Ξιφασκία

Η ξιφασκία βελτιώνει τις περισσότερες παραμέτρους της φυσικής κατάστασης, όπως : την ταχύτητα, τη δύναμη, την εκρηκτικότητα και τη συνεργασία χεριών και ποδιών. Ο συνδυασμός τεχνικής και τακτικής, ασκεί το πνεύμα αυξάνοντας την προσοχή και την ικανότητα συγκέντρωσης, εξασκεί τη γρήγορη σκέψη και την απόφαση αντίδρασης για το καλύτερο αποτέλεσμα, μέσα από μια ποικιλία επιλογών, μειώνοντας το χρόνο αντίδρασης (reflex). ΄Ετσι χαρίζει ιδιαίτερη ικανοποίηση στον ασκούμενο.

Σήμερα η ξιφασκία είναι ένα ειρηνικό και απολύτως ασφαλές άθλημα. Θεωρείται ευγενές και αυτό ίσως είναι ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που έχει κρατήσει – και της αξίζει άλλωστε – από τους προγόνους της. Στις μέρες μας έχει αποποιηθεί και το χαρακτηρισμό του αθλήματος των βασιλέων και των ηγεμόνων, αφού όλο και περισσότερα παιδιά κατακλύζουν τους συλλόγους – που δεν είναι πια κλειστές λέσχες και clubs). Απευθύνεται σε άνδρες, γυναίκες και παιδιά από 7 χρονών.




Οι κανόνες ασφαλείας που διέπουν τον εξοπλισμό των αθλητών εκμηδενίζουν τις πιθανότητες τραυματισμού :



Οι στολές των αθλητών κατασκευάζονται από συνθετικό ανθεκτικό υλικό κέβλαρ (το υλικό που χρησιμοποιείται στις θωρακίσεις αυτοκινήτων και στην κατασκευή αλεξίσφαιρων γιλέκων).

Οι μάσκες που καλύπτουν το πρόσωπο διαθέτουν ενισχυμένο μεταλλικό πλέγμα και fiberglass με μεγαλύτερο θώρακα για το λαιμό.



Τα ξίφη κατασκευάζονται από ειδικά κατεργασμένο άθραυστο ατσάλι.



Η ξιφασκία είναι ένα σύγχρονο, σύνθετο άθλημα, που με τη σημερινή του μορφή έχει ιστορία πέντε περίπου αιώνων. Στις αρχές του 16 ου αιώνα εμφανίζονται στην Ευρώπη, οι πρώτες σχολές οπλομαχίας και τα πρώτα συγγράμματα από Ισπανούς, Ιταλούς και Γάλλους οπλοδιδασκάλους. Οι σχολές αυτές βασικό σκοπό είχαν να προετοιμάσουν τους ευγενείς, ώστε να μπορούν να προασπίσουν την τιμή τους κατά τις μονομαχίες και όχι για να λάβουν μέρος σε αγώνες. ΄Όμως αυτές θέσπισαν και εξέλιξαν με την πάροδο του χρόνου το σύγχρονο άθλημα.



Η αρχή όμως της τέχνης του να μάχεσαι με το ξίφος χάνεται στα βάθη των αιώνων.



4000 π.Χ Αναφορές για την ύπαρξη μαχών με ξίφη από τους Αιγυπτίους



2700 – 2200 π.Χ. Γραπτά στοιχεία που μιλούσαν για ξιφασκία από την Κίνα



1200 π.Χ. Παραστάσεις με οπλομάχους να αγωνίζονται, παρουσία διαιτητή και κριτών. Τόσο στην Αίγυπτο όσο και στην Ελλάδα, για πολλά χρόνια υπήρχε η στρατιωτική τάξη που εκπαιδευόταν στα όπλα. Τα ξίφη της εποχής ήταν δίκοπα. Χαρακτηριστικές είναι οι μονομαχίες του Μενέλαου και του Πάρι καθώς και του ΄Εκτορα και του Αίαντα στην Ιλιάδα και στην Οδύσσεια. Τα ξίφη περιγράφονται από τον ΄Ομηρο, μεγάλα, μυτερά και μακριά.




