Οι υπεράνθρωποι και ο Υπνάουσκας

Το πιθανότερο είναι οι Λιθουανοί να… φάνε 20 πόντους στο κεφάλι από τους Αμερικανούς. Αλλά τι νόημα θα είχε ο αθλητισμός (ή οτιδήποτε άλλο σε αυτή τη ζωή), αλλά ήμασταν σίγουροι για την εξέλιξη της κάθε ιστορίας, πριν καν ξεκινήσει η συγγραφή της; Θα ήταν τουλάχιστον βαρετό (αν όχι απελπιστικό) να ζούμε, γνωρίζοντας πως δεν συμβαίνουν θαύματα. Και ευτυχώς που υπάρχουν και τα σπορ να αποδεικνύουν πως όλα μπορούν να γίνουν.

Τώρα, αν οι Λιθουανοί θα νικήσουν τους Αμερικανούς, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Το θέμα είναι ότι πιστεύουν στο θαύμα και στο τέλος της ημέρας, από εκεί ξεκινούν όλα!

” Βεβαίως και μπορούμε να τους νικήσουμε“, είπε ο ενθουσιασμένος (σαν μικρό παιδί) Ντάριους Λαβρίνοβιτς, μετά την πρόκριση της παρέας του στα ημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Με τον ίδιο ενθουσιασμό ρώτησε… το κοινό ” είναι διαφορετικού τύπου άνθρωποι;”, πριν καταλήξει στο ” δεν υπάρχει ομάδα που δεν χάνει. Με λίγη τύχη και πολύ δύναμη, δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί. Σκεφτείτε κάτι: αν κανείς δεν πιστεύει σε εμάς, ποιος θα νικήσει;”.

“Αυτό είναι το λιθουανικό μπάσκετ”

Ενδεχομένως να είναι αυτή η ευκαιρία που έχουν όλη μια φορά στη ζωή τους, για να φτάσουμε στον τελικό! Ποτέ δεν ξέρεις“. Ο πρώην παίκτης του Παναθηναϊκού (και νυν της Ρεάλ Μαδρίτης) είπε και κάτι άλλο, για να ανοίξει διαφορετικό κεφάλαιο, πολύ πιο ενδιαφέρον:
“Βοηθάμε ο ένας τον άλλον, σε άμυνα και επίθεση, μοιραζόμαστε την μπάλα. Αυτό είναι το λιθουανικό μπάσκετ: το ομαδικό μπάσκετ“. Ο Παούλιους Γιανκούνας πρόσθεσε ότι “π
αίζουμε ως ομάδα και μένουμε ενωμένοι τις δύσκολες στιγμές. Έτσι φτάσαμε στο σημείο να διεκδικούμε ένα μετάλλιο, μολονότι είχαμε πλήθος τραυματισμών”.

Τώρα που είπαμε “τραυματισμοί”, σκεφτείτε την Ελλάδα να “έχανε” τον Νικ Καλάθη παραμονή της αναχώρησης για την Ισπανία. Το παράδειγμα δεν είναι τυχαίο, καθώς αυτός ήταν ο γκαρντ της Εθνικής που είχε το μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής (26.3” ανά αγώνα), μαζί και ο βασικός χειριστής της μπάλας. Ό,τι δηλαδή, ήταν ο Μάντας Καλνιέτις για τους Λιθουανούς. Πώς θα το αντιμετωπίζαμε ως έθνος; Μάλλον με τη… ψυχραιμία που μας διακρίνει ως λαό! Εκείνοι συνέχισαν με ό,τι είχαν και αν κρίνουμε από το πού έφτασαν, μια χαρά αντέδρασαν. Και όχι, δεν είχαν ευκολότερο όμιλο από εμάς (!).

