Χρυσοί Ολυμπιονίκες στη γκάφα

Ενας μήνας κλείνει σήμερα από την τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων ενώ μόλις την Κυριακή ολοκληρώθηκαν και οι Παραολυμπιακοί Αγώνες.

Οι φλεγματικοί Βρετανοί κατάφεραν να πάρουν χωρίς αντίπαλο το χρυσό στις γκάφες, με τρομερά οργανωτικά προβλήματα, την ίδια στιγμή πάντως που οι αγώνες ήταν αρκετά καλοί και οι φίλαθλοι του νησιού απέδειξαν πως διαθέτουν αθλητική παιδεία γεμίζοντας (από τη μέση και μετά των αγώνων και πάλι λόγω…γκάφας !) τα γήπεδα, ενώ έδωσαν ρεσιτάλ στους καλύτερους Παραολυμπιακούς Αγώνες όλων των εποχών.

Η απίστευτη προσήλωση στο…manual (by the book) ήταν ένας από τους λόγους όπου την πάτησαν σε αρκετές περιπτώσεις αφού τους έλειπε η ευελιξία και η απλή λογική. Δεν είναι τυχαίο ότι σε κομβικές θέσεις οι διοργανωτές επέλεξαν να τοποθετήσουν Ελληνες (στην εκπαίδευση των εθελοντών, στον σχεδιασμό του τηλεοπτικού προγράμματος, στα αγωνίσματα σε εξωτερικούς χώρους, όπως η ποδηλασία δρόμου, ο μαραθώνιος κ.λπ.) αναγνωρίζοντας την ευελιξία και την ικανότητα των συμπατριωτών μας στο να λύνουν από απλά μέχρι σύνθετα προβλήματα, χωρίς να χρειάζεται να ψάχνουν στο εγχειρίδιο των…αγώνων, για να δουν για παράδειγμα αν επιτρέπεται να αφήσουν τη βασίλισσα της Ισπανίας Σοφία να συγχαρεί τον Ισπανό αθλητή του ταεκβοντό (ο εθελοντής δεν την άφησε να σφίξει το χέρι του συμπατριώτη της, στα δύο μέτρα, επειδή έλειπε ένα…αυτοκόλλητο από την διαπίστευσή της !).

“Μα είναι η Βασίλισσα της Ισπανίας” του είπαν και ο αθεόφοβος απάντησε: “Και εμείς βασίλισσα έχουμε”. Κάγκελο η Σοφία…

Αυτά όμως ήταν πταίσματα μπροστά στις κορυφαίες τους στιγμές, που άφησαν εποχή.

Οπως το σβήσιμο της Ολυμπιακής φλόγας (!) προκειμένου να μεταφερθεί στη θέση του ο βωμός μετά την τελετή έναρξης για να μην εμποδίζει τους αγώνες του στίβου.

“Μα το έχουμε ξανακάνει, και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Είναι παράδοση να σβήνουμε τη φλόγα!” είχαν την αφέλεια να δικαιολογηθούν οι διοργανωτές όταν έσβησαν τη φλόγα. Πράγματι το είχαν…πετύχει και πάλι το 1948 επίσης στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου, όπου όπως και τώρα ο βωμός ήταν στη βάση του σταδίου με αποτέλεσμα να μην φαίνεται εκτός αυτού, όπως συνηθίζεται σε όλες τις διοργανώσεις!

Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Και μάλιστα η φλόγα έσβησε και δεύτερη φορά για να μεταφερθεί και πάλι προς το κέντρο για την τελετή λήξης, πριν σβήσει για τρίτη (επίσημα πλέον) φορά στο φινάλε. Ανοίγοντας σαν μπουκέτο από λουλούδια ο βωμός και χωρίζοντας τη φλόγα σε πολλές μικρότερες. Κάτι που είναι εντελώς αντίθετο με την Ολυμπιακή χάρτα που επισημαίνει ότι η Ολυμπιακή φλόγα δεν πρέπει με τίποτα να διασπάται.

Τουλάχιστον το 1948 δεν μπόρεσαν να την ξανανάψουν ούτε με σπίρτα (αφού η εφεδρική φλόγα από τη λαμπαδηδρομία τους είχε επίσης σβήσει !) και χρειάστηκε να επιστρατεύσουν…πυροτέχνημα.

Το θέμα του σβησίματος της φλόγας προκάλεσε παγκόσμια κατακραυγή από τον Τύπο και ιδιαίτερα μάλιστα τον βρετανικό που τα “έχωνε” στους διοργανωτές.

