Δρυμωνάκος: “Δεν φοβάμαι τον Φελπς”

Τα εισιτήρια στα αγωνίσματα της κολύμβησης στο London Aquatics Centre έχουν εξαντληθεί εδώ και πολύ καιρό. Ούτε… καρεκλάκι υπάρχει για δείγμα.

Ειδικά την πρώτη ημέρα των αγώνων θα επικρατεί το αδιαχώρητο εξαιτίας της κούρσας των αγώνων, της αναμέτρησης του χρυσού Ολυμπιονίκη σε Αθήνα και Πεκίνο και παγκόσμιου ρέκορντμαν, Μάικλ Φελπς με τον μεγάλο αντίπαλο του, Ράιαν Λόχτι, ο οποίος κυριαρχεί πλέον στην απόσταση.

Απομένουν πέντε VIP θέσεις για τον μεγάλο τελικό. Αν θεωρήσουμε ως δεδομένη την παρουσία του Ούγγρου Λάσλο Τσεχ στην τελική οκτάδα, τότε απομένουν πέντε εισιτήρια για τον τελικό. Το ένα διεκδικεί με συγκρατημένη αισιοδοξία ο Γιάννης Δρυμωνάκος.

” Πόσο πολύ τη θέλω αυτή την… καρέκλα δεν περιγράφεται. Θα είναι η μεγαλύτερη κούρσα της ζωής μου και είναι τιμή μου να βρεθώ μαζί τους στο νερό. Εμείς είμαστε απλοί αθλητές, αυτοί είναι υπεραθλητές Να γράψεις πως δεν με βάρεσε ο ήλιος, το πιστεύω“, υποστήριξε σε συνέντευξη του στο Sport24.gr.

Η συζήτηση έγινε μέσα στο λιοπύρι στο ανοιχτό κολυμβητήριο του ΟΑΚΑ, οι μοναδικές ώρες που είχε στη διάθεση του το ολυμπιακό κολυμβητήριο ένας από τους καλύτερους αθλητές της χώρας!

” Θα κάνω μια δυνατή κούρσα στο 400άρι μικτή, θα δώσω το 100%. Εγώ θα κολυμπήσω στον τελικό στον…. προκριματικό (σ.σ. στη μικτή δεν διεξάγονται ημιτελικοί). Αν δεν τα καταφέρω, θα κυνηγήσω το 200άρι πεταλούδα. Βρίσκομαι σε καλή κατάσταση και για να μην τελειώσει η συμμετοχή μου στον προκριματικό, πρέπει να κάνω πανελλήνιο ρεκόρ“.

Εν ώρα δράσης

Δεν έχουν όλοι οι Έλληνες την ευκαιρία να λένε πως κολύμπησαν δίπλα στον καλύτερο αθλητή όλων των εποχών στο άθλημα τους. Μας περιγράφει τη ζωή δίπλα στον Φελπς και βέβαια στον Λόχτι, τον οποίο προτιμά για τον χαρακτήρα του έξω από το νερό.

” Τελευταία φορά που τους βρήκα δίπλα μου ήταν στη Σαγκάη. Ήμασταν και δίπλα δίπλα με τον Λόχτι. Σε πιάνει δέος όταν τον βλέπεις στην ίδια κούρσα μαζί σου. Ωστόσο σκέφτομαι “δεν θα σε φοβηθώ”. Δεν φοβάμαι ούτε τον Φελπς, ούτε τον Λόχτι. Τους σέβομαι γιατί έχουν κάνει καλύτερα τα αγωνίσματα μου και η παρουσία τους μου δίνει κίνητρο να τερματίσω όσο πιο κοντά τους μπορώ“.

Είναι ολοφάνερο πως ανήκει στο τιμ Λόχτι και εκφράζει τη βεβαιότητα πως ” ο Φελπς δεν μπορεί να επαναλάβει τους οκτώ θριάμβους στο Πεκίνο. Δεν είναι ο ίδιος αθλητής πλέον και ο Λόχτι κάνει θαύματα. Ωστόσο ο Φελπς θα κυνηγήσει τρίτο χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες στις δύο μικτές και στην πεταλούδα, επίτευγμα μοναδικό για κολυμβητή“.

Η ολυμπιακή καριέρα του Γιάννη ξεκίνησε μαζί με εκείνη του Φελπς. Έφηβοι και οι δύο στο Σίδνεϊ και με την ίδια νοσταλγία στην καρδιά.

