Ζέλικο Ομπράντοβιτς σημαίνει…

Δύο “πράσινοι” αρθρογράφοι του Euroleague Greece, η Νίκη Μπάκουλη και ο Γιάννης Ντεντόπουλος, η υπεύθυνη ρεπορτάζ του Παναθηναϊκού στο Sport24.gr, Αντωνία Μαραγούσια, ο “πράσινος” αρθρογράφος Κώστας Βαϊμάκης, ο ρεπόρτερ Παναθηναϊκού (στο ποδόσφαιρο) Πέτρος Παπαμακάριος και ο δηλωμένος Παναθηναϊκός του Oneman.gr, Θοδωρής Δημητρόπουλος, ξετυλίγουν τις σκέψεις τους στην ερώτηση “τι σημαίνει Ζέλικο Ομπράντοβιτς…”

Ιδού τι απάντησαν…

Για τη Νίκη Μπάκουλη σημαίνει… my way

Είχα την ευκαιρία να συζητήσω πολλάκις μαζί του. Όχι να… συνεντευξιαστώ. Δηλαδή, από συνέντευξη ξεκινούσαμε κάθε φορά, σε συζήτηση όμως, καταλήγαμε. Ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που αν σε συμπαθούν, στο δείχνουν. Το ίδιο κάνουν βέβαια, και σε αντίθετη περίπτωση. Για να “πνίξει” αυτά που νιώθει, πρέπει να υπάρχει πολύ καλός λόγος. Τέτοιος που να ξεπερνά σε σεβασμό μια εκ βασικότερων αρχών του, κατά την οποία “δεν είμαι ψεύτικος άνθρωπος και δεν μου αρέσουν οι ψεύτικοι τύποι. Όποιος έχει κάτι να συζητήσει μαζί μου, είμαι έτοιμος”. Είτε του αρέσει, είτε δεν του αρέσει αυτό που θα ακούσει. Επιχειρήματα να έχετε και όλα καλά. Απλά πείτε ό,τι σκέφτεστε. Μην προσπαθήσετε να τον “ντριπλάρετε”. Το καταλαβαίνει όταν ακόμα σκέφτεστε πώς θα το κάνετε.

Δεν συγχωρεί εύκολα, όπως δεν ξεχνά εύκολα. Υπεράνω όλων, στο μυαλό του και την καρδιά του, είναι οι άνθρωποι που αγαπά “και ξέρουν ότι δεν είμαι ο πιο νευρικός άνθρωπος στον πλανήτη, άποψη που σχηματίζει ο κόσμος που με βλέπει κατά τη διάρκεια των αγώνων. Βέβαια, την ημέρα που θα κάθομαι στην καρέκλα μου και δεν θα έχω την παραμικρή αντίδραση, θα πω το “αντίο””. Μάλλον αυτή η μέρα θα αργήσει πολύ ακόμα να έλθει.

Το να γράψω για το τι πρόσφερε στο ελληνικό μπάσκετ, είναι περιττό. Είτε ήσασταν μαζί του, είτε εναντίον του, σίγουρα έναν σεβασμό τον είχατε για εκείνον. Το στιλ του ήταν και παραμένει μοναδικό (μεταξύ άλλων είναι και ο μάστερ του… πολυαγαπημένου σας πικ εντ ρολ), ενώ μπορεί και προσφέρει σόου όπως ουδείς άλλος. Από τα all time bests είναι το “δεν σέβεστε τη φανέλα που φοράτε. Δεν αξίζετε να τη φοράτε. Δεν αξίζετε το συμβόλαιο σας” ή το “τι; Έτσι θα πάμε Φάιναλ Φορ; Ο κόσμος θα γελάει μαζί μας. Δεν θα πάμε πουθενά” -το 2009 που και Φάιναλ Φορ πήγε με τον ΠΑΟ και την κούπα πήρε. Yπάρχουν και σχετικά videos. Αναζητήστε τα. Αξίζει.

