ΑΕΚ: Η υποχρέωση της Ένωσης απέναντι στον εαυτό της και στην προσπάθειά της

Πιστεύω ειλικρινά ότι αυτή τη στιγμή η ΑΕΚ δεν έχει περισσότερες από 10-15% πιθανότητες για να κατακτήσει το πρωτάθλημα της Stoiximan Super League, όχι γιατί δεν έχει την ποιότητα, ούτε γιατί δεν έδειξε μέσα στο γήπεδο πως μπορεί να σταθεί στο υψηλότερο επίπεδο, αλλά γιατί νιώθω πως πρόκειται για μια διαδικασία που έχει ήδη αλλοιωθεί από αποφάσεις εις βάρος της και υπέρ των βασικών ανταγωνιστών της. Και έχω την εντύπωση ότι αυτό θα συνεχιστεί.

Αν υπήρχε μια κανονική βαθμολογία, μια στοιχειώδης ισορροπία στα σφυρίγματα και στις κρίσιμες φάσεις ή στις λεγόμενες γκρίζες ζώνες την πάντοτε άσπρες για τους αντίπαλούς της και μαύρες για εκείνη, θεωρώ ότι η Ένωση θα είχε σήμερα τέσσερις έως έξι βαθμούς περισσότερους και θα μιλούσαμε με εντελώς διαφορετικούς όρους για τη μάχη του τίτλου.

Όμως ακόμα κι αν αυτό ίσχυε, ακόμα κι αν η βαθμολογία ήταν πιο δίκαιη, ο τρόπος που διαχειρίζεται η διαιτησία τα παιχνίδια της δεν επιτρέπει πολλά όνειρα και κυρίως δεν επιτρέπει εφησυχασμό.

Η υποχρέωση απέναντι στον καθρέφτη

Αυτό που για μένα προέχει δεν είναι το αν θα φωνάζει (αν και δικαίως πράττει) γιατί δεν πρέπει να εγκλωβιστεί στη λογική της αδικίας και να μην χάσει το μυαλό της. Η εικόνα άρνησης στην ήττα στον Βόλο ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση, όπως και συνολικά η πορεία της μετά την ήττα από τον Ολυμπιακό στο “Γεώργιος Καραϊσκάκης” και τη μεγάλη σειρά των 15 αγώνων πρωταθλήματος χωρίς ήττα.

Εκεί είδα μια ομάδα που δεν λύγισε, που έσφιξε τα δόντια και απάντησε μέσα στο γήπεδο. Δυστυχώς, πρέπει να συνηθίσει σε αυτή την αντιμετώπιση και να μάθει να ξεπερνά τον εαυτό της μέχρι το τέλος. Αυτή είναι η υποχρέωση που έχει απέναντι στον καθρέφτη της, απέναντι στον κόσμο της, αλλά κυρίως απέναντι στη δική της δυναμική.

Λιγότερα νεύρα, καλύτερη διαχείριση των – δικαιολογημένων σε μεγάλο βαθμό – εντάσεων. Το λέω γιατί ξέρω πως είναι ανθρώπινο να ξεχειλίζεις όταν νιώθεις ότι αδικείσαι. Όμως σε αυτό το επίπεδο, η ψυχραιμία είναι δύναμη. Και η ΑΕΚ χρειάζεται δύναμη που θα διατηρηθεί μέχρι τέλους.

Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά

Θεωρώ ότι ο Νίκολιτς μπορούσε να αποφύγει την αποβολή στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου. Θα ήταν προτιμότερο να μπει στα αποδυτήρια και να πει στους παίκτες του: “Ισοφαρίσαμε στο 37’, δεν μας έδωσαν καθαρό πέναλτι, αλλά έχουμε 20.000 ανθρώπους εκεί έξω, δίπλα μας, πάμε να μετατρέψουμε την αγανάκτηση σε ενέργεια και να νικήσουμε”.

Η αποβολή του κόστισε, γιατί η ομάδα μπήκε στο δεύτερο μέρος με περισσότερα νεύρα αντί για ηρεμία και χωρίς τον προπονητή στον πάγκο της. Ναι, είναι άνθρωπος και με όσα έχει δει να διαδραματίζονται φέτος, ίσως κάπου να ήταν αναπόφευκτο να χάσει την ψυχραιμία του. Όμως ακριβώς επειδή τα περιθώρια είναι στενά, τέτοιες λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά.

Το ίδιο ισχύει και για τα παιδικά λάθη. Παίκτες όπως ο Ρότα, που κάνει μια εξαιρετική σεζόν και δικαίως ανταμείφθηκε με μεγάλο συμβόλαιο, δεν επιτρέπεται πλέον να υποπίπτουν σε τόσο κομβικά σφάλματα. Όταν είσαι σχεδόν παίκτης του εκατομμυρίου, οι απαιτήσεις ανεβαίνουν αυτόματα.

Δεν το λέω με τιμωρητική διάθεση, το επισημαίνω γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα του πρωταθλητισμού. Και δεν αφορά μόνο εκείνον, αλλά όλους.

Αναγκαστικά πρέπει να κοιτάξουμε και πέρα από τη διαιτησία, όσο κι αν θεωρώ πως έχει επηρεάσει καθοριστικά την πορεία της ΑΕΚ. Θα σταθώ όμως και στο πώς η ίδια θα διαχειριστεί αυτή την κατάσταση.

Αν καταφέρει να κρατήσει καθαρό μυαλό, να περιορίσει τα λάθη και να μετατρέψει την αδικία σε πείσμα δημιουργικό, τότε θα εξαντλήσει κάθε πιθανότητα που της αναλογεί. Μπορεί να είναι λίγες, μπορεί να είναι 10-15%, αλλά όσο υπάρχουν, οφείλει να τις κυνηγήσει μέχρι τέλους. Και αυτό, για μένα, είναι το πραγματικό στοίχημα της φετινής της διαδρομής, τουλάχιστον στην Ελλάδα.

Για την Ευρώπη είναι μια άλλη συζήτηση…