Παναθηναϊκός AKTOR: Ζητείται το ρομπότ του Σλούκα

Ασφαλώς είναι κακά τα νέα του τραυματισμού, της αρθροσκόπησης και της απουσίας του Κώστα Σλούκα από τη σειρά των playoffs με τη Βαλένθια, στην οποία ούτως ή άλλως ο Παναθηναϊκός υποχρεούται να εξορύξει από τα τρίσβαθα του ορυχείου του κάθε λογής μέταλλο αντοχής, ανθεκτικότητας, αντιστάσεων, χαρακτήρα και εγωισμού!

Δεν τολμώ να γράψω, όπως συνηθίζω, πως υπάρχουν κακά και καλά νέα σε αυτή την υπόθεση, αλλά θα υπενθυμίσω μια αποφθεγματική ρήση της αρχαιοελληνικής σοφίας.

“Ουδέν κακόν αμιγές καλού“.

Ένα κίνητρο για να λυσσάξει

Έχουν μαζευτεί μπόλικα κακά στον Παναθηναϊκό και ένα παραπάνω μπορεί να του προσφέρει άλλο ένα κίνητρο για να σκυλιάσει και να λυσσάξει στη νεότευκτή και πολυτελή Roig Arena, που -όπως γκρίνιαζε ο Εργκίν Αταμάν– έχει κιόλας στενά και ακατάλληλα αποδυτήρια για τους προπονητές!

Τα κακά νέα για τους επτάκις πρωταθλητές Ευρώπης είναι παγκοίνως γνωστά: βγήκαν έβδομοι και καταϊδρωμένοι στην κατάταξη της κανονικής περιόδου, χρειάσθηκε να μπουν στο τριπάκι των play-ins, ηττήθηκαν και στα δυο ματς της εφετινής κανονικής περιόδου από τη Βαλένθια, έχουν αρνητικό ρεκόρ απέναντι της στους 14 μεταξύ τους αγώνες (6-8) και –σαν να μην έφταναν όλα αυτά- παίζουν κιόλας σε αυτή τη σειρά με μειονέκτημα έδρας.

Το εάν η Βαλένθια που βαστάει τα άσπρα πιόνια στη σκακιέρα, θα κερδίσει κιόλας την παρτίδα θα φανεί και μάλιστα λίαν συντόμως.

Το πρόβλημα είναι το… μπάσκετ

Περισσότερο βεβαίως από το πλεονέκτημα ή το μειονέκτημα έδρας, το πρόβλημα που βάζουν στους πράσινους οι τετράκις νικητές του EuroCup είναι καθαρά αγωνιστικό, σαφώς τακτικό και ακραιφνώς μπασκετικό, όπως φάνηκε και στα τέσσερα προηγούμενα ματς…

Γιατί τέσσερα;

Μα απλούστατα το ίδιο πρόβλημα κλήθηκε να αντιμετωπίσει και ο Ολυμπιακός, χωρίς ωστόσο να βρει τη λύση, με αποτέλεσμα να γνωρίσει κι ελόγου του δυο ήττες.

Το παράδειγμα της Ρεάλ

Σε αντίθεση με τους πράσινους και τους κόκκινους, η Ρεάλ αποδεικνύεται μάστορας στο πώς πρέπει να αντιμετωπίζεις και στο πώς κόβεις τον… βήχα της Βαλένθια, την οποία έριξε στο κανναβάτσο στα επτά από τα τελευταία εννέα μεταξύ τους ματς…

Προηγήθηκε το sweep στους τελικούς του περυσινού Πρωταθλήματος (89-75. 102-96, 81-70) και ακολούθησε ένα σκορ 4-2 στην εφετινή σεζόν: 94-98 στον τελικό του Supercopa, 108-106 στον ημιτελικό του Κυπέλλου, 76-89 και 96-79 στην Ευρωλίγκα, 94-79 και 96-82 στην κανονική περίοδο της ισπανικής λίγκας.

Δεν εννοώ ότι ο Αταμάν θα πρέπει να ζητήσει σκονάκι από τον Τσους Ματέο και τον Σέρτζιο Σκαριόλο, άλλωστε έτερον εκάτερον: άλλο είναι το περιβάλλον του ισπανικού μπάσκετ κι άλλο το διεθνές με ό,τι αυτό συνεπάγεται…

Το σοκ και η συνήθης αποθέωση

Ο Σλούκας, λοιπόν, θα δει τα πρώτα δυο ματς από την τηλεόραση και θα ανυπομονεί να συναγελασθεί με τους συμπαίκτες του, έστω και ως θεατής και υποστηρικτής τους όταν η σειρά θα καταφτάσει στο Telekom Center Athens.