To θέμα της ασφάλειας ήταν ένα άλλο μεγάλο “αγκάθι” με την εταιρία (G4S) που είχε αναλάβει το δύσκολο (αλλά και πλουσιοπάροχο αφού εισέπραξε πάνω από 250 εκατ. λίρες) έργο να σηκώνει τα χέρια ψηλά την παραμονή των αγώνων μην μπορώντας να καλύψει το απαιτούμενο προσωπικό. Εχοντας μάλιστα βάλει πολλούς αλλοδαπούς στο κόλπο για φθηνότερα εργατικά χέρια, δίνοντάς τους κάτω του μισού ημερομισθίου από τις 19 λίρες που είχε συμφωνήσει με την βρετανική κυβέρνηση. Στρατιώτες κάλυψαν το κενό επάξια έστω την τελευταία στιγμή, ενώ η εταιρία άλλαξε τις στολές των σεκιούριτι σε απλά πράσινα μπλουζάκια όπου δεν φαινόταν πλέον το όνομά της. Για ευνόητους λόγους.

Η εθελόντρια με τα κόκκινα που αποφάσισε και παρέλασε ανενόχλητη με την αποστολή της Ινδίας στην τελετή έναρξης ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Εθελοντές έμπαιναν χωρίς έλεγχο στο Ολυμπιακό Χωριό (ήμασταν μάρτυρες σε δύο περιστατικά με Ελληνες, όπου δοκίμασαν τα – υποτίθεται – δρακόντεια μέτρα ξεπερνώντας τα με ευκολία), μπουκάλια με υγρά έμπαιναν και έβγαιναν κατά περίσταση, ενώ στο Γουίμπλεντον απαιτήσαμε εμείς να ελεγχθούμε, έχοντας περάσει χωρίς πρόβλημα από δύο πύλες μαζί με κοινό χωρίς να μας ζητήσουν το παραμικρό.

Στους “Ναούς” του ποδοσφαίρου (Γουέμπλεϊ) και του Τένις (Γουίμπλεντον) έγιναν πράγματα και θάματα. Στον τελικό του ποδοσφαίρου, που δεν τον έβαλαν οι διοργανωτές ως υψηλής ζήτησης (αν και είχαν βάλει το ματς του ομίλου στο ίδιο γήπεδο, μεταξύ Βρετανίας και Σενεγάλης !) έμειναν εκτός γηπέδου 150 δημοσιογράφοι από όλο τον κόσμο που είχαν κάνει διαδρομή μιας και πλέον ώρας για να δουν την ασφάλεια να κατεβάζει ρολά. Εκτός έμειναν και θεατές με εισιτήρια (!) που έφτασαν στο παραπέντε με τους διοργανωτές να λένε πως “Οποιοι έρχονται πρώτοι, εξυπηρετούνται”.

Την ίδια ώρα άνθρωποι που δουλεύουν χρόνια στο ιστορικό στάδιο μας έλεγαν: “Θα δείτε τη διαφορά του χρόνου στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Αν μας άκουγαν οι άνθρωποι της οργανωτικής επιτροπής θα είχαμε διοργανώσει τον κορυφαίο τελικό”.

Στο Γουίμπλεντον, κόντρα στην παράδοση δεκαετιών οι διοργανωτές επέτρεπαν την είσοδο και γονέων με μωρά (στο κανονικό τουρνουά δεν επιτρέπεται η είσοδος σε παιδιά κάτω των 12 ετών). Το κλάμα του επίμονου μικρού τη στιγμή του νικητήριου πόντου του Φέντερερ στον “μαραθώνιο” ημιτελικό με τον Ντελ Πότρο (έπαιζαν κοντά στις πέντε ώρες στα δύο νικηφόρα σετ !) ανάγκασε τον πατέρα του να τον σκεπάσει με κουβέρτα για να μην τον βγάλουν έξω και να δει το φινάλε.

Τα κινητά χτυπούσαν ασταμάτητα και πολλοί μιλούσαν δυνατά, με τους αθλητές να περιμένουν αρκετά λεπτά για να ολοκληρωθούν τα τηλεφωνήματα και να συνεχιστούν τα παιχνίδια!

Στο φινάλε των αγώνων ο δυνατός αέρας πήρε και την…σήκωσε την αμερικανική σημαία (δεν την είχαν στερεώσει σωστά) η οποία έφυγε εκτός γηπέδου την ώρα της ανάκρουσης του εθνικού ύμνου των ΗΠΑ προς τιμήν της νικήτριας του απλού Σερένας Γουίλιαμς !

