Ουνικάχα-Ντιναμό Μόσχας: 88-83

Ο Έλληνας φόργουορντ ξεκίνησε για ακόμα μία φορά στην πεντάδα της ισπανικής ομάδας και σημείωσε 21 πόντους.

Πρώτος σκόρερ για την Ουνικάχα ήταν ο Φρίλαντ με 30 πόντους, ενώ από πλευράς Ντιναμό ο Μπίκοφ είχε 13 και ο Ζουκανένκο 11.




Τα δεκάλεπτα: 29-16, 23-23, 19-15, 88-63




Οι σκόρερ των δύο ομάδων:




Μάλαγα: Τζέτερ 2, Ντιν 11, Βελς 2, Πρίντεζης 21, Φρίλαντ 30, Χιμένεθ 4, Ροντρίγκεθ 2, Σινάνοβιτς 2, Ρούμπιο 9, Μπλάνκο 3, Κουκ 2




Ντιναμό: Γκλαζούνοφ 7, Μόνια 11, Μπίκοφ 13, Ντομάνι 5, Ζεβροσένκο, Σέβελ, Κχοστόφ 3, Σβρόβτκο 5, Βασίλεφ 8, Ζουκανένκο 11




“Είμαι Ελληνάρας μέχρι αηδίας”

Αναλυτική συνέντευξη παρουσίασε σε εβδομαδιαίο περιοδικό ο Γιώργος Πρίντεζης που μίλησε για την Εθνική ομάδα, την αγάπη του για την Ελλάδα και το ξεκίνημά του στη Μάλαγα.




Πώς κυλούν οι πρώτες σας μέρες στη νέα σας ομάδα την Μάλαγα;



”
Όπως ακριβώς τις φανταζόμουν. Η Μάλαγα είναι μια πολύ οργανωμένη ομάδα, απολαμβάνουν και χαίρονται το μπάσκετ κάτι που το κατάλαβα από την πρώτη μέρα. Όσο για την πόλη, αυτή μυρίζει… Ελλάδα. Μοιάζει θα έλεγα πολύ με ελληνικό νησί η Μάλαγα. Είναι ένα παραθαλάσσιο τουριστικό θέρετρο, έχει πολύ ωραία μέρη για να επισκεφτείς, έχει καταπληκτικό φαγητό και πολλά ταβερνάκια πάνω στην θάλασσα. Είναι σαν την Ελλάδα και αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα“.




Ξενιτεύεστε πρώτη φορά. Τι δυσκολίες περιμένετε να αντιμετωπίσετε;



”
Περίμενα ότι θα δυσκολευτώ στα απλά πράγματα. Για παράδειγμα το θέμα του σπιτιού, η τηλεόραση, το internet, το πώς θα καταφέρω να μάθω γρήγορα τους δρόμους για να μην χάνομαι. Ευτυχώς τα περισσότερα από τα παραπάνω, μου τα είχαν λύσει οι διοικούντες την Ισπανική ομάδα πριν καν έρθω για μόνιμη εγκατάσταση. Το μόνο που δεν έχω μάθει ακόμη είναι οι δρόμοι, τα κατατόπια αλλά που θα πάει θα τα μάθω“.




Φοβάστε την μοναξιά ή θα έχετε συντροφιά στην Ισπανία κάποιο δικό σας άτομο;



”
Είναι σίγουρο ότι δεν θα νιώσω ποτέ μόνος εδώ στην Μάλαγα. Θα είναι τον περισσότερο καιρό μαζί μου η κοπέλα μου, η Βιβή, ενώ θα έρχονται και τακτικά οι γονείς μου. Δεν είναι μακρινό ταξίδι και μέσα στη χρονιά θα δεχθώ αρκετές επισκέψεις και από τους φίλους μου“.




Τι περιμένετε ότι θα σας λείψει περισσότερο από την Ελλάδα;



”
Τι θα μου λείψει; Μια βόλτα με το αυτοκίνητο ή μια βραδιά σε ένα κουτούκι. Την αγαπώ πολύ την Ελλάδα. Είμαι Ελληνάρας μέχρι αηδίας και πιστεύω ότι δεν θα είναι εύκολο να ζήσω μακριά από την χώρα μου. Είναι για καλό μου όμως και πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλά“.




