Τσεμπέρης: “Υπάρχει πρόβλημα στο γυναικείο μπάσκετ”

“Η εμπειρία πρωταθλητισμού για μένα τώρα ξεκινάει. Το αγωνιστικό κομμάτι όμως, αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες δυσκολίες. Οι πολλοί τραυματισμοί είναι για μας ένα σημαντικό πρόβλημα. Παρά το γεγονός ότι συνεργάζομαι με έναν εξαιρετικό γυμναστή τον Χατζηχρήστο και δεν ακολουθούμε παλιές μεθόδους με πολύ αναερόβια άσκηση, αλλά κυρίως προπόνηση μέσα στο γήπεδο, δεν αποφύγαμε τους πολλούς τραυματισμούς.




Δυστυχώς ενώ υπάρχει πρόγραμμα εβδομάδας, τριών εβδομάδων κτλ, λόγω τραυματισμών αυτά τα προγράμματα ανατρέπονται. Ένας προπονητής στο γυναικείο μπάσκετ ωστόσο, έχει κι άλλες δυσκολίες. Για παράδειγμα η διαφορά δυναμικότητας των παικτριών μέσα στην ίδια την ομάδα είναι τεράστια. Η τρίτη με τη πέμπτη π.χ. παίκτρια έχει μεγάλη διαφορά παικτικά. Έτσι λοιπόν η προπόνηση δεν είναι ανταγωνιστική, δεν μπορείς να προχωρήσεις.




Το κακό φυσικά ξεκινάει από τις υποδομές, που δυστυχώς υπολειτουργούν. Δεν είναι μόνο ότι από τις υποδομές προκύπτουν παίκτριες που δεν γνωρίζουν αρχές στην τακτική του αθλήματος, αλλά ακόμα και σε επίπεδο ατομικής τεχνικής, καθώς οι περισσότερες δεν γνωρίζουν τα βασικά. Υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Δεν είναι μόνο ότι δεν ξέρω να σουτάρω, αλλά και πότε πρέπει να σουτάρω, ή πότε πρέπει να πασάρω, τι πάσα να κάνω; Από μικρές οι κοπέλες είναι αλήθεια ότι δεν μαθαίνουν να διαβάζουν το παιχνίδι.




Βέβαια στο γυναικείο μπάσκετ πολλά «κινέζικα», όπως σύνθετες άμυνες, πολλές αλλαγές κτλ δεν τιμωρούνται, γιατί οι αντίπαλοι δεν μπορούν να διαβάσουν καλά τις άμυνες, να περάσουν ή να βρουν πχ το μις ματς.




Άλλο πρόβλημα για μένα ειδικά στο Κύπελλο φέτος ήταν οι ξένες. Η μία τραυματίστηκε και δεν την είχα στο Κύπελλο, ή άλλη έπαιζε στο WNBA και έφτασε μέχρι τους τελικούς. Αυτή η παίκτρια όσο και καλή να είναι σε ατομική τεχνική, χρειάζεται χρόνο για να μπει στην υπόλοιπη ομάδα. Αυτό είναι πισωγύρισμα, γιατί θα αναγκαστούμε να κάνουμε πράγματα που έχουμε ξανακάνει.




Το πιο σημαντικό πρόβλημα είναι ο επαγγελματισμός ή ο ερασιτεχνισμός. Άλλες ομάδες πληρώνονται και κάνουν το τυπικό αριθμό προπονήσεων και άλλες δεν πληρώνονται με αποτέλεσμα να κάνουν καθαρά χόμπι. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα κάποιες παίκτριες να παραιτούνται εύκολα να μην προσπαθούν και να μπαίνουν σε μια διαδικασία σύγκρισης που δεν ωφελεί τον χώρο. Υπάρχει επαγγελματισμός και υπερβολικός ερασιτεχνισμός, δεν υπάρχει μέση κατάσταση.




Ένα άλλο πρόβλημα έχει να κάνει καθαρά με τον προγραμματισμό, ο οποίος ξεκινάει από πάνω και καταλήγει μέχρι κάτω. Από το πώς ασχολείται η ομοσπονδία, μέχρι πως ασχολούνται οι ίδιες οι ομάδες. Αρκεί στις υποδομές να τοποθετηθούν καλοί προπονητές, που θα θέσουν δυνατές βάσεις, γιατί τα βασικά δεν είναι εύκολο πράγμα να τα μεταδώσεις, εντούτοις μπαίνουν για μένα κακοί προπονητές, ή αθλητές που συμπληρώνουν το εισόδημά τους. Στο γυναικείο είναι ο Μίσσας και αυτό είναι μια ευκαιρία. Ο Μίσσας είναι δάσκαλος έχει πολλές γνώσεις και πρέπει η ομοσπονδία να το εκμεταλλευτεί αυτό.




Ένα τρίτο θέμα είναι ότι στο γυναικείο μπάσκετ υπάρχει μια κακομοιριά άνευ προηγουμένου. Ο Μίσσας που είναι επικεφαλής στο γυναικείο μπάσκετ πρέπει να βάλει κανόνες που να ισχύουν για όλους. Ένα πρωτάθλημα τι είναι; Τι να το κάνει όποιος και να το πάρει; Το θέμα είναι να γίνει κάτι που θα κρατήσει καιρό που θα είναι σωστό. Μόνο με προγραμματισμό από την ομοσπονδία που θα τηρήσουν όλοι μπορεί να γίνει κάτι. Δεν μπορεί να κάνει τον προπονητή στις μικρές ηλικίες όποιος περισσεύει και όποιος πρέπει να βολευτεί”.