Του Παναθηναϊκού του ήρθε ξαφνικά το σοκ: ξαφνικά και μάλιστα την τελευταία στιγμή, λίγη ώρα πριν από την αναχώρηση της αποστολής, συνεπώς ο Αταμάν δεν έχει την ευχέρεια του χρόνου να αναπροσαρμόσει όσα σχέδια εδράζονταν στον αρχηγό του για τον οποίο όχι μόνο δεν έχει ποτέ κακή κουβέντα (σε αντίθεση με το δημόσιο ξεφωνητό του προς άλλους παίκτες), αλλά τον επαινεί και τον αποθεώνει πολύ συχνά.

Οι Αμερικανοί σε τέτοιες περιπτώσεις συνηθίζουν να λένε πως «τον καλό παίκτη σου, όταν απουσιάζει, τον αντικαθιστάς μόνο με την τύχη», αλλά αυτή είναι η απαισιόδοξη διάσταση της υπόθεσης.

Ο Σορτς και λίγο ο ένας, λίγο ο άλλος

Δεν ψάχνω ψύλλους στ’ άχυρα για να εντοπίσω ψευδεπίγραφες αισιόδοξες διαστάσεις, ωστόσο εν τη απουσία του Σαλονικού γκαρντ μπορεί να ανοίγει πεδίον δόξης λαμπρόν για τον Τι Τζέι Σορτς, ο οποίος ούτως ή άλλως προέρχεται από μια εντυπωσιακή και εμβληματική (σε ότι αφορά την μέχρι τούδε θητεία του στον Παναθηναϊκό) εμφάνιση στο ματς των play-ins με τη Μονακό.

Λίγο παραπάνω ο Τι Τζέι Σορτς, λίγο παραπάνω ο Τζέριαν Γκραντ, λίγο παραπάνω ο Κέντρικ Ναν, πολύ παραπάνω από το πολύ…λίγο ο Τολιόπουλος (που δεν τυγχάνει της εμπιστοσύνης του Αταμάν) να πώς μπορεί ο Παναθηναϊκός να καμουφλάρει το έλλειμμα που προκαλεί η απουσία του Σλούκα.

Τουτέστιν, κάποιοι παίκτες του Παναθηναϊκού πρέπει να προβούν σε ένα step up για να καλύψουν το κενό του Σλούκα, αλλά απαιτείται και ένα ομαδικό και ολιστικό βήμα προς τα εμπρός για να μπορέσει ο Παναθηναϊκός να διεκδικήσει την πρόκριση, σε ένα νταλαβέρι που διαχρονικά ευνοεί τις ομάδες που έχουν το πλεονέκτημα έδρας.

Κόστος πέρα από τα νούμερα

Βεβαίως εδώ η υπόθεση απέχει πολύ από την παροιμία που λέει “τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι, έξι το λαδόξιδο“.

Τι εννοώ;

Ο 36χρονος γκαρντ σκοράρει κατά μέσο όρο 9.6 πόντους, παίρνει 1.9 ριμπάουντ και μοιράζει 5.1 ασίστ, αλλά το κόστος της απουσίας του εκτείνεται πέρα και πάνω από τα νούμερα…

Κάποιοι από τους συμπαίκτες του μπορούν να τα καλύψουν, αλλά απέναντι σε μια ομάδα που είναι καλοκουρδισμένη, παίζει με κινηματογραφική ταχύτητα, χαρακτηρίζεται από… υπουλότητα στο παιχνίδι της και ο αντίπαλος της δεν ξέρει από πού, πότε και πώς θα του έρθει, ο Παναθηναϊκός χρειάζεται απαραιτήτως το υποκατάστατο της εμπειρίας, της ηγετικότητας, της τεχνογνωσίας και της πνευματικής διαύγειας του αρχηγού του.

Το μυαλό, η ψυχή και το ρομπότ!

Όντας βετεράνος των Final Four, εμπειρογνώμων, όσο ελάχιστοι πια στην πιάτσα και μπαρουτοκαπνισμένος ο Σλούκας “πουλάει” το μυαλό και την ψυχή του πιο πολύ από τα χέρια και τα πόδια του: από το πώς θα δει μια πάσα και το πώς θα διαβάσει μια κατάσταση μέχρι το πώς θα κατευθύνει τους συμπαίκτες του στην εφαρμογή ενός συστήματος, το πώς θα τους οιστρηλατήσει ακόμη και από τον πάγκο ή μέσα στα αποδυτήρια και το πώς θα σαλπίσει την αντεπίθεση σε μια ζόρικη συγκυρία.

Ο γέγονεν, γέγονεν όμως: την ώρα που τα μέλη της αποστολής θα ξυπνούν και θα παίρνουν το πρωινό τους στη Βαλένθια, ο λεγάμενος θα βρίσκεται μέσα στο χειρουργείο και οι πράσινοι ξέρουν καλά ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν έχει εξελιχθεί ακόμη τόσο πολύ ώστε να της παραγγείλουν ένα ρομπότ που θα φορά τη φανέλα με το Νο10 και -είτε είναι ανδροειδές ή όχι- θα κάνει την ίδια δουλειά και ούτε γάτα, ούτε ζημιά.