3 θέσεις, 3 παγίδες, 3 ερωτήματα

Στην αφετηρία της προσπάθειας για την άμεση (και μη διαπραγματεύσιμη) επιστροφή της στη Σούπερ Λίγκα, η ΑΕΚ παρουσιάζεται και (δικαίως) αναγνωρίζεται ως μία ομάδα με ιδιαίτερα ποιοτικό ρόστερ, σαφώς το ανώτερο από κάθε άλλη ομάδα της κατηγορίας, είτε στο δικό της, είτε σε άλλο όμιλο.

Ωστόσο πάντοτε (και τούτο είναι απόλυτα λογικό για κάθε ομάδα) θα προκύπτουν ατέλειες και προβληματισμοί και εν προκειμένω, μέσα από τη μακράς διάρκειας προετοιμασία της Ένωσης, δημιουργούνται τα τρία ακόλουθα θέματα:

1. Η εξ αριστερών δυσκολία: Η απόκτηση του Άρη Σοϊλέδη είχε ως στόχο τη δημιουργία ενός «αντίπαλου» δίδυμου (ανταγωνιστής ο Πεταυράκης) που θα έδινε μάχη για τη θέση πλάγιου οπισθοφύλακα. Μέσα από την καθημερινή τριβή, ο ένας θα βοηθούσε τον άλλον να εξελιχθεί διεκδικώντας τη μονιμότητα στο αρχικό σχήμα. Ωστόσο μία θλάση (που κρατάει για περισσότερους από δύο μήνες εκτός δράσης τον Σοϊλέδη (κι εδώ εγείρονται ερωτήματα για την «ατελείωτη» αποθεραπεία του ποδοσφαιριστή και που οφείλεται αυτή η καθυστέρηση), άλλαξε τα δεδομένα.

Ο Δέλλας αναγκάστηκε να πειραματιστεί με τον Γροντή τον οποίο καιρό τώρα δοκιμάζει ως αριστερό μπακ προσπαθώντας να του μάθει τη θέση. Δεν ανταποκρίνεται ο τελευταίος, είναι ιδιαίτερα soft αμυντικά, επιρρεπής στο λάθος και κατώτερος δημιουργικά από όσα θα έπρεπε να κάνει βάσει του αδιαμφισβήτητου ταλέντου του. Θα αντέξει ο Πεταυράκης; Θα ανταποκριθεί ο Γροντής;. Πότε θα επιστρέψει ο Σοϊλέδης; Απλά ερωτήματα…

2. Κορδέρο, Κορδέρο, Κορδέρο. Και μετά; Ο ισπανός μέσος παρουσιάζει ιδεατή προσαρμοστικότητα στο ρόλο του αμυντικού μέσου, εμφανίζεται βελτιωμένος και σαφώς πιο ορεξάτος με την ιδέα της επιστροφής στη Σούπερ Λίγκα, άλλωστε στο βάλτο της Γ’ Εθνικής ήταν λογικό να μιζεριάζει και πολλές φορές να χάνεται στη γενικότερη μετριότητα. Ωστόσο τυχόν απώλειά του (τιμωρίες και τραυματισμοί πάντοτε αποτελούν παράγοντες αστάθμητους) θα προκαλέσει αναστάτωση. Και εξηγούμαστε:

Ο Φαγέ δεν είναι αμυντικό χαφ, ούτε δείχνει έτοιμος γενικότερα να κρατήσει θέση βασικού στη μεσαία γραμμή, πόσω μάλλον στο διπλό ρόλο του «κόφτη – δημιουργού» που επωμίζεται ο Κορδέρο. Ο Ρόβας θα αποτελεί πάντοτε μία λύση που στη σκέψη μπορεί να προσφέρει υπηρεσίες σημαντικές, όμως στην πράξη δεν ανταποκρίνεται επαρκώς, αδικώντας τον εαυτό του επί της ουσίας, διότι έχει (απο)δείξει παλαιότερα ότι μπορεί να σταθεί καλά σε επίπεδο Σούπερ Λίγκας, όχι απλώς Γ’ και Β’ Εθνικής.

Ο Ανάκογλου τέλος, σε ρόλο λιγότερο δημιουργικό συγκριτικά με πέρυσι (όταν αγωνιζόταν σε χώρους που φέτος θα κινούνται κατά προτεραιότητα ο Μάνταλος και δευτερευόντως ο Μπαρμπόσα όταν αυτό απαιτείται, όπως για παράδειγμα την ερχόμενη Κυριακή), μοιάζει ανανεωμένος. Δίχως τον Κορδέρο ωστόσο δεν θα είναι όλα τόσο (πιο) εύκολα για εκείνον. Η ΑΕΚ δεν κινήθηκε για αμυντικό χαφ και αγνόησε τον Κατσουράνη. Επιλογές… Όλες κρίνονται εκ των υστέρων.

3. Ο φορ περιοχής: Ο Αραβίδης είναι μία πλήρης περίπτωση για τη θέση βασικού φορ κι ας μην βρίσκει τα δίχτυα ως σήμερα τόσο συχνά. Τα 21 τέρματά του στη Σούπερ Λίγκα τις προηγούμενες δύο σεζόν με τον Πανιώνιο δεν επιδέχονται αντίρρησης για το αν διαθέτει ή όχι καλή επαφή με τα δίχτυα. Ωστόσο δεν είναι και ψέμα ότι δεν πρόκειται για έναν κλασικό μπόμπερ αντίπαλων εστιών, τύπου Μπλάνκο ή Τζιμπούρ (στις πολλές καλές περιόδους τους).

Ο Μπρέσεβιτς δείχνει επιρρεπής στους τραυματισμούς, είναι άλλου τύπου επιθετικός (περισσότερο αναγκαστική λύση στο γρήγορο ποδόσφαιρο που προσπαθεί να παίξει η ΑΕΚ) και παρά την ικανότητά του στο σκοράρισμα. ίσως να μην αποτελεί επαρκή λύση όταν η ομάδα θα πρέπει να παίζει για εκείνον αναζητώντας τον εντός περιοχής.

Ο Ντακόλ πάλι, λογίζεται περισσότερο ως αντιί-Μάνταλος και λιγότερο ως το καθαρό «9αρι». Άλλωστε από την περσινή, σαφώς πιο εύκολη για την ΑΕΚ σεζόν, αποδείχθηκε σαφώς πιο αποδοτικός όταν αγωνιζόταν ως δεύτερος, είτε σε ελεύθερο ρόλο πίσω από τον κλασσικό φορ. Έκανε καλά η ΑΕΚ που δεν απέκτησε ακόμα έναν επιθετικό; Μήπως είναι και προς όφελός της τελικά αν ξεπεταχθεί ο Βλαχομήτρος; Όλα θα φανούν εντός των αγωνιστικών χώρων…