Εκ των αγαπημένων του τραγουδιών είναι το “Τhis is a man’s world” του Τζέιμς Μπράουν, “αλλά όπως λέει ένας στίχος λέει πως δεν είμαστε τίποτα, χωρίς μια γυναίκα”. Του αρέσει και το “Μy Way”… γιατί δεν χρειάστηκε και ποτέ να μάθει κάποιον άλλον τρόπο!

Για τον Γιάννη Ντεντόπουλο σημαίνει… αντίληψη

Ζέλικο Ομπράντοβιτς για μένα σημαίνει …αντίληψη. Οσο κι αν έχω προσπαθήσει-όλα αυτά τα χρόνια- να αποκρυπτογραφήσω το στοιχείο που τον κάνει ξεχωριστό, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη αρετή του. Αντίληψη του παιχνιδιού, των ανθρώπων που έχει δίπλα του ή απέναντί του, της κατάστασης που αναλαμβάνει να διαχειριστεί, της μάχης που έχει να δώσει ή να αποφύγει.

Από αυτή (την αντίληψη), θαρρώ ότι εκπορεύονται όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του,που αναπτύχθηκαν στην πορεία: προσαρμοστικότητα, αυτοπεποίθηση, ηγετική ικανότητα, πνεύμα συνεργασίας, ανοικτό μυαλό, πειθώ, ένστικτο, αίσθηση του timming . Αυτή ( η αντίληψη) του επιτρέπει, στο γήπεδο και τη ζωή του, να ξεχωρίζει τα ουσιώδη από τα επουσιώδη και να τα ιεραρχεί με το δικό του σύστημα αξιών. Αυτή (η αντίληψη) να είναι υπεύθυνη για τις στιγμές που νιώθεις ότι αποζητά τη μοναξιά ή τη φυγή.

Για τον Κώστα Βαϊμάκη σημαίνει… καραβίδα

Ζέλικο Ομπράντοβιτς για μένα σημαίνει…ο άνθρωπος που κοκίνιζε σαν καραβίδα και του ανέβαινε το αίμα στο κεφάλι ακόμα και σε ένα ματς όπου ο Παναθηναϊκός κέρδιζε 20 πόντους, επειδή η ομάδα έκανε λάθος σε κάτι που είχε ζητήσει. Είναι ο προπονητής που είχε την οξύνοια να σχεδιάσει ένα σύστημα μέσα στο ένα λεπτό που κρατάει ένα time-out και την ικανότητα να το εξηγήσει στους παίκτες του, ώστε να κερδίσει ένα παιχνίδι. Τελειομανής, ευφυής, γεννημένος νικητής, απορώ πως δεν έσκαγε στα γέλια όταν άκουγε μετά από τόσες επιτυχίες και τίτλους κάποιους ακόμα να τον αποκαλούν «Γκαστόνε».

Δυο «παράπονα» έχω απ’ αυτόν: πρώτον, ότι ενώ είμαι σίγουρος ότι έμαθε ελληνικά τόσα χρόνια στην Ελλάδα, επέλεγε να το παίζει «Κινέζος», να καταλαβαίνει τα πάντα στα ελληνικά αλλά να απαντάει στη γλώσσα του. Και δεύτερον, ότι την τελευταία του χρονιά στον Παναθηναϊκό, έφτιαξε μια ομάδα «μιας χρήσης», με παίκτες στα όρια της συνταξιοδότησης και δεν φρόντισε να αφήσει κάτι για την επόμενη μέρα, αφήνοντας ουσιαστικά στον Πεδουλάκη το χάος… Αλλά είναι τόσο μεγάλη τυπάρα ο Ζέλιμιρ που του το «συγχωρώ»…. Κι έκανε τόσα πολλά καλά για την ομάδα όλα αυτά τα χρόνια, έδωσε τόσες χαρές στον κόσμο με όσα κατάφερε, που δύσκολα θα ξεπεραστεί ο μύθος του.

