Τόμιτς: “Από τη Λιουμπλιάνα στην Κωνσταντινούπολη…”
Ο Ολυμπιακός θα παίξει φέτος για 21η συνεχόμενη σεζόν στην Ευρωλίγκα. Το ρεκόρ είναι σπουδαίο και το Sport24.gr λίγες ώρες πριν από το τζάμπολ με την Κάχα Λαμποράλ θυμάται την διαδρομή μαζί με τον άνθρωπο που την έζησε και την ζει ολόκληρη. Τον Μίλαν Τόμιτς...
Ένα μεγάλο ρεκόρ επεκτείνει φέτος ο Ολυμπιακός. Οι “ερυθρόλευκοι” θα παίξουν για 21η σερί σεζόν στην Ευρωλίγκα. Ο αγώνας μάλιστα με την Κάχα Λαμποράλ είναι ο 400ός σε αυτή την διαδρομή, που ξεκίνησε την 1η Οκτωβρίου του 1992 στο Χάλα Τίβολι της Λιουμπλιάνας.
Ο Ολυμπιακός ξεκινούσε μια πορεία που αμφιβάλλουμε αν οι αμούστακοι νεαροί του Γιάννη Ιωαννίδη και ο Ζάρκο Πάσπαλι φαντάζονταν ότι θα επακολουθούσε.
Μια πορεία που συμπλήρωσε ήδη 20 χρόνια, χωρίς το όνομά του να γραφτεί ούτε μια σεζόν στο απουσιολόγιο των κορυφαίων. Είτε Κύπελλο Πρωταθλητριών, είτε Ευρωλίγκα της FIBA, είτε Ευρωλίγκα της ULEB, ο Ολυμπιακός είναι πάντοτε παρών.
Μέχρι το 2010, ο Ολυμπιακός είχε παρέα την Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ, αλλά η άλλοτε κορυφαία ομάδα της Κροατία παρέδωσε πέρσι τα σκήπτρα στην ΚΚ Ζάγκρεμπ και φέτος στην Τσεντεβίτα. Δεν είναι μικρό το κατόρθωμά των Πειραιωτών, αν αναλογιστούμε ότι σε αυτή την 20ετία, στην διοργάνωση έπαιξαν συνολικά 95 ομάδες, ανάμεσά τους κλαμπ όπως ο Παναθηναϊκός, η Μακάμπι, η ΤΣΣΚΑ Μόσχας, η Μπαρτσελόνα, η Ρεάλ Μαδρίτης…
Από εκείνη την πρώτη μέρα του Οκτώβρη του 1992, από τον Ολυμπιακό πέρασαν τρεις πρόεδροι, οκτώ προπονητές, κοντά 200 παίκτες, μια ντουζίνα παράγοντες. Η σκυτάλη παραδόθηκε, για να συνεχίσουν οι επόμενοι.
Ο Μίλαν Τόμιτς είναι ο άνθρωπος που έζησε και τα 20 χρόνια του Ολυμπιακού στην Ευρωλίγκα
Ένας πάντως, έμεινε εκεί. Πρώτα με σορτσάκι και φανέλα, για λίγους μήνες με τη φόρμα του προπονητή και τώρα με το υπηρεσιακό κουστούμι του επιτελείου της ομάδας. Το όνομά του, Μίλαν Τόμιτς.
Ήρθε αμούστακος νεαρός από την Σερβία, κοντεύει πλέον να σαρανταρίσει και όλη του η ζωή είναι γραμμένη με ερυθρόλευκα χρώματα. Ο Τόμιτς είναι μια μοναδική περίπτωση, καθώς συνεχίζει να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον σύλλογο που του έδωσε την ευκαιρία να παίξει μπάσκετ, να γίνει ένας από τους πιο δεινούς πλέι-μέικερ της δεκαετίας του 90 και ίνδαλμα για τον κόσμο της ομάδας.
Σήμερα, ο Τόμιτς θα μπει ξανά στο ΣΕΦ, για να κάτσει δίπλα στον Μπαρτζώκα και τους συνεργάτες του. Για 21η χρονιά θα συνεχίσει να ζει έναν αγώνα του Ολυμπιακού στην Ευρωλίγκα. Για κάποιους μια τέτοια στιγμή είναι πολύ δυνατή, ειδικά αν πρόκειται για πρεμιέρα, για τον ίδιο …μια όμορφη ρουτίνα!
Το Sport24.gr τον βρήκε ανάμεσα στο ΣΕΦ και στο σπίτι του, λίγες ώρες πριν από το τζάμπολ με την Κάχα Λαμποράλ, για να τον πάει …λίγο πίσω στο χρόνο.