” Στην πρώτη μου Ολυμπιάδα στο Σίδνεϊ δεν ήθελα να πάω. Και όταν πήγα, ήθελα να γυρίσω πίσω. Ήμουν 16 χρονών και όταν μου είπαν πως έπιασες το όριο για τους Ολυμπιακούς θα κολυμπήσεις στην άλλη άκρη του κόσμου, “στράβωσα”. Εγώ το μοναδικό πράγμα που ήθελα ήταν να πάω διακοπές με τους φίλους μου. Άλλα μυαλά είχα τότε. Ήμουν ο μικρότερος στην ομάδα, δεν είχα κανέναν και δεν είχα περάσει καθόλου καλά. Βέβαια αυτή η διοργάνωση ήταν αποκάλυψη για όλους εμάς τους κολυμβητές, περπατούσα χαζεύοντας τις γεμάτες κερκίδες. Παρακολουθούσα με αγωνία τη μάχη των Αυστραλών με τους Αμερικάνους σε αυτό το εκπληκτικό κολυμβητήριο” .

Φωτογραφία-ρετρό από το 2000

Ακόμα τότε οι κολυμβητές που έκαναν μικτή δεν ήταν σταρ. Ο Αμερικανός Τομ Ντόλαν, ο νικητής στα 400μ. μικτή και δεύτερος στα 200μ. μικτή υπήρξε ένας σπουδαίος κολυμβητής και ίσως ο πρώτος all arounder.

” Παλιά μικτή έκαναν οι πρόσθιοι κολυμβητές γιατί είναι διαφορετικό στυλ. Η προπόνηση στη μικτή έχει αλλάξει μετά το 2000. Πλέον όλοι δίνουμε την ίδια βαρύτητα και στα τέσσερα στυλ. Δουλεύουν όλοι οι μύες και όσο περνούν τα χρόνια θα εμφανίζονται καλύτεροι νέοι κολυμβητές γιατί ξεκινούν αυτόν τον τρόπο προπόνησης από μικρή ηλικία“.

Επιστρέφει στους Ολυμπιακούς Αγώνες για πρώτη φορά μετά το 2004. ” Η εμπειρία ήταν αλησμόνητη. Βέβαια πάνω στον ενθουσιασμό μου με τους αγώνες να φιλοξενούνται στη χώρα μας, έκανα ένα μεγάλο λάθος. Είπα όχι σε μια ευκαιρία ζωής να σπουδάσω και να προπονούμαι στο πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ (Καλιφόρνια).Τότε προπονούνταν εκεί κολυμβητές σαν τον Γκάρι Χολ Τζούνιορ, τον Ντούγε Ντραγκάνια και τον Μίλοραντ Κάβιτς. Δεν έχω παράπονο, καλά τα πήγα, αλλά ίσως η καριέρα μου να είχε εξελιχθεί διαφορετικά“.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας

Πλέον χάρη στον προπονητή του, Δημήτρη Δαμασιώτη και την “οικογένεια” της πόλης καταγωγής του, της Τρίπολης αισθάνεται ευτυχισμένος και πλήρης. ” Είμαι πιο δυνατός από ποτέ. Και στο μυαλό και στο νερό. Το χαίρομαι πραγματικά τώρα αν και είμαι κοντά στα τριάντα και το τέλος είναι κοντά. Είμαι τυχερός που ξαναβρήκα τον Δημήτρη, έχει υποστεί πάρα πολλά δίπλα μου, ειδικά αυτή την περίοδο που “κλαίγομαι” λόγω της βαριάς προπόνησης και του άγχους. Και φυσικά επειδή μια προετοιμασία έχει πολλά έξοδα, θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Δήμο Τρίπολης, στον Γιώργο Σωτηρόπουλο και στον Δήμαρχο Γιάννη Σμυρνιώτη. Θα αγωνιστώ για όλους αυτούς που με στηρίζουν“.

Για αρκετούς αθλητές το τέλος των Ολυμπιακών Αγώνων σηματοδοτεί το τέλος της αθλητικής πορείας τους, για άλλους είναι η περίοδος χαλάρωσης και ξεκούρασης μετά από τέσσερα χρόνια αγωνίας και απίστευτης κούρασης.

“Εμένα με περιμένει η… ανεργία!”, προσθέτει χαμογελώντας. ” Θα είμαι ακόμα ένας άνεργος με πτυχίο (σ.σ. πέρασε όλα τα μαθήματα στα ΤΕΦΑΑ). Αναζητώ δουλειά ως γυμναστής στον ιδιωτικό τομέα”. Και το κολύμπι; ” Θα συνεχίσω, ίσως σε λιγότερα επίπονα αγωνίσματα όπως είναι τα σπριντ. Δεν θα αφήσω ξανά την κολύμβηση. Θέλω να βρίσκομαι κοντά στα νέα παιδιά“.