Για την Αντωνία Μαραγούσια σημαίνει σεβασμός

Ωραίο ερώτημα… Για μένα είναι ένας θρύλος του ευρωπαϊκού μπάσκετ που είχα την ευκαιρία να ζήσω από κοντά λόγω της ενασχόλησης μου με το ρεπορτάζ του Παναθηναϊκού από τα πρώτα κιόλας χρόνια της παρουσίας του στην Ελλάδα. Χαμογελαστός, σοβαρός, εκνευρισμένος, ήρεμος, τσιτωμένος ή μή, πάντα θα περνούσε δίπλα και θα έλεγε ένα γεια είτε στα ελληνικά είτε στα αγγλικά. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό για μια νεαρή δημοσιογράφο που τριγυρνούσε κάθε χρόνο στα αποδυτήρια της ομάδας αναζητώντας κάποιες δηλώσεις. Ένιωθα ότι με σέβεται και ο δικός μου σεβασμός μεγάλωνε συνεχώς για εκείνον.

Ήταν ένα είδωλο για μένα που απλά ήμουν τυχερή να βλέπω από κοντά… Μόλις την τελευταία του χρονιά στον Παναθηναϊκό, αποφάσισα να του ζητήσω να βγάλουμε μία φωτογραφία μαζί για ενθύμιο… Λες κι ένιωθα πως θα ήταν και η τελευταία. Ό, τι κι αν πεις κανείς για εκείνον θα είναι λίγο, γι’ αυτό προτιμώ να αναφέρω μία προσωπική μου εμπειρία και ανυπομονώ να τον ξαναδώ στις 20 Μαρτίου που θα επιστρέψει στα γνωστά του λημέρια.

Για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο σημαίνει… διαφορετικοί κανόνες

Τον Φεβρουάριο του 2010 ο Παναθηναϊκός χάνει από το Μαρούσι στη 2η αγωνιστική της φάσης των 16 της Ευρωλίγκας, μια ήττα που ουσιαστικά σημαίνει τον πρόωρο αποκλεισμό του από τα προημιτελικά της διοργάνωσης. Την επόμενη μέρα μια οπαδική εφημερίδα κυκλοφορεί με το ιστορικά ντροπιαστικό εξώφυλλο ΠΕΤΑΞΤΕ ΤΙΣ ΦΑΝΕΛΕΣ, έξαλλο με το σπάνιο στραβοπάτημα της μεγαλύτερης δυναστείας που έχει γνωρίσει το ελληνικό μπάσκετ.

Η αντίδραση υπήρξε σύσσωμη και εν χορώ, σε μια εξίσου σπάνια επίδειξη ευγνωμοσύνης από τη μάζα. Συνήθως ο όχλος είναι που σε διασύρει όταν είσαι αδύναμος, αλλά για τον Παναθηναϊκό του Ζέλικο Ομπράντοβιτς οι κανόνες ήταν διαφορετικοί, κι αυτό οφείλει να χρεωθεί σε μεγάλο βαθμό στον ίδιο τον προπονητή και την προσωπικότητά του. Άπαντες ύψωσαν εαυτούς σαν μικρές, αμέτρητες ασπίδες γύρω από μια ομάδα σε κρίση. Ο Πανθηναϊκός εκείνη τη χρονιά πράγματι αποκλείστηκε, με 4 ήττες σε 6 παιχνίδια, αλλά ύστερα από τον αποκλεισμό κανείς δεν είχε τίποτα παρά χειροκροτήματα για την ομάδα, ακόμα και η μετανοημένη παραπάνω εφημερίδα που έξαφνα μίλαγε για Ιστορία και τιμή και ψυχή.