Πρώτος σταθμός η Λιουμπλιάνα, στο ιστορικό Χάλα Τίβολι, όταν ξεκινούσε το ταξίδι. Ο Ολυμπιακός έπαιζε με την Ολύμπια, των έμπειρων Χόρβατ και Χάουπτμαν. Ο Ιωαννίδης κάπνιζε τα τσιγάρα το ένα πίσω από το άλλο, ενώ έξω από την έδρα των Σλοβένων, οι Έλληνες δοκίμαζαν για πρώτη φορά μπέργκερ από …άλογο.
Μέσα στο παρκέ, οι Σλοβένοι έπαιρναν μια γεύση τι εστί να αντιμετωπίζεις τον Ζάρκο Πάσπαλι (39π με 15/23δ, 9/11β) και μάθαιναν ότι ο 19χρονος ξερακιανός με το νο 11 λεγόταν Τόμιτς και είχε τσαγανό βετεράνου. Ο Μίλαν τελείωσε το ματς με 20π και ο Ολυμπιακός επικρατούσε με 88-83. Άλλους τόσους είχε σημειώσει στη ρεβάνς (88-81) που σφράγισε την πρόκριση των “ερυθρολεύκων” στους ομίλους.
“Ζήσε το όνειρό σου”
” Αυτό που θυμάμαι τώρα, γιατί με πήγες πολύ πίσω, ήταν ο ενθουσιασμός όλων μας για να παίξουμε σε αυτό το παιχνίδι. Ανυπομονούσαμε να μπούμε στο γήπεδο, να νιώσουμε την εμπειρία, να πάρουμε τη νίκη. Η πρώτη φορά σου μένει, έτσι δεν είναι;” λέει o Μίλαν, που είχε υποχρεώσει τον Ιωαννίδη να παραδεχθεί: “Αυτός ο τσόγλανος μου θυμίζει τον εαυτό μου. Έχει μεγάλα καρύδια, θυμηθείτε το”.
Ο Τόμιτς, πράγματι έδειξε από κείνο το ματς ότι δεν φοβόταν κανέναν. Άγνοια κινδύνου; “Δεν θα το λεγα. Ήξερα, ξέραμε πόσο δύσκολο ήταν το παιχνίδι. Αλλά είχα μεγαλώσει βλέποντας στην τηλεόραση τις μεγάλες ομάδες της εποχής. Την Μακάμπι, την Τρέισερ Μιλάνου, τον Άρη. Τους έβλεπα πιτσιρικάς στο Βελιγράδι και ονειρευόμουν τη στιγμή που θα έπαιζα κι εγώ σε αυτή τη διοργάνωση. Εκείνο το ματς ήταν η ευκαιρία μου. Δεν θα μπορούσα να τη χάσω…”
Μιλάμε για τον Ολυμπιακό στον οποίο εκτός του Τόμιτς και του Πάσπαλι, έπαιζαν ακόμη ο Ροντ Χίγγινς (μετά τον δεύτερο αγώνα αντικαταστάθηκε από τον Ουόλτερ Μπέρι) και οι Ελληνιάδης, Σιγάλας, Τάρλατς, Καμπούρης, Παπαδάκης, Σταμάτης, Λιμνιάτης,Παπαδάκος, Νάκιτς, Καρατζάς…
Η πλειοψηφία τους αμούστακοι και …άκαπνοι από μεγάλα ματς. Έφτασαν μέχρι τα πλέι-οφ, όπου αποκλείστηκαν από τη Λιμόζ με 2-1 νίκες. Ένα χρόνο αργότερα έπαιζαν στον τελικό της διοργάνωσης!
” Θυμάμαι ακόμη ότι στη ρεβάνς γεμίσαμε για πρώτη φορά το ΣΕΦ. Ο κόσμος μάς συμπαραστάθηκε αμέσως. Έδειξε εμπιστοσύνη και αγάπησε την προσπάθεια που κάναμε. Πολλή δουλειά, ατέλειωτες προπονήσεις και μεγάλη πείνα για διακρίσεις...” λέει ο Μίλαν.
Το τριπλ-κράουν…
Ο Ολυμπιακός δοκίμασε ανεπιτυχώς να κατακτήσει το τρόπαιο το 1994 και το 1995. Το 1996 ήρθε ο Παναθηναϊκός στο Παρίσι για να γίνει η πρώτη ελληνική ομάδα που κατέκτησε την Ευρωλίγκα και ένα χρόνο αργότερα οι “ερυθρόλευκοι” σάρωσαν τα πάντα.
Αυτή τη σεζόν, που είχε σαν κορωνίδα τον τελικό της Ρώμης ο Τόμιτς την βάζει στην κορυφή των αναμνήσεών του: “Αυτό που πετύχαμε ήταν καταπληκτικό και ιστορικό για την εποχή. Και μιλάμε για μια σεζόν, που ξεκίνησε γεμάτη από ανάποδα αποτελέσματα, πολλή γκρίνια. Αλλά όπως ξέρεις στο μπάσκετ μετράει …ο Μάιος. Κι εκεί είμαστε έτοιμοι να τα πάρουμε όλα”.