Ρωμαϊκοί Χρόνοι



Οι σκλάβοι ή οι αιχμάλωτοι πολέμων, μονομαχούν για τη ζωή τους και την ελευθερία τους στις αρένες των Ρωμαίων αυτοκρατόρων.




Μεσαίωνας



Εμφάνιση προστατευτικών σιδερένιων στολών οι οποίες προσέφεραν πλήρη κάλυψη του σώματος και αυτό, διότι τα όπλα έγιναν μεγάλα, βαριά και αρκετά αιχμηρά. Ιδρύονται οι πρώτες ειδικές σχολές ξιφασκίας και πολύ γρήγορα, το άθλημα διαδίδεται θεαματικά σε όλη την Ευρώπη. Η ξιφασκία αποτελεί την προσφιλέστερη μέθοδο επίλυσης των διαφορών.



1474 μ.Χ. Πρώτη εμφάνιση κανονισμών στην Ισπανία

1530 μ.Χ. Καταγραφή τεχνικών στοιχείων που αφορούσε τις θέσεις, γραμμές και αποκρούσεις.



1567 μ.Χ. Ίδρυση Ακαδημίας των όπλων στο Παρίσι



17 ος αιώνας Εμφάνιση στη Γαλλία ενός όπλου ελαφρύτερου και πιο εύχρηστου για άσκηση ( fleuret ).



1780 μ.Χ. Κάλυψη του προσώπου με μάσκα, ενώ μέχρι τότε εθεωρείτο θηλυπρεπές και προσβλητικό.



1815 π.Χ. Εμφανίζονται πλήρη στοιχεία ολοκληρωμένων Εγκυκλοπαιδειών με τα μυστικά του αθλήματος.





Δημιουργία σχολών με χαρακτηριστικές διαφορές από Ιταλούς, Ούγγρους και Γάλλους.



Για μεγάλο χρονικό διάστημα οι τρείς αυτές χώρες καλλιέργησαν τη ξιφασκία σύμφωνα με τα δικά τους πρότυπα και ακόμα και σήμερα θεωρούνται από τις μεγαλύτερες δυνάμεις της παγκόσμιας ξιφασκίας. Με την πάροδο του χρόνου, οι Σοβιετικοί και αργότερα οι Γερμανοί αφού αφομοίωσαν πολλά στοιχεία των παραπάνω σχολών, εκμεταλλεύθηκαν τόσο τα σωματικά τους προσόντα, όσο και την ιδιοσυγκρασία και ψυχοσύνθεσή τους, δημιουργώντας αντίστοιχα τις δικές τους σχολές.



Η οπλομαχία εμφανίστηκε στην σύγχρονη Ελλάδα μετά τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες του 1821, ως μάθημα στη Σχολή Ευελπίδων, με πρώτο οπλοδιδάσκαλο τον Γερμανό Φ. Μύλλερ. Σπουδαίος δάσκαλος επίσης, της Σχολής Ευελπίδων υπήρξε ο γυμναστής Ν. Πύργος, ο οποίος το 1872 δημοσίευσε ένα πλήρες σύγγραμμα με τίτλο «ΟΠΛΟΜΑΧΗΤΙΚΗ-Ξιφασκία-Σπαθασκία», στο οποίο αναλύονται τα μυστικά της παραδοσιακής οπλομαχητικής. Ο Ν. Πύργος μαζί με τον σύγχρονό του οπλοδιδάσκαλο Ηλιόπουλο, που διατηρούσε τότε ιδιωτική σχολή στην Αθήνα, πίσω από το σημερινό Δημαρχείο, έθεσαν τις βάσεις της Ελληνικής Οπλομαχίας.



