ΠΑΟΚ: Ο λέων Μπέβερλι και το ριφιφί στο Γκουγκενχάιμ
Με την κάβα των έξι πόντων ο ΠΑΟΚ θα πουλήσει ακριβά το τομάρι του στο Μπιλμπάο και ο Βασίλης Σκουντής υποκλίνεται στον μπαρουτοκαπνισμένο παλικαρά από το Σικάγο και συνδυάζει τη “Γκερνίκα” με την κούπα του FIBA Europe Cup.
Εδώ και πολλά χρόνια η Περιφερειακή Κυβέρνηση της Χώρας των Βάσκων ζητεί επιμόνως από το ισπανικό κράτος να της δανείσει τον εμβληματικό πίνακα του Πάμπλο Πικάσο, τη “Γκερνίκα”, ώστε να τον εκθέσει στο περίφημο μουσείο Γκουγκενχάιμ του Μπιλμπάο…
Ο Πέδρο Σάντσεθ αρνείται πεισματικά, οι Βάσκοι επιμένουν, η Κυβέρνηση δεν υποκύπτει και το πιο αναγνωρίσιμο αντιπολεμικό σύμβολο της ανθρωπότητας παραμένει στη Μαδρίτη…
Οι Βάσκοι δεν έχουν πάρει ακόμη τη “Γκερνίκα” και πιθανότατα δεν θα την πάρουν ποτέ…
Στο Γκουγκενχάιμ ωστόσο φυλάσσεται εδώ κι έναν χρόνο το τρόπαιο του FIBA Europe Cup, που ο ΠΑΟΚ το ζητεί επιμόνως και την ερχόμενη Τετάρτη θα κάνει ντου για να το πάρει!
Το ριφιφί και η πληγή του Μπέβερλι
Δεν θα είναι εύκολη δουλειά αυτή η κλοπή, αλλά όσο και να αρνούνται οι Βάσκοι, οι Θεσσαλονικείς είναι έτοιμοι, ικανοί και αποφασισμένοι να κάνουν το μεγάλο ριφιφί, με μπροστάρη έναν σεσημασμένο διαρρήκτη που και απόψε απέδειξε ότι το λένε η καρδιά του και κάποια άλλα ζωτικά όργανα του κορμιού του (SIC)!
Τον Πάτρικ Μπέβερλι, εννοώ, που κουβαλάει στο δισάκι του 737 αγώνες στο ΝΒΑ και μια πληγή πού τού άφησε μια άλλη ισπανική ομάδα πριν από 16 χρόνια…
Για τον Αμερικανό γκαρντ οι δείκτες του ρολογιού μένουν σταματημένοι στις 9 Μαΐου του 2010 στο “Μπερσί” του Παρισιού, όπου η Μπαρτσελόνα νίκησε τον Ολυμπιακό και του έφραξε τον δρόμο προς τον θρόνο της Ευρωλίγκας, αλλά έχει ο καιρός γυρίσματα…
Το déjà vu με τη Μούρθια
Μπορεί να τα έχει την ερχόμενη Τετάρτη στο Μπιλμπάο, όπου ο ΠΑΟΚ στον επαναληπτικό τελικό θα αντιμετωπίσει τη… Μούρθια με την προσδοκία να επαναληφθεί η ίδια ιστορία!
Όχι, δεν τρελάθηκα, ούτε γράφω αυτό κείμενο όντας πιωμένος: την Μπιλμπάο βεβαίως θα αντιμετωπίσει ο “Δικέφαλος του Βορρά”, αλλά θα νιώθει σαν να ξαναβρίσκει απέναντι του τη Μούρθια την οποία στον πρώτο ημιτελικό είχε νικήσει με το σημερινό σκορ (79-73) και στη ρεβάνς στάθηκε όρθιος, μετρίασε την διαφορά της ήττας του στους δυο πόντους (89-85) και γράπωσε την πρόκριση στους τελικούς.
Αυτός θα είναι ο στόχος του και την ερχόμενη Τετάρτη: θα παίξει για να νικήσει και στη χειρότερη περίπτωση για να μην ηττηθεί με διαφορά μεγαλύτερη από τους πέντε πόντους.
Το μη χείρον βέλτιστον
Παρεμπιπτόντως στους περυσινούς τελικούς με τον ίδιο αντίπαλο είχε ηττηθεί στο Μπιλμπάο με 72-67 και στη ρεβάνς στην Πυλαία νίκησε με δυο (84-82) νιώθοντας πως η κούπα γλίστρησε μέσα από τα χέρια του.
