ΑΕΚ: Ο Μάριος Ηλιόπουλος και η 15+ εκατομμυρίων ευρώ στροφή της Ένωσης

Στην αρχή δεν τον πίστεψαν πολλοί, για να είμαστε ειλικρινείς, βρήκαν και πατήματα. Ο Μάριος Ηλιόπουλος μπήκε στην ΑΕΚ κουβαλώντας λόγια δυναμικά και υποσχέσεις γενναιόδωρες, αλλά χωρίς εκείνη την ακαριαία απόδειξη οικονομικής ισχύος όπως την απαιτεί ο διψασμένος και ανυπόμονος οπαδός.

Υπήρξε έντονη αμφισβήτηση σε πολλές περιπτώσεις αδιανόητα κακόβουλη. Για το αν μπορούσε να “σηκώσει” το βάρος της ΑΕΚ. Για το αν είχε πραγματικά την οικονομική επιφάνεια να σταθεί απέναντι σε μια ομάδα που ιστορικά δεν συγχωρεί τους μισούς δρόμους. Η ΑΕΚ δεν είναι εταιρεία χαμηλού ρίσκου. Είναι ιδέα με κόστος.

Κι αν στην αρχή ίσως να μίλησε περισσότερο απ’ όσο έπραξε, αυτό σήμερα καταγράφεται απλώς ως μέρος της διαδρομής. Γιατί στο ποδόσφαιρο, ειδικά στο ποδόσφαιρο της ΑΕΚ, δεν μετρά τι ειπώθηκε στο ξεκίνημα. Μετρά τι αντέχεις να κάνεις στη συνέχεια. Εκεί όπου το βάρος γίνεται πραγματικό και τα χρήματα παύουν να είναι θεωρητικά.

Η συνέπεια σε κάτι ποδοσφαιρικά υπαρκτό και τεκμηριωμένο

Όταν ο Χαβιέρ Ριμπάλτα εξήγγειλε το πρότζεκτ των τριών μεταγραφικών περιόδων, η συζήτηση δεν έπρεπε να είναι αν το πλάνο είναι σωστό. Η ιστορία έχει δείξει ότι τα πλάνα χωρίς χρηματοδότηση είναι απλώς χαρτί ή σκέψη.

Το πραγματικό ερώτημα ήταν αν ο Μάριος Ηλιόπουλος μπορούσε να το υποστηρίξει στην πράξη. Σήμερα, η απάντηση αρχίζει να γράφεται όχι με δηλώσεις, αλλά με παραστατικά.

Η ΑΕΚ κουβαλά μνήμη. Από τη Νέα Φιλαδέλφεια μέχρι την προσφυγική ταυτότητά της, από τις ομάδες που έπαιζαν μπάλα “με την ψυχή στο στόμα” μέχρι τις εποχές που το ταλέντο έπρεπε να συμβιβαστεί με τα όρια. Όποιος αποφασίζει να επενδύσει σε αυτήν, δεν επενδύει απλώς σε ένα ρόστερ. Επενδύει σε μια απαίτηση: να σταθεί στο ύψος της.

Η μεταγραφή του Μπαρναμπάς Βάργκα από τη Φέρεντσβαρος αντί 4,5 εκατ. ευρώ δεν είναι απλώς η ακριβότερη έως τώρα. Γιατί θα έρθουν και πιο δαπανηρές. Είναι μια τομή. Ένα ποσό που δείχνει ότι ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ ΑΕΚ αποδέχεται πια πλήρως το τίμημα του να επιστρέψεις εκεί όπου η ιστορία σου υπαγορεύει να βρίσκεσαι. Δεν είναι υπερβολή, είναι αναγκαία συνθήκη.

Ο Μάρτιν Γκεοργκίεφ, που αποκτήθηκε τον χειμώνα με 2 εκατ. ευρώ από τη Σλάβια Σόφιας, ήρθε με την απαίτηση του παρόντος. Όχι ως επένδυση που “θα δούμε”, αλλά ως παίκτης που πρέπει να μπει άμεσα στη συζήτηση. Και αυτή η λεπτομέρεια έχει σημασία. Γιατί η ΑΕΚ δεν είχε ποτέ την πολυτέλεια της αναμονής.

Το καλοκαίρι είχε προηγηθεί η πρώτη σοβαρή ένδειξη ότι κάτι αλλάζει. 3,2 εκατ. ευρώ για τον Φελίπε Ρέλβας, 1,8 εκατ. ευρώ για τον Τζέιμς Πενράις, 1,1 εκατ. ευρώ για τον Δημήτρη Καλοσκάμη. Όχι κινήσεις εντυπωσιασμού, αλλά επιλογές με αγωνιστική λογική και σαφή στόχευση.

Με παίκτες που αποκτήθηκαν για να “φορέσουν” τη φανέλα, όχι απλώς να τη δοκιμάσουν.

Τα χρήματα δεν φέρνουν την ΑΕΚ, αλλά χωρίς αυτά δεν έρχεται

Αν σταθεί κανείς μόνο στους αριθμούς, χωρίς συναισθηματικά φίλτρα, η εικόνα είναι ξεκάθαρη. Περί τα 12,6 εκατομμύρια ευρώ έχουν δαπανηθεί μέχρι σήμερα αποκλειστικά για αγορές ποδοσφαιριστών στο πλαίσιο του πρότζεκτ των τριών μεταγραφικών περιόδων.

Και όμως, ακόμη κι αυτό το ποσό δεν λέει όλη την αλήθεια. Γιατί σε αυτά δεν περιλαμβάνονται τα signing fees, τα πριμ υπογραφής που αποτελούν πλέον καθοριστικό κομμάτι κάθε σοβαρής μεταγραφικής διαδικασίας.

Ποσά που δεν φαίνονται πάντα, αλλά βαραίνουν εξίσου. Το παράδειγμα του Ντέρικ Κουτέσα είναι χαρακτηριστικό: ελεύθερος παίκτης, αλλά με πριμ υπογραφής που άγγιξε το 1 εκατ. ευρώ. Αν τα προσθέσουμε όλα στις προαναφερθείσες κινήσεις, το ποσό ξεπερνά τα 15 εκατ. ευρώ. Αφήστε τα συμβόλαια που όλα, ανεβαίνουν στο Θεό.

Εκεί ακριβώς αποτυπώνεται η μετάβαση. Από την αμφισβήτηση στην πράξη. Από το “μπορεί;” στο “το κάνει”. Ο Μάριος Ηλιόπουλος δεν έχει ακόμη κριθεί. Η ΑΕΚ δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Όμως, σε έναν σύλλογο που έμαθε να επιβιώνει στα δύσκολα και να μεγαλώνει μέσα από τις πληγές του, ένα πράγμα έχει πάντα αξία: η συνέπεια απέναντι στο βάρος της ιστορίας.

Και αυτή τη φορά, για πρώτη φορά μετά από καιρό, η ιστορία βλέπει σε διάρκεια αριθμούς που της είναι ξένοι.