Το Ν. Πύργο διαδέχθηκε ο γιός του Λέων Πύργος και κατόπιν εμφανίσθηκε ο Ραiσης. Ακολούθησαν οι Γάλλοι Peronet , Roger, Clapier και τέλος, ο Ιταλός Geresci από το 1911 μέχρι το 1944 που δίδαξε στη Σχολή Ευελπίδων και στην Αθηναiκή Λέσχη.



Το 1934, η Στρατιωτική Γυμναστική Σχολή χρησιμοποίησε τον Ούγγρο λοχαγό Barka μέχρι το 1936 που τον διαδέχθηκε ο Ιταλός Perone.



Πρώτος Σύλλογος που ιδρύθηκε στην Ελλάδα το 1888, ήταν ο «΄Ομιλος Φιλόπλων» από την Αθηναiκή Λέσχη με κατοπινή ονομασία το «Ξίφος», ενώ το 1895 λειτούργησε τμήμα οπλομαχίας στον «Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο». Το 1908, ιδρύθηκε ο «Οπλομαχητικός ΄Ομιλος Αθηνών» και το 1910, ο «Σύλλογος Σκοπευτών και Φιλόπλων» με προπονητή το Ραiση. Στη συνέχεια, ίδρυσαν τμήματα στην Αθήνα, ο Παναθηναiκός Αθλητικός ΄Ομιλος, ο Εθνικός Γυμναστικός Σύλλογος, ο Αθλητικός ΄Ομιλος Παραδείσου Αμαρουσίου.



Στη Θεσσαλονίκη, το 1901 ιδρύθηκε το Sporting Club με προπονητή τον Ιταλό Milazzo που μετονομάσθηκε το 1913 σε “EX ALIEXI” με προπονητή τον ταγματάρχη Β.Ζαρκάδη και το 1935 τον Α. Γκαζιάνη.



Στην Κέρκυρα, ο καθηγητής της Γυμναστικής Νικολαiδης, καλλιέργησε για πολλά χρόνια την οπλομαχία.



Σήμερα σε ολόκληρη την Ελλάδα υπάρχουν περισσότεροι από 70 Σύλλογοι που καλλιεργούν το άθλημα.




ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ



1. O Kανονισμός της Δ.O.Ξ. (F.I.E.) υιοθετήθηκε ομόφωνα από το Διεθνές Συνέδριο των Eθνικών Oλυμπιακών Eπιτροπών που έγινε στο Παρίσι τον Iούνιο του 1914 για όλες τις συναντήσεις των Oλυμπιακών Aγώνων. Kωδικοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1914 από τον Mαρκήσιο De Chasseloup-Laubat και τον Paul Ansprach, και εκδόθηκε το 1919, με τον τίτλο ′′Règlements pour les Epreuves′′ (Kανονισμοί για τους Aγώνες).



2. Tροποποιήθηκε από τα διάφορα Συνέδρια της Δ.O.Ξ.: εκείνο του 1931 αποφάσισε να κάνει νέα αναδιάρθρωση, εκείνο του 1954 να ανακατατάξει το περιεχόμενό του υπό τον τίτλο ′′Règlement technique′′ (Tεχνικός Kανονισμός), εκείνο του 1958 να ανανεώσει τη σύνταξή του και να του ξαναδώσει τον τίτλο ′′Règlements pour les Epreuves′′ (Kανονισμοί για τους Aγώνες).



3. Oι τροποποιήσεις που αποφασίστηκαν από τα Συνέδρια που έγιναν μεταξύ του 1964 και του 1972 ενσωματώθηκαν στη νέα έκδοση που συμπληρώθηκε και ανασυντάχθηκε το 1972. Oι τροποποιήσεις, που αποφασίστηκαν από τα Συνέδρια που έγιναν μεταξύ του 1973 και του 1983 περιλαμβανομένου, έχουν ενσωματωθεί στη νέα έκδοση που συμπληρώθηκε και ανασυντάχθηκε το 1983. Οι τροποποιήσεις που μεσολάβησαν μετέπειτα ενσωματώθηκαν σε μία έκδοση που ανασυντάχθηκε το 1997.




