Ο Γιώργος Καλαφατάκης μίλησε στο SPORT24 για τον θείο του που εκτελέστηκε στην Καισαριανή – “Ο ψηλός με το άσπρο πουκάμισο”

Για τους 200 λεβέντες της Καισαριανής η απρόσκλητη σκέψη του θανάτου είχε εξελιχθεί σε ένοικο του λογισμού τους.

Από τη στιγμή που το δίκιο του “αδερφού” τους έγινε μέρος της ύπαρξής τους, ο φόβος συνυπήρχε με τη βεβαιότητα πως η ελευθερία και η δικαιοσύνη κατακτώνται με βαρύ τίμημα. Ήξεραν ότι οι αποφάσεις τους -στον κόσμο του Ιωάννη Μεταξά, της Ελληνικής Χωροφυλακής και της ναζιστικής κατοχής- ίσως να μην είχαν επιστροφή και πως η μοίρα τους θα μπορούσε να κριθεί σε μία στιγμή.

Σήμερα, περισσότερα από ογδόντα χρόνια μετά, οι φωτογραφίες των μελλοθανάτων ανοίγουν ξανά ένα παράθυρο στην Πρωτομαγιά του 1944. Άνδρες αγέρωχοι, χωρίς να γνωρίζουν ότι το βλέμμα τους θα παγώσει σε ένα καρέ και ότι τα τελευταία τους βήματα θα γίνουν τεκμήρια μνήμης. Μας υπενθυμίζουν ότι η θυσία τους δεν είναι ένας αριθμός. Δεν είναι μόνο οι 200 του Σκοπευτηρίου της Καισαριανής. Είναι άνθρωποι με όνομα και οικογένειες, οι οποίες μεγάλωσαν με αφηγήσεις, με μια αβάσταχτη απουσία, αλλά και με την περηφάνια για το παλικάρι της φαμίλιας.

Ο κόουτς Γιώργος Καλαφατάκης είναι μέλος μιας τέτοιας φαμίλιας. Σε μια από τις ανατριχιαστικές φωτογραφίες ντοκουμέντα ο θείος του είναι κοντά στον φακό και ξεχωρίζει. Φοράει άσπρο πουκάμισο και είναι ο ψηλότερος από τους άνδρες που προχωρούν προς το εκτελεστικό απόσπασμα. Τον θείο Θρασύβουλο Καλαφατάκη δεν τον γνώρισε ποτέ. Έμαθε γι’ αυτόν από διηγήσεις που άκουγε. Σχεδόν σίγουρος απάντησε στο SPORT24 ότι η ιδεολογία ενός αγωνιστή συγγενή όπως ήταν ο θείος Θρασύβουλος, αλλά και ο πατέρας του Γεώργιος Λευτέρης κληρονομείται στα υπόλοιπα μέλη της φαμίλιας. “Θεωρώ πως ναι, κληρονομείται” απάντησε και πρόσθεσε: “Σχετίζεται με το πώς μεγαλώνεις. Σαφώς είσαι υπερήφανος για τον αγωνιστή της οικογένειας“.

“Στα Χανιά γεννήθηκα κι εγώ, στον Πλατανιά. Ήμουν παιδάκι όταν έμαθα την ιστορία του θείου μου. Είχα ακούσει ότι είχαμε έναν θείο, ξάδερφο του πατέρα μου. Ξέραμε ότι ήταν ένας από τους 200 κομμουνιστές που εκτέλεσαν οι Γερμανοί στην Καισαριανή και ότι είχε σημαντική αντιστασιακή δράση. Ήταν ένας πραγματικά άξιος άνθρωπος και πολύ υπερήφανος, ήρωας και λεβέντης. Λεπτομέρειες για τους αγώνες του και τη δράση του δεν έμαθα. Γεννήθηκα πολύ μετά την εκτέλεσή του. Δεν θέλω και να καπηλευτώ κάτι από την ιστορία του, απλώς λόγω του μπάσκετ είμαι πιο γνωστός και πολλοί ρώτησαν εμένα. Ο θείος είχε δύο κόρες την Ιφιγένεια και τη Μαρία. Αυτές γνωρίζουν περισσότερα για τη δράση του πατέρα τους“, τόνισε ο κόουτς Καλαφατάκης που είδε με τα μάτια του πόσο έμοιαζε στον θείο του: “Ναι, ο θείος μου είναι ο ψηλός άντρας με το άσπρο πουκάμισο. Είπαν ότι του μοιάζω κιόλας. Οι περισσότεροι στην οικογένεια είμαστε ψηλοί. Και ο μπαμπάς μου -που είχε αντίστοιχη δράση- ψηλός άντρας ήταν. Ο πατέρας μου, ήταν οκτώ χρόνια μικρότερος από τον θείο μου. Και αυτός κυνηγήθηκε πολύ για τα πιστεύω του. Γεννήθηκε το 1922. Γεώργιο Λευτέρη τον έλεγαν και ήταν κι αυτός οργανωμένος στο ΚΚΕ. Πέρασε και από στρατοδικείο, ήταν και στα βουνό. Είχε πολλά, τα οποία ‘κουβαλούσαμε’ κι εμείς μετά“.

Τι μπορεί να κουβαλήσει ένα παιδί; Ο Χανιώτης προπονητής εξηγεί με ένα παράδειγμα: “Ημουν μικρός όταν ήρθαμε στην Αθήνα, τεσσάρων ή πέντε ετών. Το 1967 με τη δικτατορία επιστρέψαμε στην Κρήτη. Ο μπαμπάς δεν μπορούσε να μείνει άλλο εδώ με όλη αυτή την κατάσταση και γυρίσαμε πίσω. Είχε μεγάλο πρόβλημα με την χούντα. Είχαμε συνεχώς επισκέψεις της αστυνομίας στο σπίτι μας, ελέγχους. Τον πίεζαν να υπογράψει δήλωση μετανοίας και αποκηρύξεως του κομμουνισμού. Ήταν αντιδραστικός και είχε τραβήξει πολλά. Μέναμε στο Χαλάνδρι πρώτα και μετά στους Αμπελόκηπους. Μάς μάζεψε όλους και φύγαμε. Στην Κρήτη ήταν πιο ήρεμος. Έλειπε πολλές ώρες από το σπίτι. Ήταν οδηγός σε φορτηγό και έκανε ταξίδια, αλλά η ιδεολογία είναι ιδεολογία”.

Και αυτή η ιδεολογία είναι πιο εύκολο να κληρονομηθεί από γενιά σε γενιά μέσα σε τέτοιες οικογένειες που οι διηγήσεις για τους ήρωες και αγωνιστές της ακούγονται σαν ιερή παρακαταθήκη γύρω από το οικογενειακό τραπέζι και διαμορφώνουν τον χαρακτήρα των νεότερων πριν καν γνωρίσουν τον κόσμο. Το ίδιο πιστεύει και ο Γιώργος Καλαφατάκης: “Θεωρώ πως ναι. Σχετίζεται με το πώς μεγαλώνεις. Σαφώς, είσαι Υπερήφανος για τον αγωνιστή της οικογένειας“.