Οι Αμερικάνοι αναφέρονται στους συλλόγους τους ως franchises, γιατί στην ουσία αυτό είναι. Κάθε νέο καθεστώς σημαίνει και μια νέα ομάδα, ένα άλλο σκεπτικό, ένα διαφορετικό ρόστερ, διαφορετικούς ήρωες. Η έννοια της ‘ομάδας’ αφορά περισσότερο εποχές όπως καθορίζονται από τους εκάστοτε πρωταγωνιστές. Ο Παναθηναϊκός είναι λοιπόν franchise, αλλά ο Παναθηναϊκός του Ζέλικο Ομπράντοβιτς είναι η Ομάδα.

Τα αστέρια θα κοσμούν την πράσινη φανέλα για πάντα, αλλά δύσκολα μπορείς να φανταστείς μια οποιαδήποτε άλλη Ελληνική ομάδα (ακόμα και ομάδα του ίδιου του Παναθηναϊκού) να επιβιώνει βαθιές κρίσεις σαν εκείνη και να βγαίνει πιο ισχυρή. Γιατί όσο ο Ομπράντοβιτς είχε έναν ολόκληρο λαό να ορθώνει τείχος προστασίας, είναι βέβαιο πως στο εσωτερικό τα έκανε όλα άνω-κάτω προκειμένου να διορθώσει τα λάθη.

Η χρονιά σώθηκε μόλις και μετά βίας με ένα αγχωτικό πρωτάθλημα. Όμως την επόμενη σεζόν ο Παναθηναϊκός του Ζέλικο Ομπράντοβιτς θα κέρδιζε το 5ο του Ευρωπαϊκό, ξανά στην κορυφή, 11 χρόνια μετά την πρώτη φορά. 11 χρόνια απόστασης είναι πολλά για την ίδια ομάδα του ίδιου προπονητή να κερδίζει κορυφαίους τίτλους. Όχι για τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Για τον Πέτρο Παπαμακάριο σημαίνει… κλάμα από χαρά

Δεν τον έχω ζήσει μέσα από το ρεπορτάζ . Τον έχω ζήσει και τον θυμάμαι ως οπαδός, κατά συνέπεια μπορώ να τον κρίνω για αυτά που έχει προσφέρει σε όλους όσοι είναι φίλα προσκείμενοι στον Παναθηναϊκού -και του ελληνικού μπάσκετ, για να μην πω του ευρωπαϊκού. Φυσικά στα 13 χρόνια που ήταν στον πράσινο πάγκο, μου έδωσε πάρα πολλές χαρές και ελάχιστες στενοχώριες ,αλλά τα συναισθήματα χαράς ήταν σαφώς περισσότερα και πιο έντονα. Τόσο που μέχρι που αυτός ο τύπος με έκανε να κλάψω από χαρά.

Με τον “Ζοτς” στον πάγκο του ΠΑΟ ταξίδεψα στην Μπολόνια και είδα από κοντά, την πρώτη μου ευρωπαϊκή κούπα. Με τον “Ζοτς” είδα τον Παναθηναϊκό να σηκώνει στο ΟΑΚΑ ένα ακόμη ευρωπαϊκό, ενώ… με τον “Ζοτς” έφτασα για μία ακόμη φορά στην κορυφή της Ευρώπης, στο Βερολίνο. Εκεί όπου ο ημιτελικός ίσως είχε μεγαλύτερη σημασία από τον τελικό, με τη χαρά να είναι… διπλή και τριπλή.

Επίσης με τον “Ζοτς” στον πάγκο, ήταν που είδα και την κατάκτηση του τροπαίου στην Βαρκελώνη, με πιο έντονη ανάμνηση να είναι η πατρική αγκαλιά με τον Διαμαντίδη, στα 10” πριν το τέλος και ενώ όλα είχαν τελειώσει.

Για τον Παναθηναϊκό (ως σύλλογο), ο Ομπράντοβιτς μπορεί να μην είναι το “άλφα” και το “ωμέγα”. Για μένα όμως σημαίνει πάρα πολλά και θα ήθελα να τον δω και πάλι σε λίγα χρόνια στον πράσινο πάγκο.