Περνώντας στο μπάσκετ και στην Εθνική ομάδα πώς σχολιάζετε το γεγονός ότι στις αθλητικές εφημερίδες η είδηση κατάκτησης του χάλκινου μεταλλίου στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ήταν δεύτερο και τρίτο θέμα πίσω από το ποδόσφαιρο;



”
Με μια λέξη “τραγικό”. Φέραμε χάλκινο μετάλλιο στην πατρίδα και νιώσαμε απαξίωση. Όλα τα παιδιά στην Εθνική ενοχλήθηκαν από αυτό το θέμα. Προβληματιστήκαμε έντονα όχι από το γεγονός ότι η κατάκτηση του μεταλλίου πέρασε σε δεύτερη και τρίτη μοίρα, αλλά γιατί γενικότερα το μπάσκετ, ένα άθλημα που έχει φέρει τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην Ελλάδα, δεν τυγχάνει της προσοχής που θα έπρεπε από τον Τύπο. Το γεγονός ότι δεν μπήκαμε ψηλά στο εξώφυλλο εκείνη την μέρα δεν μας πείραξε. Απλά ήταν η πινελιά στο γενικότερο πρόβλημα. Ματώσαμε για αυτό το χάλκινο μετάλλιο, αμφισβητηθήκαμε, πολεμήσαμε και τελικά πέρασε στα ψιλά. Τι να πω, κρίμα“.




Θεωρείτε ότι στην Πολωνία δώσατε απαντήσεις με τις εμφανίσεις σας;



”
Δεν ήταν θέμα απαντήσεων. Ο κάθε παίκτης παθαίνει ανοσία όταν μπαίνει στο γήπεδο. Ό,τι και αν έχει ακούσει τις προηγούμενες μέρες, τα ακούει βερεσέ όταν πιάνει την μπάλα. Εμείς ό,τι κάναμε, το κάναμε για την Ελλάδα, για τους εαυτούς μας και για αυτούς που πίστευαν σε εμάς. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο“.




Τι ήταν αυτό που είπατε στα αποδυτήρια πριν το κρίσιμο παιχνίδι με τους Τούρκους που σας έβαλε σε τροχιά μεταλλίων;



”
Ξέραμε ότι για αυτό το παιχνίδι δουλεύαμε όλο το καλοκαίρι. Ξέραμε ότι ήθελε προσοχή και είπαμε ότι αν παίζαμε συγκεντρωμένα και αν δίναμε το 110% των δυνατοτήτων μας θα παίρναμε τη νίκη. Δεν σου κρύβω ότι απέναντι στην Τουρκία όσα παιχνίδια και αν παίζουμε μας… βγαίνει λίγο το ελληνικό μας. Γενικότερα όταν παίζουμε με την Εθνική θυμόμαστε λίγο περισσότερο την χώρα μας, αλλά το συναίσθημα είναι ακόμη πιο δυνατό όταν παίζουμε με τους Τούρκους. Ξέρουμε ότι είναι μεγαλύτερο το κίνητρο για τη νίκη και την επιτυχία σε αυτά τα παιχνίδια“.




Και μόλις τελείωσε το ματς τι θυμάστε περισσότερο από τους πανηγυρισμούς;



”
Ειλικρινά δεν πανηγυρίσαμε περισσότερο από μισή ή μια ώρα αυτή τη νίκη. Ξέραμε ότι είχε γίνει το… μισό βήμα και απλά με μια ακόμη νίκη θα παίρναμε μετάλλιο. Προσγειωθήκαμε, λοιπόν, πολύ γρήγορα γιατί γνωρίζαμε ότι από τα επόμενα δύο παιχνίδια έπρεπε να βγούμε νικητές τουλάχιστον σε ένα για να υλοποιήσουμε τον στόχο μας που ήταν να ανεβούμε σε βάθρο“.