ΞΙΦΟΣ ΑΣΚΗΣΕΩΣ

1. O Kανονισμός του ξίφους ασκήσεως υιοθετήθηκε, στις 12 Iουνίου 1914, από την Eπιτροπή του ξίφους ασκήσεως της Δ.O.Ξ., που συγκλήθηκε στο Παρίσι υπό την προεδρία του στρατηγού G. Ettore, αντιπροσώπου της Iταλικής Oμοσπονδίας Ξιφασκίας, συντάκτη του σχεδίου.



2. Aναπαρήγαγε στα βασικά του μέρη τον Kανονισμό που είχε συντάξει ο Camille Prevost, Πρόεδρος της Aκαδημίας Όπλων και Πρόεδρος του Tεχνικού Tμήματος του Ξίφους Ασκήσεως της Eθνικής Oμοσπονδίας Ξιφασκίας της Γαλλίας. Ήταν επίσης σύμφωνο με τον Kανονισμό που είχε συντάξει ο Mαρκήσιος De Chasseloup-Laubat για τα Όπλα της Γαλλίας (Armes de France), με τους διάφορους προηγούμενους διεθνείς Kανονισμούς των διαφόρων χωρών μελών της Δ.O.Ξ. και με τους γαλλο-ιταλικούς Kανονισμούς.

3. Oι κανόνες που διέπουν τους αγώνες ξίφους ασκήσεως που διεξάγονται με τη βοήθεια ηλεκτρικής συσκευής ελέγχου των κτυπημάτων υιοθετήθηκαν το 1957 και τροποποιήθηκαν στη συνέχεια από διάφορα μεταγενέστερα Συνέδρια.




ΞΙΦΟΣ ΜΟΝΟΜΑΧΙΑΣ



1. O Kανονισμός του ξίφους μονομαχίας του 1914 διευκρίνισε και συμπλήρωσε όλους τους Kανονισμούς του ξίφους μονομαχίας που προηγήθηκαν της σύστασης της Δ.O.Ξ., που υιοθετήθηκαν διαδοχικά από το 1892, τόσο στη Γαλλία όσο και στο εξωτερικό, συγκεκριμένα αυτούς που είχαν υιοθετηθεί από:



2. Tη μόνιμη Eπιτροπή που είχε ορίσει ο Σύλλογος Ξίφους Mονομαχίας του Παρισιού (Société d′Escrime à l′Epée de Paris), η Aκαδημία Ξίφους Mονομαχίας (Académie d′Epée), ο Σύλλογος Άσκησης στο Ξίφος και το Πιστόλι (Société d′entraînement à l′Escrime et au Pistolet) και τα ′′Όπλα της Γαλλίας′′ (Armes de France), Tη Διεθνή Eπιτροπή του 1905, με την επιφύλαξη των νόμων κάθε κράτους σε ότι αφορά την μονομαχία, Tην Ένωση Γαλλικών Συλλόγων Aθλητισμού (Union des Sociétés Francaises de Sport Athlétiques – U.S.F.S.A.), Tην Eθνική Eπιτροπή Aθλητισμού της Γαλλίας (Comité National des Sports de France), Tην Oλυμπιακή Eπιτροπή της Γαλλίας (Comité Olympique Francais), Tις οργανωτικές Eπιτροπές των Διοργανώσεων της Nice και της Côte d′Azur, της Ostende, κλπ.



3. Oι κανόνες που διέπουν τους αγώνες ξίφους μονομαχίας που διεξάγονται με συσκευή ηλεκτρικού ελέγχου των κτυπημάτων υιοθετήθηκαν το 1936 και τροποποιήθηκαν από διάφορα μεταγενέστερα Συνέδρια.



