το αποτέλεσμα εκφράστηκε με διάφορους τρόπους

Αξίζει να σημειώσουμε εδώ, επειδή επικρατεί και μια ενοχλητική παραφιλολογία γύρω από την παρουσία του Στίβεν Τσούμπερ και κατά από όσο αυτή επηρεάζεται από εξωγενείς παράγοντες, ότι ο Ελβετός ήταν εκ των μπροστάρηδων για να συντελεστεί αυτή η μάζωξη.

Από εκείνους που έριξαν την ιδέα στο τραπέζι, επέμειναν για να γίνει και συμφώνησαν στο δρόμο της ‘απομόνωσης’ από το υπόλοιπο -προπονητικό, διευθυντικό και διοικητικό- προσωπικό της ομάδας. Ο Πέτρος Μάνταλος κι ο Αντρέ Σιμόες ήταν εξίσου ενθαρρυντικοί προς αυτήν την κατάσταση. Και τελικά, ο ‘κρυφός δείπνος’ συντελέστηκε.

Αποδείχτηκε ότι αυτή τη φορά, η μυστικότητα και η απόκρυψη όλων όσων μεταξύ τους διημείφθησαν, έφερε ένα -αρχικό τουλάχιστον- αποτέλεσμα. Η ΑΕΚ είχε σφυγμό στον αγώνα με τον ΠΑΣ Γιάννινα, αφήνοντας στην άκρη το αμιγώς αγωνιστικό.

Ακόμα και ο καυγάς του Βράνιες με τον Άμραμπατ, αυτός που ενόχλησε στο μάτι, ήταν μια αντίδραση, η έκφραση άγχους μέσα στο ίδιο το παιχνίδι για να μη ‘στραβώσει’ κι αυτό.

Τα χαμόγελα όλων στο τέλος του ματς, οι αγκαλιές των παικτών μεταξύ τους, το ξέσπασμα του Σάκχοφ στα αποδυτήρια όπου σχεδόν έβαλε τα κλάματα επειδή του δόθηκε η ευκαιρία να παίξει και να προσφέρει, οι πλάκες του Άμραμπατ όταν ο Ρότα έλαβε το βραβείο του πολυτιμότερου. Μικρές επιμέρους στιγμές που έδειξαν ότι υπάρχει ζωή βρε παιδί μου, ότι υπάρχει και επιθυμία να σωθεί ό,τι σώζεται.

Ασφαλώς, η δύσκολη συνέχεια θα μας δείξει αν αυτή η πρωτοβουλία θα έχει αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου και σε επίπεδο ενότητας των αποδυτηρίων. Είναι αλήθεια ότι η μπάλα είχε χαθεί, οι ψυχικές αποστάσεις είχαν μεγαλώσει επικίνδυνα και πως όλοι στο μυαλό τους είχαν μια διαφορετική εξήγηση για το ποιος φταίει περισσότερο ή καθόλου.

Σε όλους ανήκει ένα κομμάτι της πικρής και άνοστης πίτας που κέρασαν και φέτος εαυτούς και οπαδούς. Η ομολογία και παραδοχή αυτής της κατάστασης είναι μια καλή ιδέα για να προσπαθήσουν ξανά, πιο δυνατά, πιο ενωμένα.