ΑΕΚ: Ο κοινός τόπος των Ριμπάλτα και Νίκολιτς είναι σημαντικό κεκτημένο για το project που ενεργοποιήθηκε

Η αρμονική εξέλιξη ενός φιλόδοξου πρότζεκτ απαιτεί πολύ βασικά συστατικά όπως η σύμπνοια, η ταύτιση απόψεων, ο κοινός ποδοσφαιρικός τόπος.

Όταν ο διευθυντής ποδοσφαίρου και ο προπονητής έχουν εντελώς διαφορετικά πράγματα κατά νου και βλέπουν με διαφορετικό μάτι το ίδιο το άθλημα, τότε η συνεργασία είναι εξ αρχής προβληματική.

Αυτό άρχισε να ισχύει όταν στην ΑΕΚ ενεργοποιήθηκε ο Χαβιέρ Ριμπάλτα καθώς ο κοινός τόπος με τον Αλμέιδα, ουδέποτε υπήρξε. Οι πάντες εντός των τειχών -και παραπλέυρως αυτών- γνώριζαν ότι η σχέση τους ουδέποτε υπήρξε ιδιαιτέρως στενή και αγαστή παρά μόνο τυπική, ασχέτως με το ότι κάποιοι προσπάθησαν να την παρουσιάσουν ως λειτουργική.

Γρήγορα φάνηκε ότι ο προπονητής δεν μπορούσε να βρει κώδικες επικοινωνίας με τον νέο διευθυντή ποδοσφαίρου έχοντας συνηθίσει σε μια διαφορετική κατάσταση την οποία έκαναν τα πάντα για να διασφαλίσουν και να προφυλάξουν οι πρώην συνεργάτες του.

Από τη στιγμή που ο Ριμπάλτα και ο Αλμέιδα δεν γινόταν να συνδεθούν, η σελίδα έπρεπε να γυρίσει με έναν εκ των δύο παρόντα. Τα πολύ άσχημα αποτελέσματα της ΑΕΚ, το ρεκόρ ηττών στα playoffs για ομάδα τίτλου, η άσχημη εικόνα σε κάμποσα από αυτά τα έξι παιχνίδια και οι διαδοχικές άνευ όρων ήττες από τον Ολυμπιακό, αποφάνθηκαν ότι αυτός που θα έπρεπε να φύγει, ήταν ο Αλμέιδα.

Η δική του κατεύθυνση

Από τη στιγμή που ο Ριμπάλτα θα ελάμβανε φυσιολογικά -ως ο βασικός γνώστης του ποδοσφαίρου- τα ηνία της επόμενης ημέρας στο αγωνιστικό σκέλος, όφειλε να βρει έναν προπονητή με τον οποίο θα μπορεί να έχει συνεννόηση κι ας ήταν ο Αργεντινός ο πιο πετυχημένος κόουτς της ΑΕΚ στο πρώτο μισό του αιώνα που διανύουμε.

Έπρεπε να αναζητηθεί ο κοινός τόπος που λέγαμε και πριν. Οδηγήθηκε λοιπόν στον Νίκολιτς, ο οποίος υπήρξε διακαής πόθος του και κατά το παρελθόν, όταν ο διευθυντής ποδοσφαίρου της ΑΕΚ ήταν στην Πάρμα. Με τον τρόπο αυτό, εξασφαλίζεται ο βαθμός εμπιστοσύνης που είναι απόλυτα απαραίτητος.

Ο προπονητής ξέρει ότι ο διευθυντής ποδοσφαίρου θα κάνει το καλύτερο που μπορεί να για να τον βοηθήσει να παρουσιάσει επαρκώς το αγωνιστικό πλάνο του κι αντιστρόφως ο δεύτερος θα γνωρίζει ότι ο πρώτος θα ταιριάξει με τη βασική σταθερά του πρότζεκτ που ακουμπά στη δική του φιλοσοφία και στρατηγική.

Ξεκινούν λοιπόν χέρι-χέρι και όχι ο ένας κοιτάζοντας στον βορρά και ο άλλος στο νότο, όπως συνέβαινε πριν. Κατά τα άλλα, όπως εύστοχα έχει πει ο Δημήτρης Μελισσανίδης έστω και στη δική του υπερβολική αργκό, “οι προπονητές είναι σαν τα καρπούζια, δεν ξέρεις τι θα βρεις μέσα μέχρι να τα ανοίξεις”.

Ο Νίκολιτς, λοιπόν, φαντάζει ως σωστή επιλογή βάσει των χαρακτηριστικών και των επιτευγμάτων του έως σήμερα στο ποδόσφαιρο, μα το θέμα είναι να ταιριάξει με την ΑΕΚ, να τον αγκαλιάσει ο οργανισμός, να τον πάνε και λίγο τα αποτελέσματα τώρα στην αρχή, στις ευρωπαϊκές εξορμήσεις της Ένωσης.

Απαιτείται το καλό ποδόσφαιρο, αλλά ρόλο θα παίξει και η ρέντα για να μπουν όλα ξανά σε δρόμο ομαλότητας.