ΑΕΚ: Η επόμενη ημέρα με Μάνταλο και Βίντα ή χωρίς

Με τον Μάρκο Νίκολιτς στον πάγκο και τον Χαβιέρ Ριμπάλτα να έχει την ευθύνη του μεταγραφικού σχεδιασμού, η Ένωση έχει μπει σε μια φάση στην οποία η λογική, η δομή και ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός έχουν αποκτήσει προτεραιότητα. Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι περιπτώσεις των Μάνταλου και Βίντα δεν είναι απλώς δύο ανοιχτά συμβόλαια, αλλά δύο καθρέφτες της ίδιας της φιλοσοφίας που καλείται να υιοθετήσει η ΑΕΚ από εδώ και πέρα.

Ο Μάνταλος δεν είναι ένας απλός ποδοσφαιριστής του ρόστερ. Είναι ένα πρόσωπο άρρηκτα συνδεδεμένο με τη διαδρομή της ΑΕΚ στα πιο δύσκολα, στα πιο σκοτεινά αλλά μαζί και στα πιο φωτεινά πρόσφατα χρόνια της. Από τη Β’ Εθνική μέχρι την κορυφή, από τις αμφισβητήσεις μέχρι τη δικαίωση, η παρουσία του ήταν μόνιμα η σταθερά για κάθε είδους συζήτηση. Αυτό το ειδικό βάρος δεν μπορεί να αγνοηθεί. Όμως εξίσου δεν μπορεί να καθορίσει από μόνο του τις αποφάσεις.

Η ΑΕΚ που θέλει να χτίσει ο Νίκολιτς, με μεγαλύτερη ένταση, ταχύτητα και αγωνιστική πειθαρχία, δεν αφήνει χώρο για ρόλους βασισμένους στο παρελθόν. Η παραμονή του Μάνταλου έχει νόημα εφόσον θα συνοδεύεται από καθαρό ρόλο και ειλικρίνεια.

Όχι ως αυτονόητη επιλογή ενδεκάδας, αλλά ως σημείο αναφοράς, ως παίκτης που θα στηρίξει το rotation και θα μεταφέρει την εμπειρία του χωρίς να επιβαρύνει τη δυναμική της ομάδας, άλλωστε εν πολλοίς αυτό κάνει και φέτος, καλύπτοντας κενά και βγαίνοντας μπροστά ακόμα και σε ρόλους όχι απόλυτα συμβατούς με την ηλικία και το προφίλ του. Ο σεβασμός προς την προσφορά του, λοιπόν, δεν γίνεται να αναλωθεί στην παράταση μιας συνήθειας, αλλά στη σωστή ένταξή του στη νέα πραγματικότητα που διαγράφεται.

Η λογική λέει ότι θα συνεχίσει στην ΑΕΚ, για επιπλέον έναν χρόνο, όπως άλλωστε επιθυμεί και η ομάδα αν και ο ίδιος θα προτιμούσε διετές. Ωστόσο αυτό θα μπορούσε να υπάρξει, δηλαδή η επέκταση για επιπλέον ένα έτος μετά από συζήτηση τέτοια εποχή (ή και αργότερα έως το καλοκαίρι) μέσα στο 2027.

Ο Βίντα και η επιθυμία του

Αν πρέπει κάπως να το ορίσουμε, μπορούμε να πούμε ότι ο Μάνταλος συμβολίζει τη διαδρομή και ο Βίντα τη νοοτροπία. Η άφιξή του στην ΑΕΚ άλλαξε επίπεδο στην αμυντική λειτουργία της και έφερε μια διαφορετική αίσθηση ευθύνης μέσα στο γήπεδο και στα αποδυτήρια. Είναι ποδοσφαιριστής που κέρδισε τον σεβασμό χωρίς θόρυβο, με συνέπεια και επαγγελματισμό.

Στα 37 του, όμως, το ερώτημα δεν είναι αν μπορεί ακόμη να προσφέρει, αλλά πώς και για πόσο. Το ποδόσφαιρο δεν συγχωρεί τη στασιμότητα, ακόμη κι όταν αυτή εμφανίζεται ντυμένη με εμπειρία και κύρος. Η ΑΕΚ δεν μπορεί να στηρίξει το μέλλον της πάνω σε έναν ποδοσφαιριστή που βρίσκεται στο τελευταίο κομμάτι της καριέρας του, όσο σημαντικός κι αν υπήρξε.

Εδώ ακριβώς καλούνται να δώσουν απαντήσεις ο Νίκολιτς και ο Ριμπάλτα. Η φιλοσοφία του νέου σχεδιασμού δείχνει προς την κατεύθυνση της ανανέωσης, της επένδυσης σε νεότερους παίκτες και της δημιουργίας βάθους με προοπτική. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει απαραίτητα ρήξη με το παρόν.

Αν ο Βίντα συνεχίσει όπως το επιθυμεί και έχει μεταφέρει, ο ρόλος του θα πρέπει να είναι απολύτως ορισμένος: ως καθοδηγητής, εγγύηση σε κρίσιμες στιγμές, ο μέντορας αυτών που υπάρχουν και του επόμενου που πρέπει να έρθει το καλοκαίρι, ανεξάρτητα από το τι θα γίνει με τον Κροάτη. Η εμπειρία, όταν χρησιμοποιείται σωστά, γίνεται κεφάλαιο, αλλά όταν αντιμετωπίζεται ως αναγκαιότητα, μετατρέπεται σε χρησιμοποίηση από ανάγκη.

Η επόμενη μέρα της ΑΕΚ δεν θα κριθεί από τις ανανεώσεις καθαυτές, αλλά από το αν αυτές θα υπηρετούν ένα ξεκάθαρο πλάνο. Το δύσκολο δεν είναι να πεις «ναι» ή «όχι», αλλά να πεις το σωστό «ναι» με τους σωστούς όρους.

Αν η Ένωση καταφέρει να τιμήσει το χθες χωρίς να εγκλωβιστεί σε αυτό και να σχεδιάσει το αύριο χωρίς να αποκοπεί από την ταυτότητά της, τότε η μετάβαση δεν θα μοιάζει με τέλος, αλλά με φυσική συνέχεια. Και σε αυτή τη συνέχεια, ο Μάνταλος και ο Βίντα μπορούν να έχουν θέση όχι ως σύμβολα του παρελθόντος, αλλά ως κομμάτια ενός πιο ώριμου, πιο συνειδητού παρόντος.