Στους αγώνες στίβου χάνονταν άλματα τόσο στο μήκος (ο Τσάτουμας την πλήρωσε σε ένα από αυτά που μετρήθηκε, γράφτηκε στο ταμπλό αλλά το έχασαν οι κριτές και τον έβαλαν να ξαναπροσπαθήσει!) όσο και στο επι κοντώ με την νικήτρια του αγωνίσματος, Αμερικανίδα Τζένιφερ Σούρ να κάνει ένα άλμα παραπάνω (ευτυχώς χωρίς να αλλάξει την κατάταξη) επειδή σε μια από τις προσπάθειές της που ήταν άκυρη είχε κολλήσει το ρολόι. Ετσι ξαναπήδησε, αλλά και πάλι χωρίς επιτυχία.

Αξίζει να σημειωθεί ότι γκάφες έκαναν οι Βρετανοί και σε δικούς τους ανθρώπους, με δύο χαρακτηριστικότερα παραδείγματα

Στο επίσημο πρόγραμμα πριν από τον ποδοσφαιρικό αγώνα της Μεγάλης Βρετανίας με την Σενεγάλη αναγραφόταν πως ο Ουαλός μέσος Τζο Αλεν είναι Βρετανός, με τους διοργανωτές να αναγκάζονταν να ζητήσουν συγγνώμη από τον 22χρονο άσο (ο οποίος είναι ένας από τους πέντε Ουαλούς που συμπεριλαμβάνονταν στην 18μελη αποστολή της ομάδας) και να τρέχουν για να αλλάξουν τα επόμενα προγράμματα.

Αντίθετα ο νεαρός σπρίντερ Άνταμ Τζέμιλι πρόλαβε τους διοργανωτές με φωτογραφία του και σχόλιο στο twitter, όπου έδειχνε τη διαπίστευσή του στην φωτογραφία της οποίας ποζάριζε ένας μαύρος κύριος που δεν είχε φυσικά καμία σχέση.

“Ποιος είναι αυτός ο τύπος στη διαπίστευσή μου” αναρωτήθηκε ο νεαρός Βρετανός στο σχόλιο του. Ελα μου ντε.

Διπλωματικό επεισόδιο, εκτός από τους Ινδούς (για την εθελόντρια στην τελετή έναρξης) παραλίγο να δημιουργήσουν και οι Βορειοκορεάτισσες, που αποχώρησαν πριν την έναρξη του αγώνα τους με την Κολομβία για το ποδοσφαιρικό τουρνουά. Καθώς στη γιγαντοθόνη και δίπλα στις παίκτριες κυμάτιζε η σημαία της Νοτίου Κορέας (!) με την οποία βρίσκονται σε χρόνια κόντρα.

Με την επέμβαση των ψυχραιμοτέρων και με τον πρωθυπουργό κ.Κάμερον να ζητάει συγγνώμη και να λέει πως κάτι τέτοιο δεν θα ξαναγίνει, οι κοπέλες από τη Βορεία Κορέα επέστρεψαν στον αγωνιστικό χώρο και αγωνίστηκαν.

Φλεγματικοί όπως πάντα οι Βρετανοί αντέδρασαν με χιούμορ, με την ένωση Οφθαλμιάτρων της χώρας να γυρίζει άμεσα διαφήμιση, με τις δύο διαφορετικές σημαίες και το σύνθημα: “Αν δεν μπορείτε να διακρίνετε τις διαφορές, πρέπει οπωσδήποτε να κάνετε οφθαλμολογικό έλεγχο”.

Μεγάλη πατάτα έκαναν οι Βρετανοί και στα εισιτήρια με αποτέλεσμα ενώ φαινόταν να έχουν πουληθεί τα εισιτήρια, την πρώτη εβδομάδα να είναι άδεια τα γήπεδα και να γεμίζουν με φαντάρους και εθελοντές.

Την πλήρωσαν και γονείς Ελλήνων αθλητών, λόγω κακής διαχείρισης των διοργανωτών με τις εταιρίες. Είναι το μείζον θέμα που θα απασχολήσει τη ΔΟΕ εν’ όψει Ρίου, στο συνέδριο του Νοεμβρίου.

Στην κωπηλασία οι περισσότεροι συνάδελφοι των τηλεοπτικών καναλιών έφυγαν με κρύωμα ή με ηλίαση. Καθώς υποχρεώνονταν (για πρώτη φορά στην ιστορία) να μεταδίδουν τους αγώνες μέσα από τους μουσαμάδες χωρίς σκέπαστρο και γενικά να μην αποφεύγουν να γίνουν μούσκεμα ή να τους χτυπάει ο ήλιος κατακέφαλα.

