ΑΕΚ: Αυτό που κατάφερε ο Λιούμπιτσιτς για τον εαυτό του, αγγίζει το αδιανόητο

Υπήρχε ένα διάστημα -όχι πολύ μακρινό- που το όνομα του Ρόμπερτ Λιούμπιτσιτς ακουγόταν περισσότερο στα γραφεία παρά στο χορτάρι.

Όχι επειδή δημιουργούσε θόρυβο με τις εμφανίσεις του, αλλά διότι η ΑΕΚ έψαχνε τρόπο να τον διαχειριστεί: πώληση αν βρεθεί κάτι αξιοπρεπές, δανεισμός αν δεν προκύψει.

Ένα “θα δούμε” με ημερομηνία λήξης τον Γενάρη. Συνηθισμένη ιστορία στο ποδόσφαιρο, ειδικά όταν οι προσδοκίες προηγούνται της απόδοσης.

Το εύκολο σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να χαθείς. Να μπεις σε αυτό το γκρίζο ενδιάμεσο στάδιο όπου προπονείσαι μεν, αλλά δεν πιστεύεις πραγματικά ότι έχεις θέση στην επόμενη μέρα. Ο Λιούμπιτσιτς όμως δεν το έκανε.

Κι αυτό έχει τη σημασία του, γιατί ποτέ δεν ήταν ο παίκτης που θα “φωνάξει” μέσα στο γήπεδο ή θα επιβληθεί με τον τσαμπουκά του. Δεν έβγαζε τέτοιο δυναμικό τσαγανό προς τα έξω. Έμοιαζε περισσότερο εσωστρεφής, σχεδόν ουδέτερος.

Μόνο που η επιμονή δεν έχει πάντα φωνή

Ο Μάρκο Νίκολιτς είδε κάτι διαφορετικό στον Κροάτη. Όχι έναν χαμένο κρίκο στη μεσαία γραμμή, αλλά έναν παίκτη που έπρεπε απλώς να τοποθετηθεί σωστά. Δεξιά.

Με συγκεκριμένες αποστάσεις, λιγότερες υποχρεώσεις δημιουργίας και περισσότερη ελευθερία να πατήσει περιοχή. Κι εκεί ο Λιούμπιτσιτς δεν αρκέστηκε στο να “σταθεί”. Έπαιξε σαν άνθρωπος που ξέρει ότι δεν υπάρχει άλλο περιθώριο.

Τέσσερα γκολ σε τρία παιχνίδια πρωταθλήματος. Σκόραρε και στα τρία. Και το ενδιαφέρον δεν είναι μόνο οι αριθμοί, αλλά ο τρόπος. Οι κινήσεις χωρίς την μπάλα, η αποφασιστικότητα στο τελείωμα, το γεγονός ότι πήγε πρώτος στη φάση. Όλα αυτά δεν συνάδουν με έναν παίκτη που περιμένει απλώς να περάσει η μπόρα. Αναγνωρίζονται σε έναν ποδοσφαιριστή που αρνήθηκε να αποδεχθεί ότι το παιχνίδι είχε χαθεί.

Κάπου εδώ αλλάζει και η κουβέντα γύρω από το πρόσωπό του. Ο Λιούμπιτσιτς δεν “σώζει” απλώς την παραμονή του στην ΑΕΚ. Έχει ρόλο, αποκτά εμπιστοσύνη, προσφέρει ουσία. Και το κάνει όχι με δηλώσεις ή με ένταση, αλλά με δουλειά. Με αυτόν τον αθόρυβο δυναμισμό που πολλές φορές περνά απαρατήρητος μέχρι να γίνει καθοριστικός.

Αυτό λέει πολλά και για τον ίδιο τον Κροάτη. Γιατί είναι εύκολο να δείχνεις χαρακτήρα όταν όλα πάνε καλά. Είναι πολύ πιο δύσκολο όταν η συζήτηση γίνεται χωρίς εσένα, όταν το μέλλον σου αποφασίζεται ερήμην σου. Εκεί, είτε παραδίνεσαι είτε συνεχίζεις. Ο Λιούμπιτσιτς συνέχισε.

Και βέβαια, τίποτα δεν έχει τελειώσει. Το ποδόσφαιρο δεν θυμάται εύκολα και δεν συγχωρεί τη χαλάρωση. Αν όμως ο Κροάτης κρατήσει αυτή τη νοοτροπία, αν συνεχίσει να παίζει σαν κάποιος που έχει κάτι να αποδείξει -και όχι σαν κάποιος που δικαιώθηκε με μια μεταγραφή- τότε η ΑΕΚ δεν θα έχει απλώς αποφύγει μια μετακίνηση τον Γενάρη.

Θα έχει κερδίσει έναν ποδοσφαιριστή που έμαθε να παλεύει, ακόμη κι όταν δεν έμοιαζε φτιαγμένος γι’ αυτό. Και μερικές φορές, αυτές είναι οι πιο χρήσιμες ιστορίες μέσα σε μια σεζόν.