Όταν βάλατε το τρίποντο με τους Τούρκους που μας κράτησε “ζωντανούς” στη διεκδίκηση της πρόκρισης στην τετράδα, ποια ήταν η πρώτη φράση που θυμάστε να είπατε μέσα σας;



”
Δυστυχώς δεν μπορώ να σας την μεταφέρω γιατί είμαι σίγουρος ότι θα την κόψετε. Σε τέτοιες στιγμές ξεσπάς, τρελαίνεσαι, παθιάζεσαι. Έτσι ένιωσα και εγώ. Οι σφυγμοί μου είχαν ξεπεράσει κάθε επιτρεπτό όριο, είχα τρελαθεί. Για να μπει βέβαια το τρίποντο καθοριστική ήταν πρώτα από όλα η βοήθεια όλων των συμπαικτών μου και μετά η δική μου εκτέλεση. Ήταν ομαδική και όχι ατομική δουλειά αυτό το τρίποντο“.




Μετά την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου ποιο ήταν το καλύτερο μήνυμα που λάβατε στο κινητό σας;



”
Θα σας μεταφέρω το γενικότερο μήνυμα που περιγράφει το πώς ένιωθαν για μας οι άνθρωποι που μας πίστευαν. Μου έγραφαν λοιπόν συνεχώς σε όλο το τουρνουά ότι “ακόμη και όγδοοι να βγείτε ξέρουμε ότι έχετε κάνει τη δουλειά που πρέπει». Έβλεπαν και ήξεραν ότι παλεύουμε σε κάθε αγώνα. Ήξεραν ότι δίνουμε τον καλύτερο μας εαυτό και αυτό, πιστέψτε με, μας ικανοποιούσε στην ομάδα“.




Το καλοκαίρι, πάντως, που διανύσαμε το όνομά σας απασχόλησε περισσότερο από κάθε άλλη φορά τα δημοσιογραφικά γραφεία. Γιατί αλήθεια φύγατε από τον Ολυμπιακό;



”
Η αλήθεια είναι ότι ήθελα να κάνω ένα βήμα παραπάνω. Μου άρεσε πολύ το Ισπανικό πρωτάθλημα και ξέρω ότι μέσα από τους δύο αγώνες που θα δίνω κάθε εβδομάδα θα γίνω σίγουρα καλύτερος. Με πίστεψαν πολύ εδώ στην Μάλαγα και μου το έδειξαν αυτό από την πρώτη επαφή που είχα πριν υπογράψω. Θεωρώ ότι το πέρασμά μου από το Ισπανικό πρωτάθλημα θα με βοηθήσει πάρα πολύ στο να κάνω το άλμα για το ΝΒΑ“.




Τι κρατάτε και τι θέλετε να ξεχάσετε από την πορεία σας στην ομάδα του Ολυμπιακού;



”
Κοίταξε ο Ολυμπιακός είναι η οικογένειά μου και θα μου λείψει. Ήδη το καταλαβαίνω τώρα πάρα πολύ από τα μηνύματα που παίρνω από όλους όσοι βρίσκονται κοντά στην ομάδα. Ήμουν και είμαι Ολυμπιακός, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Δέθηκα πολύ συναισθηματικά με αυτή την ομάδα και οι περισσότερες αναμνήσεις που έχω είναι πάρα πολύ καλές. Αυτές κρατάω“.




Δεν σας αφήνει πικρία το γεγονός ότι δεν καταφέρατε να πανηγυρίσετε κάποιον τίτλο;



”
Κάθε αθλητής θα ήθελε να φύγει με έναν τίτλο. Η ζωή, όμως, δεν τα φέρνει πάντα όπως εσύ τα σχεδιάζεις. Θεωρώ ότι ο καθένας στην θέση μου θα έκανε το ίδιο. Λένε πολλοί ότι έφυγα για τα χρήματα. Σίγουρα τα χρήματα σε εξασφαλίζουν και σου προσφέρουν άνετο μέλλον. Εγώ, όμως, το είδα ατομικά. Ήθελα να γίνω καλύτερος και για αυτό επέλεξα να ξενιτευτώ“.




Είναι τόσο καλύτερος ο Παναθηναϊκός όλα αυτά τα χρόνια που ο Ολυμπιακός δεν παίρνει τίτλους ή εσείς δεν παρουσιάζεστε έτοιμοι στα πιο κρίσιμα παιχνίδια της χρονιάς;



”
Δεν μπορώ να πω ότι ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερη ομάδα από εμάς. Σίγουρα θα πω ότι ήταν πιο τυχερή και πιο δεμένη ομάδα στα κρίσιμα παιχνίδια. Την τελευταία, πάντως, χρονιά θεωρώ ότι ήταν άδικη η κατάληξη για τον Ολυμπιακό. Χάσαμε όλους τους τίτλους από τον Παναθηναϊκό στο καλάθι. Δεν είχαμε την τύχη με το μέρος μας και αυτό φάνηκε“.