“Η επιτυχία ανήκει στον Καζλάουσκας”

Οι Λιθουανοί -που να θυμίσουμε ότι έχουν ως πρώτο άθλημα του έθνους, το μπάσκετ-, ανήκουν στην κατηγορία των λαών που αποδίδουν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Μετά τα παιχνίδια, οι δημοσιογράφοι περνούν από Ιερά Εξέταση τους κόουτς, ζητώντας εξηγήσεις για κάθε κίνηση. Και εκείνοι τις παρέχουν -δεν αναλώνεται σε καντήλια ή ειρωνείες-, γιατί ξέρουν πως αυτό είναι μέρος της δουλειάς τους.

το κύριο μερίδιο από όσα έχει επιτύχει έως τώρα η εθνική, ανήκει στον Καζλάουσκας” προφανώς και ξέρουν καλύτερα.
Ο Γιόνας Μίκλοβας από το basketnews.lt είναι στη Βαρκελώνη και έχει ακολουθήσει όλη τη διαδρομή της Λιθουανίας έως τις τέσσερις καλύτερες ομάδες του κόσμου. Και αυτό που είχε να μεταφέρει, μέσω του sport24.gr είναι πως ”
εκείνος ήταν που αποφάσισε για το “στήσιμο” της ομάδας, αλλά και τον τρόπο παιχνιδιού. Που διάλεξε τον αργό ρυθμό, ένα σύνολο στο οποίο το κάθε μέλος ξέρει ακριβώς ποιος είναι ο ρόλος του, μαζί και ότι κανείς δεν είναι πιο σπουδαίος από κάποιον άλλον. Φέρεται σε όλους με τον ίδιο τρόπο, κάτι που στο τέλος της ημέρας είναι το πιο σημαντικό. Μετά τον τραυματισμό του Καλνιέτις, έδωσε ακόμα μεγαλύτερη έμφαση στην άμυνα, γιατί χωρίς τον Μάντας χάσαμε πολλά και στην επίθεση”.

Στο τέλος της ημέρας “πριν λίγα χρόνια, ουδείς μπορούσε έστω να φανταστεί πως ομάδα χωρίς τον Σάρας και τον Καλνιέτις θα έφτανε στις καλύτερες του κόσμου”. Και όμως, έφτασε. Αλλά ξέχασα. Για τους Έλληνες, ο Καζλάουσκας είναι Υπνάουσκας, όπως ήταν άσχετος ο Ζούρος και… εθνικός σταρ ο Τρινκιέρι. Θέλετε τώρα, να θυμηθούμε ποια ήταν η τελευταία φορά που η Εθνική κέρδισε σε νοκ άουτ αγώνα; Που διακρίθηκε σε διοργάνωση;

Ας επιστρέψουμε καλύτερα, στη Λιθουανία που όπως φάνηκε, δεν διαλύθηκε μετά την απώλεια του Καλνιέτις. Τουναντίον, θριάμβευσε, ” γιατί είχε την κατάλληλη συμπεριφορά. Όλοι έδειξαν πως διαθέτουν προσωπικότητα και την κατάλληλη συμπεριφορά. Αυτή που οδηγεί σε διακρίσεις. Ο χαρακτήρας των παικτών έγινε το μεγάλο πλεονέκτημα αυτής της ομάδας, μαζί φυσικά με τη γραμμή ψηλών που διαθέτει και μπορούν και απειλούν από παντού”.

Η ουσία του πράγματος

Αν είχαμε τον Καλνιέτις, η ιστορία θα ήταν πολύ διαφορετική. Έχουμε πρόβλημα στο χειρισμό της μπάλας και οι Αμερικανοί θα το εκμεταλλευτούν. Οπότε, θα μπορούσα να πω ότι πιο ρεαλιστικός στόχος είναι η τρίτη θέση”. Αλλά και σε αυτό το σκαλοπάτι να μην ανέβουν, θα είναι στις τέσσερις καλύτερες ομάδες ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. Σημειωτέον, από το 2003 που κατέκτησαν το Eurobasket και μετά, συμμετέχουν σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις, έχουν βρεθεί μόλις μια φορά εκτός οκτάδας και δυο εκτός πεντάδας. Και όλα αυτά, θα τα λέγατε και εντυπωσιακά. Ή όχι;