Στο μυαλό του Αλβέρτη

Εν μια νυκτί (αυτή της 7ης του Μάρτη) αποδέχθηκε τη μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής του -μέχρι την επόμενη- και συμφώνησε να βρεθεί από τη δεξιά άκρη του πάγκου στην πρώτη καρέκλα: αυτή του χεντ κόουτς. Όχι μιας όποιας ομάδας, αλλά του Παναθηναϊκού των έξι ευρωπαϊκών και των τεράστιων απαιτήσεων. Υπό τις όποιες συνθήκες.

Ο Φραγκίσκος Αλβέρτης δεν είχε προτέρα εμπειρία. Από αυτό το πόστο. Αν υπήρχε όμως,… εμπειριόμετρο, προφανώς και θα το είχε τερματίσει με όσα έχει ζήσει στην καριέρα του, ως παίκτης. Τι σχέση μπορεί να έχει αυτό, με το θέμα μας; Διαβάστε τι είχε πει σε παλαιότερες συνεντεύξεις του και θα καταλάβετε πως ο “Φράγκι” ήξερε πολύ καλά τι έκανε, όταν έλεγε το “ναι” εκείνο το βράδυ του Μάρτη.

Εν έτει 2009, πριν αναχωρήσει ο Παναθηναϊκός για το Βερολίνο, όπου έγινε για -πέμπτη και- τελευταία φορά πρωταθλητής Ευρώπης, ως παίκτης, εξηγούσε πως “κ ανείς δεν ξέρει το βράδυ που πάμε για ύπνο, αν κοιμόμαστε ή αν γυρίζουμε… σαν το αρνί στη σούβλα. Το σημαντικό είναι να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας. Μόνο έτσι μπορούμε να προσπαθούμε με αξιώσεις, ώστε να τα έχουμε καλά και με τους άλλους“.

Κάπως έτσι, το 2014 έγινε ο προπονητής της ομάδας στην οποία πέρασε όλη του την επαγγελματική καριέρα, ως αθλητής. Γιατί τα έχει καλά με τον εαυτό του -και με τις απαιτήσεις της νέας του θέσης.

Τι είναι στο μυαλό του ο Παναθηναϊκός; ” Αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Να πω το κλισέ; Η δεύτερη οικογένεια μου! Είμαι εδώ από τα 16 μου. Δεν κατάλαβα πώς πέρασαν τα χρόνια! Πέρασαν όμορφα, διότι πάντα υπήρχε οικογενειακό κλίμα, καλή παρέα σε όλα τα επίπεδα και αυτό βοηθά πάντα μια ομάδα. Με έχουν ρωτήσει χίλιες φορές για τον κορεσμό. Μα πώς είναι δυνατόν να κορεστείς και να βαριέσαι να περνάς καλά;”.

Η αρχή των πάντων, εντοπίζεται στην αγάπη, το μεράκι που έχεις για αυτό που κάνεις. ” Είναι η αφετηρία. Κανείς δεν ξεκίνησε για να γίνει επαγγελματίας. Όλοι ξεκίνησαν για να κάνουν αυτό που αγαπούσαν, στη γειτονιά, στο σχολείο, στις μικρές ομάδες. Ξεκίνησα το μπάσκετ επειδή μου άρεσε στη γειτονιά, όπως όλοι το 1987. Μετά, πήγα με έναν φίλο του στον ΑΝΟ Γλυφάδας. Άντε να παίξουμε στο παιδικό, άντε να παίξουμε στο εφηβικό, άντε μετά να μας πάρουν στους άνδρες.

Έπειτα, ήλθε η πρόταση από τον Παναθηναϊκό και από άλλες ομάδες. Γινόταν να μην είναι όνειρο ζωής για ένα παιδί 16 χρόνων, να πάει σε ομάδα της Α1; Πρώτος στόχος ήταν να πάω καλά στις προπονήσεις, μετά να μπω στη δεκάδα, να διεκδικήσω κάποια λεπτά συμμετοχής κ.ο.κ. Η δουλειά και η αφοσίωση σε αυτό που κάνεις είναι η απόρροια της αγάπης που έχεις για το αντικείμενο”.

Τίποτα εν τω μεταξύ, δεν γίνεται χωρίς προσπάθεια: ” Το θέμα δεν είναι όποιος προσπαθεί να πετύχει. Η προσπάθεια γίνεται, για να πετύχεις. Είναι μια νοοτροπία που δεν θες να τη διαμορφώσεις από καμία επιτυχία και να τα παρατήσεις ύστερα από κάποια αποτυχία. Είναι κάτι που σε κρατάει διαρκώς σε εγρήγορση. Ένα από τα κλειδιά, για να παραμείνεις στην κορυφή”.