Πώς περιμένετε να σας υποδεχθούν οι οπαδοί του Ολυμπιακού στον εντός έδρας αγώνα με την Μάλαγα στις 10 Δεκεμβρίου;



”
Δεν τον έχω σκεφτεί ιδιαίτερα. Δεν είναι αυτό που επείγει άλλωστε. Δεν θα είναι εύκολο το παιχνίδι για μένα, αλλά όλα, όπως σας είπα, είναι μέσα στη ζωή. Κάποιοι ίσως με χειροκροτήσουν, κάποιοι άλλοι μπορεί να με αποδοκιμάσουν, δεν μπορείς να ξέρεις πώς θα αντιδράσει ο κάθε φίλαθλος“.




Διαβάσαμε μετά τις εμφανίσεις της Εθνικής ότι τα μάτια των μάνατζερ του ΝΒΑ ήταν στραμμένα πάνω σας. Είναι στο πίσω μέρος του μυαλού σας η συμμετοχή στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου;



”
Προς το παρόν όχι. Είχα και φέτος πρόταση να δοκιμάσω στο ΝΒΑ, αλλά δεν μπορούσα να περιμένω μέχρι τέλος Ιουλίου την επίσημη πρόταση. Δεν ήθελα να ρισκάρω και για αυτό επέλεξα να υπογράψω στη Μάλαγα. Το Ισπανικό πρωτάθλημα είναι πιο κοντινό σε αυτό του ΝΒΑ και αν βελτιωθώ το επόμενο βήμα μου θα είναι σίγουρα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού“.




Σας ενοχλεί το γεγονός ότι ο Τύπος τους τελευταίους μήνες ασχολείται αρκετά και με τα προσωπικά σας;



”
Αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι δεν το επιδιώκω, δεν μου αρέσει και προσπαθώ να κρατήσω όσο μπορώ μακρύτερα την προσωπική μου ζωή από τα media“.




Είδαμε,, πάντως αρκετές φωτογραφίες σας με την σύντροφό σας Βιβή Τσιάμη. Θεωρείτε ότι είναι μέρος του “παιχνιδιού” και το αποδέχεστε ή θα προτιμούσατε η σχέση σας να μην έπαιρνε δημοσιότητα;



”
Εγώ είμαι εκτός από κάθε τέτοιου είδους παιχνίδια. Τα μόνα παιχνίδια που παίζω είναι στο γήπεδο. Εκεί θέλω να με κρίνουν και όχι στην προσωπική μου ζωή. Το ίδιο θέλουν να κάνουν και με την σύντροφό μου, να την κρίνουν δηλαδή στο επάγγελμά της. Δεν χρειάζεται να παίρνει δημοσιότητα η προσωπική μας ζωή. Τόσο εγώ όσο και η Βιβή θέλουμε να κρατάμε την σχέση μας μακριά από τα φώτα. Μακριά και αγαπημένοι που λένε“.




Πώς είναι ο Γιώργος στην προσωπική του ζωή;



”
Όπως είναι ο κάθε νορμάλ άνθρωπος. Μου αρέσει πολύ το σινεμά, οι βόλτες με το αυτοκίνητο, η συντροφιά των φίλων στο σπίτι. Αν θα βγω έξω, θα προτιμούσα να επισκεφτώ κάποιο κουτούκι στου Ψυρρή. Εκεί πραγματικά διασκεδάζω“.




Τι πρέπει να διαθέτει η γυναίκα εκείνη που θα σας οδηγήσει στα σκαλιά της εκκλησίας;



”
Τα βασικά. Όχι πολλά, αλλά τα βασικά. Να είναι πιστή, να με αγαπάει, να έχει χιούμορ και ταυτόχρονα να είναι σοβαρή“.




Η Βιβή Τσιάμη έχει τις “προδιαγραφές” αυτής της γυναίκας;



”
Δεν ξέρω, δεν απαντώ. Είμαστε καλά, ζούμε τη ζωή μας, αλλά είναι πολύ νωρίς για να πούμε το παραμικρό. Το μέλλον θα δείξει“.