Εκεί που τα αυτοκίνητα είχαν προτεραιότητα έναντι των πεζών (!) στον στενό δρόμο του Ιτον Ντόρνεϊ με αποτέλεσμα να αφήνουν ακόμα και κάμποσα λεπτά αθλητές με τις βάρκες στην πλάτη τους να περιμένουν για να περάσουν πρώτα τα οχήματα. Οσο για την ποσότητα του φαγητού στο κωπηλατικό χωριό, έγιναν παράπονα από πολλές αποστολές αφού οι μερίδες ήταν… σκωτσέζικες

Δεδομένου ότι πολλές εγκαταστάσεις ήταν λυόμενες σιδηροκατασκευές, δεν είχαν υπολογίσει τους πανηγυρισμούς και όταν στο εκθεσιακό κέντρο Excell οι Κολομβιανοί άρχισαν να χοροπηδούν για το μετάλλιο που πήραν στο τζούντο, δύο σιδερένιες μεγάλες γωνίες προσγειώθηκαν στα δημοσιογραφικά χωρίς ευτυχώς να χτυπήσουν κανέναν.

Στο πόλο αποτέλεσε παγκόσμια πρωτοτυπία το γεγονός ότι δεν δινόταν χρόνος για ζέσταμα ατις ομάδες παρά μόνο 40 λεπτά πριν τον αγώνα, καθώς μετά έμεναν “παγωμένες” περιμένοντας τη χρονικά μεγάλη παρουσίαση, ελάχιστα λεπτά πριν τη σέντρα.

Στο υπερσύγχρονο κολυμβητήριο, τουλάχιστον 3500 θέσεις ήταν σε τέτοιο σημείο όπου οι θεατές δεν μπορούσαν να παρακολουθήσουν τους αγώνες των καταδύσεων από τα 10 μέτρα (έβλεπαν μόνο την είσοδο των αθλητών στο νερό).

Στον μαραθώνιο, που έγινε υπό βροχή και σχετικά σε χαμηλή θερμοκρασία, οι διοργανωτές δεν είχαν μεριμνήσει να διαθέσουν ισοθερμικές κουβέρτες στις αθλήτριες που τερμάτιζαν ενώ δεν υπήρχε καν σκέπαστρο ώστε να προστατευθούν μέχρι να τις παραλάβουν τα αυτοκίνητα. Περιφέρονταν μέσα στη βροχή με κίνδυνο πνευμονίας! Ούτε λόγος βέβαια για σκέπαστρα στα σημεία ανεφοδιασμού. Οι άνθρωποι των ομάδων και οι εθελοντές ήταν και αυτοί εκτεθειμένοι στη βροχή.

Στο βόλεϊ, καταγγελία έκαναν οι Τούρκοι συνάδελφοι, επειδή αναγκάστηκαν να καλύψουν μια απόσταση πολλών χιλιομέτρων με τα πόδια μέσα στη νύχτα αφού το παιχνίδι της χώρας τους στο βόλει πήγε στα πέντε σέτ, ενώ το παιχνίδι ξεκίνησε με καθυστέρηση, και το…manual έλεγε πως το τελευταίο λεωφορείο είναι στη μία το βράδι. Και φυσικά τηρήθηκε με θρησκευτική ευλάβεια το πρόγραμμα.

Όσο για τα ντουλαπάκια που δίνονταν στις εγκαταστάσεις, συνήθως είχαν πράγματα άλλων μέσα (!) ενώ αν κάποιος είχε πάρει τα δικά του για λίγο από μέσα για να ανέβει στην εξέδρα Τύπου, συνήθως έχανε το ντουλάπι. Έγινε τις πρώτες μέρες στο MPC όπου ήλεγχαν κάποια στιγμή τα ντουλάπια και αν τα έβλεπαν άδεια τα έδιναν σε άλλους, με τον ίδιο κωδικό, επειδή υπήρχε μεγάλη ζήτηση !

Την πάτησαν ακόμα και οι…εφημερίδες των Βρετανών, με την Daily Express να βάζει πρωτοσέλιδο αντί για τους Βρετανούς χρυσούς Ολυμπιονίκες στην ιππική δεξιοτεχνία, φωτογραφία των Ολλανδών !

Είναι δεδομένο ότι πολλά λάθη είναι ανθρώπινα, αλλά τουλάχιστον οι Βρετανοί είχαν μια υπεροψία πριν τους αγώνες ότι θα είναι οι καλύτεροι. Το αστείο είναι πως πολλοί το πιστεύουν ακόμα.

Α ρε γίγαντα Μπένι Χίλ