Ποιος είναι ο ρόλος που μπορεί να παίξει η τύχη; “Τίποτα δεν γίνεται στην τύχη. Σίγουρα αυτός ο παράγοντας μπορεί να σε βοηθήσει σε κάποιες στιγμές. Η τύχη βοηθά τους δυνατούς και τους τολμηρούς, αλλά για να φτάσεις σε ένα επίπεδο ώστε να σε βοηθήσει η τύχη, πρέπει να έχεις κάνει και προσπάθεια. Η τύχη μπορεί να σε βοηθήσει, σε ένα καλάθι, μια φάση, μια λεπτομέρεια, αλλά δεν μπορείς να προχωρήσεις με βάση την τύχη”.

Τελικά, τι είναι επιτυχία; ” Χωρίζεται σε δυο παραμέτρους: την επιτυχία-φωτοβολίδα-κομήτη και τη σταθερή, τη διαχρονική επιτυχία. Αυτή είναι που έχει μεγαλύτερη αξία. Η συνέπεια, η σωστή δουλειά, η εμπειρία, το μάθημα από τα λάθη που έχουν γίνει και από κάποιες επιτυχίες, οι οποίες κάνουν πιο δυνατούς τους παίκτες” και κατ’ επέκταση τους προπονητές. “Οι σωστές συνθήκες εργασίας και η συνέπεια, είναι τα μυστικά. Με δουλειά εννοείται. Και γνώσεις“.

Και τι είναι αποτυχία ; “Τότε φαίνονται χαρακτήρες, πόσο συγκροτημένος είσαι ως άτομο, πόσο δυνατή είσαι ως ομάδα. Να μην υπάρχει διαφθορά. Να υπάρχει ενότητα, να μείνεις εκεί που είσαι. Να συσπειρωθείς και να προσπαθήσεις από την αρχή. Όλα εξαρτώνται και από τις εμπειρίες. Όσο περνούν τα χρόνια, όσα περισσότερα συμβάντα γίνονται στη ζωή σου, τόσο πιο δυνατός γίνεσαι. Μαθαίνεις να αξιοποιείς αναλόγως τις εμπειρίες”. Σε κάθε περίπτωση ” στον αθλητισμό το όποιο γεγονός (θετικό ή αρνητικό) σταματά την επομένη”.

Κριτικές ακούει από την πρώτη ημέρα που φόρεσε τη φανέλα των “πρασίνων” έως… και τη σήμερον ημέρα. Για αυτό και είναι σε θέση να ξέρει πώς να διαχειριστεί το ζήτημα. ” Σε όλα τα επαγγέλματα που υπάρχει έκθεση, υπάρχει και κριτική. Χίλιοι άνθρωποι, χίλιες γνώμες. Καλό είναι να ακούς τα πάντα, χωρίς να σε επηρεάζουν. Τα θετικά τα κρατάς, τα αρνητικά τα φιλτράρεις και κάποια τα πετάς. Πάντα πρέπει να ξέρεις πού βρίσκεσαι και τι κάνεις. Όσο πιο πολύ πιστέψεις όταν σε κάνουν Θεό και το “φας”, τόσο πιο πολύ θα στενοχωρηθείς, όταν ακούσεις τα μπινελίκια σου“.

Ο εγωισμός είναι πάντα χρήσιμος ” γιατί βοηθά στη μάχη με το μεγαλύτερο αντίπαλο που έχεις και είναι ο εαυτός σου. Να δουλέψεις πραγματικά, να μπορέσεις να συμμορφωθείς σε ένα σύνολο, να μη τα παρατάς, να προσπαθείς για να ανέβεις ένα ακόμα σκαλοπάτι. Ο καλός εγωισμός βοηθά. Ο κακός καταστρέφει τον εαυτό σου και την ομάδα”.

Τα λάθη είναι επίσης, μέρος του παιχνιδιού (φευ). Στο τέλος της ημέρας ” όπως μου είχε πει ο Στιβ Γιατζόγλου “ο έξυπνος κάνει καινούργια λάθη, ο βλάκας κάνει τα ίδια”.

Η υστεροφημία δεν είναι κάτι που τον απασχολεί “γιατί ό,τι κάνεις κατοχυρώνεται. Δεν μπορεί να στο πάρει κανείς. ειδικά στο κομμάτι που λέγεται “αθλητισμός”. Σημασία έχει να ζεις την κάθε στιγμή, χωρίς να σε νοιάζει το μετά. Έτσι έρχεται το ένα μετά το άλλο. Όταν πήραμε το πρώτο ευρωπαϊκό, δεν ξέραμε τι θα γίνει μετά. Λιθαράκι, λιθαράκι πας, κάνεις μια διαδρομή και στο τέλος το ταμείο. Τι έκανα, τι άφησα πίσω μου στα χαρτιά, τις φωτογραφίες και προχωράς“.