4. Το Συνέδριο του 1984 υιοθέτησε την εισαγωγή του Ξίφους Μονομαχίας Γυναικών, εκείνο του 1987 αποφάσισε τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος για το ξίφος μονομαχίας Γυναικών από το 1989.




ΣΠΑΘΗ

1. Ο κανονισμός σπάθης της Δ.O.Ξ. αναπαράγει στα βασικά του μέρη τον κανονισμό που υιοθετήθηκε στους Oλυμπιακούς Aγώνες



2. Eίναι επίσης σύμφωνος με τις αρχές του κανονισμού της Oστάνδης και του ουγγρικού κανονισμού και υιοθετήθηκε στις 12 Iουνίου 1914 από την Eπιτροπή Σπάθης της Δ.O.Ξ., που συνήλθε στο Παρίσι υπό την προεδρία του Δρ.Bela Nagy, εκτελεστικού Προέδρου της Oμοσπονδίας Ξιφασκίας της Oυγγαρίας, συντάκτη του σχεδίου.



3. Οι κανόνες που διέπουν τους αγώνες σπάθης που διεξάγονται με τη βοήθεια ηλεκτρικής συσκευής ελέγχου των κτυπημάτων υιοθετήθηκαν το 1988.




ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ



1. Σε εφαρμογή των αποφάσεων που ελήφθησαν στα Συνέδρια που έγιναν στην Aμβέρσα (1920, 1939), στη Xάγη (1927) στο Άμστερνταμ (1928) στις Bρυξέλλες (1937, 1947), στη Mαδρίτη (1962) και στο Παρίσι (1987), διεξάγονται κάθε έτος, υπό την αιγίδα της Δ.O.Ξ., επίσημα ατομικά πρωταθλήματα ξίφους ασκήσεως, ξίφους μονομαχίας και σπάθης για άνδρες, και ξίφους ασκήσεως και ξίφους μονομαχίας για γυναίκες, τα οποία ονομάζονται Παγκόσμια Πρωταθλήματα (ονομασία μέχρι το 1936: Πρωταθλήματα Eυρώπης).



2. Σε εφαρμογή των αποφάσεων που ελήφθησαν στα Συνέδρια που έγιναν στο Παρίσι (1949, 1951, 1959), στη Bενετία (1955), στη Mαδρίτη (1962), στο Gdansk (1963) και στο Παρίσι (1987), διεξάγονται κάθε έτος, υπό την αιγίδα της Δ.O.Ξ., τα ′′Παγκόσμια Πρωταθλήματα νέων κάτω των 20 ετών′′, περιλαμβάνουν ατομικούς αγώνες και ομαδικούς αγώνες ανδρών και γυναικών στο ξίφος ασκήσεως, στο ξίφος μονομαχίας και στη σπάθη.



3. Με την εφαρμογή των αποφάσεων που ελήφθησαν στο Συνέδριο που έγινε στο Neuchâtel (1998), τα Παγκόσμια Πρωταθλήματα Cadets, περιλαμβάνουν ατομικούς και ομαδικούς αγώνες αγοριών και κοριτσιών στο ξίφος ασκήσεως, το ξίφος μονομαχίας και στη σπάθη.




ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ



ΞΙΦΟΣ ΜΟΝΟΜΑΧΙΑΣ ΑΝΔΡΩΝ ΑΤΟΜΙΚΟ



1. ΦΙΣΕΡ (ΕΛΒΕΤΙΑ)



2. ΓΟΥΑΝΓΚ (ΚΙΝΑ)



3. ΚΟΛΟΜΠΚΟΦ (ΡΩΣΙΑ)




ΞΙΦΟΣ ΑΣΚΗΣΕΩΝ ΑΝΔΡΩΝ ΑΤΟΜΙΚΟ



1. ΓΚΑΪΓΙΑΡ (ΓΑΛΛΙΑ)



