Ο σκληρός από το Michigan

Αν υπάρχει ένας καλός τρόπος να περιγράψει κανείς τον Kenyon Martin, τότε μάλλον θα πρέπει να χρησιμοποιήσει μερικά δικά του λόγια. Όπως αυτά που ξεστόμησε ο ίδιος πριν από μερικά χρόνια σε μία συνέντευξη στους Los Angeles Times: ” Στο μπάσκετ δεν έχω αισθήματα. Είμαι εδώ για να νικήσω. Οχι για να κάνω φίλους“.

Ο Kenyon Martin είναι αυτό που λέμε “σκληρός τύπος”. Παλιάς κοπής “ψηλός” που πρώτα βαράει και μετά ρωτάει. Θυσιάζει το κορμί του στην άμυνα, δεν “μασάει” και δεν αγωνίζεται για να προσφέρει θέαμα στο κοινό. Δεν παίζει για τα στατιστικά του και την “εικόνα” του. Ο “K-Mart” ανέκαθεν έπαιζε για να νικάει και θα κάνει ό,τι χρειαστεί για να τα καταφέρει.

Πολύ πριν από τα χρόνια του ΝΒΑ και της οικονομικής ευμάρειας, ο Kenyon Martin ήταν άλλο ένα παιδί μιας φτωχικής αμερικανικής οικογένειας, το οποίο μεγάλωσε χωρίς πατέρα και μία μητέρα που έκανε δύο δουλειές για να μεγαλώσει αυτόν και τη μεγαλύτερη αδερφή του. Γέννημα – θρέμμα του Saginaw, μίας πόλης του Michigan, άλλαξε τρία λύκεια μέχρι να τον προσέξει το Cincinnati -και να του εξασφαλίσει υποτροφία.

Από εκεί και πέρα άλλαξε όλη η ζωή του. Εστω κι αν το ξεκίνημα ήταν δύσκολο και λίγο έλειψε να τα παρατήσει και να επιστρέψει στο σπίτι του, ο Martin έκανε αλματώδη πρόοδο την τέταρτη χρονιά του στο κολεγιακό πρωτάθλημα, έγινε all-American, ψηφίστηκε ο παίκτης της χρονιάς και κλήθηκε στην Εθνική των ΗΠΑ που πήρε μέρος στην Πανεπιστημιάδα του 2003 -όπου ήταν ο πρώτος σκόρερ και ριμπάουντερ της ομάδας του.

Ενας τραυματισμός του στέρησε την ευκαιρία να οδηγήσει το Cincinnati και στον κολεγιακό τίτλο, δεν επηρέασε όμως στο ελάχιστο τις πιθανότητες του για ένα μεγάλο συμβόλαιο στο μαγικό κόσμο του ΝΒΑ. Ο Kenyon Martin μπήκε στο ΝΒΑ το καλοκαίρι του 2000 και όχι σαν όποιος όποιος, αλλά ως το πρώτο draft pick εκείνης της χρονιάς!

Το Νο. 1 στο draft, οι Nets και οι τελικοί

Ο 24χρονος, τότε, πάουερ φόργουορντ επιλέχθηκε στο Νο. 1 του draft το 2000 από τους New Jersey Nets, στους οποίους πέρασε τα τέσσερα πιο παραγωγικά χρόνια της επαγγελματικής καριέρας του. Στο New Jersey έκανε τις καλύτερες χρονιές του, έγινε μία φορά All Star (2004) και βοήθησε τους Nets να φτάσουν δύο φορές μέχρι τους τελικούς του ΝΒΑ. Εκεί όμως μία φορά οι Lakers (2002) και μία οι Spurs (2003) δεν τον άφησαν να πάρει το πολυπόθητο δαχτυλίδι του πρωταθλητή. Αυτό που δεν κατόρθωσε ποτέ να κατακτήσει στην 15ετή πορεία του στο ΝΒΑ…

Όταν εκείνη η σπουδαία ομάδα των Nets (με συμπαίκτες τους Kidd, Jefferson, Van Horn, Kittles μεταξύ άλλων) διαλύθηκε, ο “K-Mart” πήρε το δρόμο για το Denver, μέσω της μοναδικής ανταλλαγής που έγινε ποτέ στην καριέρα του. Βρισκόταν, βλέπετε, στο τελευταίο χρόνο του συμβολαίου του και το salary cap των Nets ήταν ήδη φορτωμένο για να τον κρατήσουν.