Το τρίποντο στη Μπολόνια…
Ο Τόμιτς άρχισε από το 1992 τον μαραθώνιό του. Σιγά-σιγά εκτόπιζε ιερούς θρύλους του Ολυμπιακού, όπως ο Στιβ Γιατζόγλου σε συμμετοχές και πόντους στην ευρωπαϊκή πορεία του συλλόγου.
Ένα-ένα τα ματς έφευγαν κι ο Τόμιτς συνέχιζε ακάθεκτος. Τα παιχνίδια εκατοντάδες. Όπως και οι πόντοι, τα τρίποντα.
Ένα απ΄αυτά του έχει μείνει βαθιά στη μνήμη του: “Πολλά είναι τα παιχνίδια. Δεν τα ξεχωρίζω, δεν τα θυμάμαι κι όλα, είναι η αλήθεια. Εντάξει, αν με πιέσεις, θα πω το ματς με τη Μπολόνια…”
Ποιο είναι αυτό; Στις 21 Ιανουαρίου του 1999, ο Ολυμπιακός έπαιζε στη Μπολόνια, εναντίον της Φορτιτούτο. Μια πολύ δυνατή ομάδα με Μουλαομέροβιτς, Βίνι Ντελ Νέγκρο, Γιάριτς, Φούτσκα, Μάιερς, Καρνισόβας, Μπετς, Κιάκιτζ, Γκέι…
Ο Ολυμπιακός (στον δρόμο για το φάιναλ-φορ του Μονάχου) με Κόμαζετς, Γκολντγουάιρ, Βούκσεβιτς, Παπανικολάου, Αντε Μενσά, Φασούλα, Τάρλατς, Ομπέρτο, Ρότζερς και βέβαι τον Τόμιτς, που στο μηδέν με το σκορ ισόπαλο, λίγο μετά το κέντρο του γηπέδου εξαπέλυσε τη βόμβα του. Το 63-60 υπέγραψε μια από τις σπουδαιότερες εκτός έδρας νίκες των “ερυθρολεύκων” στην Ευρώπη.
Το πήγαινε έλα στο Βελιγράδι και η χιονοθύελλα στη Σαμάρα…
Ευρωλίγκα σημαίνει προπόνηση, γήπεδο, αγώνας, αεροπλάνο, ξενοδοχείο, προπόνηση και πάλι αγώνας! Μια μονοτονία που επαναλαμβάνεται και γίνεται η κανονική ζωή της ομάδας.
Ο Τόμιτς θα ξεσκαλίσει το μυαλό του για να θυμηθεί δύο ταξίδια που δύσκολα θα ξεχάσει:
” Το ένα είναι το τρομερό πήγαινε έλα στο Βελιγράδι στα πλέι-οφ με την Παρτιζάν. Νικήσαμε εκτός έδρας και χάσαμε στο ΣΕΦ. Την άλλη μέρα έπρεπε να ξαναφύγουμε, αλλά δεν υπήρχε …πτήση. Δεν ξέραμε πότε θα πετάξουμε και έπρεπε να είμαστε συγκεντρωμένοι για τα ματς. Τελικά, βρήκε τη λύση ο Ίβκοβιτς που έτρεχε νυχτιάτικα στη Jat για να βρει τσάρτερ. Το δεύτερο στη Σαμάρα, όταν φύγαμε με χιονοθύελλα κι αφού πήγαμε στο αεροδρόμιο με ένα λεοφωρείο του β΄παγκοσμίου πολέμου, που έβγαζε καπνούς!”
Απ΄έξω είναι … πιο δύσκολα!
Σε αυτή τη διαδρομή, ο Τόμιτς έζησε τις δυο μεγάλες νύχτες του Ολυμπιακού. Το 73-58 επί της Μπαρτσελόνα στη Ρώμη, παίζοντας για 31 λεπτά και σκοράροντας 9π και φυσικά το 62-61 επί της ΤΣΣΚΑ, αυτή τη φορά καθισμένος στον πάγκο, όρθιος στο φινάλε και …αγκαλιά με τον Ίβκοβιτς, αμέσως μετά το καλάθι του Πρίντεζη.
“Να πω την αλήθεια, απ’ έξω είναι πιο δύσκολα. Το εύκολο είναι να παίζεις. Δεν καταλαβαίνεις και τα πάντα, τη μπάλα κυνηγάς, θες να βάλεις καλάθι. Στον πάγκο είναι δύσκολο, γιατί βλέπεις το ματς, νιώθεις την αγωνία. Στο τέλος πάντως πανηγυρίζεις το ίδιο…”
Δείτε κι ένα βίντεο από την εποχή που ο Τόμιτς έπαιζε με τα “ερυθρόλευκα”