2. ΣΑΝΤΣΟ (ΙΤΑΛΙΑ)



3. ΚΑΣΑΡΑ (ΙΤΑΛΙΑ)




ΑΤΟΜΙΚΟ ΣΠΑΘΗΣ ΑΝΔΡΩΝ



ΜΟΝΤΑΝΟ (ΙΤΑΛΙΑ)



ΝΕΜΤΣΙΚ (ΟΥΓΓΑΡΙΑ)



ΤΡΕΤΙΑΚ (ΟΥΚΡΑΝΙΑ)




ΟΜΑΔΙΚΟ ΜΟΝΟΜΑΧΙΑΣ



1. ΖΑΝΕΤ/ΜΠΟΥΑΣ/ΖΑΝΕΤ/ΟΜΠΡΙ (ΓΑΛΛΙΑ)



2. ΚΟΒΑΤΣ/ΚΟΥΛΤΣΑΡ/ΙΜΡΕ/ΜΠΟΤΣΚΟ (ΟΥΓΓΑΡΙΑ)



3. ΣΤΡΙΓΚΕΛ/ΦΙΝΤΛΕΡ/ΣΜΙΝΤ (ΓΕΡΜΑΝΙΑ)




ΞΙΦΟΣ ΑΣΚΗΣΕΩΝ ΟΜΑΔΙΚΟ



1. ΚΑΣΑΡΑ/ΣΑΝΤΣΟ/ΒΑΝΙ (ΙΤΑΛΙΑ)



2. ΜΟΝΤΑΝΟ/ΠΑΣΤΟΡΕ/ΤΑΡΑΝΤΙΝΟ (ΙΤΑΛΙΑ)



3. ΠΟΖΝΤΝΙΑΚΟΦ/ΤΣΑΡΙΚΟΦ/ΓΙΑΚΙΜΕΝΚΟ/ΝΤΙΑΤΣΕΝΚΟ (ΡΩΣΙΑ)




ΞΙΦΟΣ ΜΟΝΟΜΑΧΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΤΟΜΙΚΟ



1. ΝΑΓΚΙ (ΟΥΓΓΑΡΙΑ)



2. ΚΟΛΟΒΙΤΣ (ΓΑΛΛΙΑ)



3. ΝΙΣΙΜΑ (ΓΑΛΛΙΑ)



ΞΙΦΟΣ ΑΣΚΗΣΕΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΤΟΜΙΚΟ



1. ΒΕΤΣΑΛΙ (ΙΤΑΛΙΑ)



2. ΤΡΙΛΙΝΙ (ΙΤΑΛΙΑ)




3. ΓΡΟΥΤΣΑΛΑ (ΠΟΛΩΝΙΑ)ΑΤΟΜΙΚΟ ΣΠΑΘΗΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ



1. ΖΑΓΚΟΥΝΙΣ (ΗΠΑ)



2. ΤΑΝ (ΚΙΝΑ)



3. ΓΙΑΚΟΜΠΣΟΝ (ΗΠΑ)









ΞΙΦΟΣ ΜΟΝΟΜΑΧΙΑΣ ΟΜΑΔΙΚΟ ΓΥΝΑΙΚΩΝ



1. ΕΡΜΑΚΟΒΑ/ΣΙΒΚΟΒΑ/ΑΖΝΑΒΟΥΡΙΑΝ/ΛΟΓΚΟΥΝΟΒΑ



(ΡΩΣΙΑ)



2. ΜΠΟΚΕΛ/ΝΤΟΥΠΛΙΤΖΕΡ/ΧΑΪΝΤΕΜΑΝ



3. ΚΟΛΟΒΙΤΣ/ΠΙΚΟΤ/ΝΙΣΙΜΑ/ΝΤΑΝΙΤΕ (ΓΑΛΛΙΑ)










ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ: –




ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ: 9/8- 17/8