Στα βραχώδη όρη του Colorado ο Martin διήνυσε το μεγαλύτερος μέρος από τα 15 χρόνια που έπαιξε στο ΝΒΑ. Υπέγραψε το ακριβότερο συμβόλαιο της καριέρας του (περίπου 92 εκατομμύρια δολάρια για 7 χρόνια) και έπαιξε στους Nuggets από το 2004 έως το 2011, βοηθώντας τους να φτάσουν έξι φορές μέχρι τα Playoffs, δίχως όμως περαιτέρω επιτυχίες. Δύο σοβαρές εγχειρήσεις και στα δύο γόνατα (2005 και 2006) έπαιξαν μεγάλο ρόλο σε αυτή την εξέλιξη.

Όταν έφυγε από το Denver το 2011, η καριέρα του 34χρονου πια Martin είχε αρχίσει ήδη να παίρνει την κατιούσα. Λόγω του λοκ άουτ εκείνης της χρονιάς πήγε να παίξει στην Κίνα, απορρίπτοντας μάλιστα εκείνο το καλοκαίρι και πρόταση του Παναθηναϊκού, σύμφωνα τουλάχιστον με το ρεπορτάζ του yahoo. Το πέρασμα από την Κίνα ήταν βέβαια μικρό για τον “K-Mart”, ο οποίος επέστρεψε το Δεκέμβριο στις ΗΠΑ και βρήκε αμέσως συμβόλαιο στο L.A.

Τα καλά χρόνια, πάντως, είχαν περάσει ανεπιστρεπτί. Στους Clippers (2011-12) έπαψε να είναι βασικός, τη διετία που πέρασε στη Νέα Υόρκη (2012-14) ήταν συνήθως τραυματίας και έπαιξε συνολικά μόνο σε 50 αγώνες, ενώ ο τελευταίος σταθμός του στο ΝΒΑ ήταν το Milwaukee τη σεζόν που διανύουμε, όπου αγωνίστηκε όμως μόνο σε 11 ματς, με ελάχιστη συμμετοχή (9,5 λεπτά μ.ό.).

Το αγωνιστικό προφίλ του “K-Mart”

Στα 15 χρόνια που έπαιξε στο ΝΒΑ ο Martin είχε 12,3 πόντους, 6,8 ριμπάουντ, 1,9 ασίστ, 1,2 κλέψιμο και 1,1 κόψιμο μ.ό. σε 757 αγώνες στην κανονική περίοδο και άλλους 112 στα Playoffs. Το στυλ παιχνιδιού του, δε, ελάχιστα έχει αλλάξει. Δεν μπορεί βέβαια να τελειώνει κατά κόρον φάσεις με alley-oop καρφώματα. Δεν είναι το ίδιο αποτελεσματικός στο pick ‘n’ roll και δεν μπορεί να τρέχει το γήπεδο όπως στα καλά του χρόνια. Εντούτοις, ακόμα καρφώνει με την πρώτη ευκαιρία, ρίχνει “ξύλο” στην άμυνα, μαζεύει ριμπάουντ και κάνει όλη τη βρόμικη δουλειά.

Δεν πρόκειται να τον δείτε να βγαίνει πίσω από τα 6,75μ. και να σουτάρει τρίποντα (έχει να βάλει σε επίσημο ματς από τη σεζόν 2011-12). Ούτε να βάζει τη μπάλα στο παρκέ και να παίζει ένας εναντίον ενός τον προσωπικό του αντίπαλο. Ακόμα, δε, παραμένει άστοχος από τη γραμμή των ελευθέρων βολών (62,9% ποσοστό καριέρας έχει, που έπεσε κάτω από το 50% την τελευταία τριετία).

Μπορεί όμως να βάλει ακόμα τα σουτ από τα 4-5 μέτρα, κάτι που χρησιμοποιούσε σε ποσοστό σχεδόν 50% την τελευταία πενταετία του στο ΝΒΑ. Μπορεί ακόμα να παίξει με πλάτη και να χρησιμοποιήσει τη μεγάλη φυσική δύναμη που διαθέτει ή να σκοράρει έπειτα από επιθετικά ριμπάουντ και από τις καλές τοποθετήσεις που ξέρει να παίρνει στην αντίπαλη ρακέτα.

Το βασικό προτέρημα του Martin είναι βέβαια ότι πρόκειται για παίκτη ομάδας. Δεν θα απαιτήσει σουτ, δεν θα εκβιάσει επιθετικές προσπάθειες και θα ακολουθήσει το ομαδικό πλάνο. Όπως είπε και ο ίδιος κάποτε, ” ξέρω μπάσκετ, ξέρω να κερδίζω και κάνω ό,τι μου ζητούν οι προπονητές μου“.