ΑΕΚ: Κοϊτά on fire από το… Νίκολιτς effect

Η πρώτη σεζόν της ΑΕΚ υπό την καθοδήγηση του Μάρκο Νίκολιτς είναι πολλά περισσότερα από μια αλληλουχία σπουδαίων αποτελεσμάτων και κυνηγιού στόχων που παραμένουν ανοιχτοί, ίσως και μέχρι το φινάλε.

Κρύβει μέσα της και επιμέρους ιστορίες ποδοσφαιρικής εξέλιξης, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτή του Αμπουμπακαρί Κοϊτά, ενός στελέχους του ρόστερς που μέσα σε λίγους μήνες κατάφερε να αλλάξει όχι μόνο την εικόνα του στο γήπεδο, αλλά και τη θέση του μέσα στην ιεραρχία της ομάδας.

Από μια επιλογή που έμοιαζε συμπληρωματική, μετατράπηκε σε έναν από τους πιο επιδραστικούς παίκτες του ”κιτρινόμαυρου άρματος μάχης”, σε έναν κρίκο που συνδέει την ομαλή λειτουργία της αλυσίδας με την ουσία αυτής.

Η αλλαγή ρόλου που έφερε την έκρηξη

Η πρώτη χρονιά του στην ΑΕΚ δεν προμήνυε όσα ακολούθησαν. Ο Κοϊτά δυσκολεύτηκε να βρει ρυθμό, να ενσωματωθεί και να αποκτήσει σταθερό ρόλο, ενώ η παρουσία παικτών όπως ο Αντονί Μαρσιάλ περιόρισε τον χώρο και τον χρόνο του. Το παιχνίδι του ήταν προβλέψιμο: μπάλα στα αριστερά, σύγκλιση, εκτέλεση. Χωρίς ιδιαίτερη συμμετοχή στη συνολική ανάπτυξη, τσακωμένος σε πολλές περιπτώσεις με τις σωστές αποφάσεις. Με την έλευση του Νίκολιτς, όμως, ξεκίνησε η διαδικασία ουσιαστικής επανατοποθέτησης.

Ο Σέρβος τεχνικός δεν προσπάθησε απλώς να τον βελτιώσει, η σωστή λέξη είναι ”επαναπροσδιορισμός”. Του ζήτησε να δει καλύτερα το γήπεδο, να μοιράσει μπάλα, να συμμετέχει στη δημιουργία και όχι μόνο στην εκτέλεση. Και ο Κοϊτά ανταποκρίθηκε, αφήνοντας πίσω τον μονοδιάστατο τρόπο παιχνιδιού του και εξελισσόμενος σε έναν ποδοσφαιριστή που μπορεί να υπηρετήσει διαφορετικούς ρόλους με την ίδια συνέπεια.

Η ωρίμανση μέσα από το σύστημα

Αυτό που κάνει τη φετινή παρουσία του να ξεχωρίζει δεν είναι μόνο τα νούμερα, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αυτά προκύπτουν. Ο Κοϊτά έπαψε να είναι ο φλύαρος εξτρέμ που θα ”ζήσει” μέσα από μία ενέργεια και έγινε αυτός που μπορεί να επηρεάζει σταθερά τη ροή του ματς.

Αγωνίζεται και στις δύο πλευρές, προσαρμόζεται στις απαιτήσεις κάθε παιχνιδιού, βοηθά στην άμυνα, πιέζει, δημιουργεί χώρους και λειτουργεί μέσα σε ένα αυστηρό τακτικό πλαίσιο χωρίς να χάνει την επιθετική ταυτότητά του.

Παράλληλα, η διαχείρισή του από τον Νίκολιτς υπήρξε υποδειγματική: λίγα πλήρη 90λεπτα, προσεκτική κατανομή χρόνου συμμετοχής, διατήρηση φρεσκάδας. Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι ήταν παρών σχεδόν σε όλα τα παιχνίδια της σεζόν, αποτελώντας σταθερά μια αξιόπιστη λύση.

Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι άρχισε να κάνει τη διαφορά στα κρίσιμα. Να εμφανίζεται όταν η πίεση ανεβαίνει αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες και επηρεάζοντα αποτελέσματα. Το σημείο δηλαδή που ξεχωρίζουν οι παίκτες οι οποίοι μπορούν να στηρίξουν μια ομάδα με πρωταγωνιστικές βλέψεις.

Η αυτοπεποίθηση που αλλάζει επίπεδο

Το τελευταίο κομμάτι του παζλ ήρθε να συμπληρωθεί μέσα από τις υποχρεώσεις του με την εθνική ομάδα. Η εμφάνισή του απέναντι στην παγκόσμια πρωταθλήτρια Αργεντινή δεν ήταν απλώς καλή, αλλά δήλωση οργιώδους κατάστασης. Με θάρρος, ένταση και αυτοπεποίθηση, επιχείρησε ενέργειες υψηλού βαθμού δυσκολίας, πέρασε αντιπάλους και λίγο έλειψε να πετύχει ένα γκολ που θα έκανε τον γύρο του κόσμου.

Η εικόνα του σε εκείνο το παιχνίδι επιβεβαίωσε ότι βρίσκεται σε ένα διαφορετικό επίπεδο πνευματικής και αγωνιστικής ετοιμότητας. Η συνάντησή του με τον Λιονέλ Μέσι και η φανέλα που πήρε μετά το ματς λειτούργησαν συμβολικά, σαν επιβράβευση μιας πορείας που τον φέρνει όλο και πιο κοντά στην καθιέρωση.

Επιστρέφοντας στην ΑΕΚ και κουβαλώντας μαζί του αυτή την αυτοπεποίθηση, σε μια χρονική στιγμή όπου η ομάδα έμπαινε στην πιο απαιτητική φάση της σεζόν, διεκδικώντας τίτλο και ευρωπαϊκή διάκριση, έκανε τη διαφορά στο ”Καραϊσκάκης” σε συνήθη τόπο μαρτυρίου για την Ένωση.

Η ιστορία του Κοϊτά φέτος δεν είναι απλώς μια καλή περίοδος φόρμας. Είναι η απόδειξη ότι όταν το ταλέντο συναντά τη σωστή καθοδήγηση και το κατάλληλο περιβάλλον, μπορεί να μετατραπεί σε καθοριστικό παράγοντα. Ο Νίκολιτς κατάφερε να τον εντάξει πλήρως στο αγωνιστικό του σχέδιο και ο ίδιος ο ποδοσφαιριστής απάντησε με συνέπεια, εξέλιξη και ουσία.