Το +6 δεν συνιστά μεγάλη διαφορά, ούτε διαφορά ασφαλείας, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις ισχύει το απόσταγμα της αρχαιοελληνικής σοφίας…
“Το μη χείρον, βέλτιστον“, μαθές: έστω κι αν ο ΠΑΟΚ προηγήθηκε τρεις φορές με διαφορά 11 πόντων, προφανώς το +6 είναι έξι φορές καλύτερο από το +1 στο οποίο βρέθηκε δυο φορές εξαιτίας του κρεσέντο του Τζάστιν Τζαβόρσκι (60-59 και 68-67), αλλά και τότε καθάρισε την μπουγάδα ο εξαρχής έως το τέλος και καθ’ όλα συγκλονιστικός Μπέβερλι, που (τολμώ να γράψω πως) δεν έβλεπε κανέναν!
Κανέναν και τίποτε, σαν να ήταν αμολητός στις σκοτεινές, κακόφημες και επικίνδυνες γειτονιές του Σικάγο, όπου μεγάλωσε και στην κυριολεξία ανδρώθηκε και ατσαλώθηκε.
Η πολιορκία και τα λάθη
Βεβαίως ο ΠΑΟΚ θα μπορούσε να τσιμπήσει και δυο τρία ποντάκια παραπάνω, εάν σε πείσμα της υπεροχής του σε όλο τον αγώνα, δεν έχανε τσάμπα και βερεσέ τρία αμυντικά ριμπάουντ στα ύστερα του ματς, όταν οι Βάσκοι πολιόρκησαν τη ρακέτα του: δεν σκόραραν βεβαίως κι ελόγου τους, αλλά αυτό θα μπορούσαν να το κάνουν οι οικοδεσπότες εάν εξασφάλιζαν την κατοχή της μπάλας.
Θα μπορούσαν επίσης να έχουν μια μεγαλύτερη κάβα εάν δεν πούλαγαν μπιρ παρά κάμποσες μπάλες, όπως αποτυπώνει η χαοτική διαφορά στα λάθη (16 έναντι 6), αλλά, ως γνωστόν, το “what if” δεν βγάζει κανένα νόημα…
Τα 2/20 σουτ, ο Μουρ και οι ρυθμίσεις του Ταϊρί
Σε έναν αγώνα στον οποίο οι δυο ομάδες εμφανίσθηκαν αγχωμένες ή… ματιασμένες και εκκίνησαν με σούμα 2/20 σουτ στα πρώτα πέντε λεπτά, ο ΠΑΟΚ ευτύχησε να βρει στο πρόσωπο του Μπέβερλι τον σαλπιστή της αντεπίθεσης χάρη στην οποία έφερε την υπόθεση σε λογαριασμό, αλλά τούτο δεν συνέβη αναίμακτα: χρεώθηκαν από νωρίς με φάουλ ο στυλοβάτης της ρακέτας Μπεν Μουρ (που δεν σκόραρε κιόλας ούτε μισό πόντο στο πρώτο ημίχρονο) και ο Κλιφ Ομορούγι, χώρια μια σχετική… χρονοκαθυστέρηση στην έκρηξη του Μπριν Ταϊρί, ο οποίος έστω κι αν είχε 2/10 τρίποντα, ωστόσο ανέκτησε τις εργοστασιακές ρυθμίσεις του και συν τοις άλλοις πρόσφερε και το highlight της αναμέτρησης με εκείνο το εκκωφαντικό κάρφωμα και μάλιστα σε σετ επίθεση.
Στον αντίποδα, ο Παντελής Μπούτσκος δεν εισέπραξε αυτά που ανέμενε -και ήσαν κιόλας χρειαζούμενα και απαιτητά- από τον Κλίβελαντ Μέλβιν και τον Τίμι Άλεν, αλλά φαντάζομαι πως αμφότεροι θα ξεπληρώσουν το… χρέος τους στο Μπιλμπάο.
Η αραχνιασμένη βιτρίνα
Μ’ αυτά και μ’ εκείνα ο ΠΑΟΚ τουλάχιστον έσωσε την παρτίδα και σε μια εβδομάδα θα κάνει ντου στο Μπιλμπάο για να την κερδίσει ολοσχερώς και να γιορτάσει τον χρυσούν αιώνα του με την κατάκτηση του τρίτου ευρωπαϊκού λαφύρου στην ιστορία του…
Πλάκα πλάκα αυτοί οι “Men in Black” έχουν βαρεθεί να βλέπουν οι μεν τις μούρες των δε: ο δεύτερος τελικός θα σηματοδοτήσει το έκτο συναπάντημα τους μέσα σε έναν χρόνο και ο ΠΑΟΚ θέλει, μπορεί και δικαιούται να προσδοκά πως θα ξανανοίξει τη βιτρίνα με τα τρόπαια του που έπειτα από 27 χρόνια κλεισούρας έχει πιάσει αράχνες!