Ο Ολυμπιακός στη Sunel Arena: Έδρα ρεφενέ και με δακτύλιο

«Alea jacta est», όπως είπε και ο Ιούλιος Καίσαρ, όταν διέβη τον Ρουβίκωνα!

Ερρίφθη, λοιπόν, ο κύβος και ανακοινώθηκε επισήμως πως ο Ολυμπιακός-για όσο καιρό απαιτηθεί-μετακομίζει στο σπίτι της ΑΕΚ.

Στη Sunel Arena ντε, εκεί όπου στεγάζεται η “Βασίλισσα”, από τον Ιούνιο του 2021, όταν εγκατέλειψε το ΟΑΚΑ (και νυν Telekοm Center Athens), στο οποίο παρεμπιπτόντως συστεγαζόταν επί σειρά ετών με τον Παναθηναϊκό και μάλιστα σε δυο διαφορετικές περιόδους (1995-2003, 2014-2021).

Το μνημονικό του Σάκοτα, οι Λέικερς και οι Κλίπερς

Τη θυμήθηκε αυτή τη συγκατοίκηση τις προάλλες ο Ντράγκαν Σάκοτα απαντώντας σε ερώτηση που αφορούσε την επικείμενη συμφωνία της ΑΕΚ με τον Ολυμπιακό και πλέον η υπόθεση είναι χειροπιαστή.

Δεν είναι, λοιπόν, η πρώτη φορά που δυο ομάδες θα έχουν έδρα… ρεφενέ και θα κυκλοφορούν με τον δακτύλιο, πότε τα μονά και πότε τα ζυγά!

Έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν, συμβαίνει και αλλαχού: συνέβαινε επί σειρά ετών και μέχρι πέρυσι και εις Εσπερίαν: στο NBA, εννοώ, όπου οι συμπολίτες (από το Λος Άντζελες) Λέικερς και Κλίπερς μοιράζονταν το Staples Center.

Έχει επίσης συμβεί τόσο στο Καζαλέκιο της Μπολόνια με την Βίρτους και τη Φορτιτούντο και στη Χάλα Πιονίρ του Βελιγραδίου με την Παρτίζαν και τον Ερυθρό Αστέρα και πάει λέγοντας…

Κέντρο διερχομένων το Αλεξάνδρειο

Για την Ελλάδα δεν το συζητώ και δεν αναφέρομαι μονάχα στη συστέγαση του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ και εκείνη της ΑΕΚ με τον Ολυμπιακό για όσο καιρό παραμείνει κλειστό το ΣΕΦ.

Εδώ έχει υπάρξει τρικάβαλο και βάλε, στο δικάβαλο θα κολλήσουμε!

Υπενθυμίζω ότι προτού αποκτήσουν τα δικά τους σπίτια πρώτα ο Ηρακλής (Ιβανώφειο) και εν συνεχεία ο ΠΑΟΚ (Παλατάκι Πυλαίας) το Palais des Sports της Θεσσαλονίκης φιλοξενούσε τον πάσα ένα!

Δεν υπήρχαν τότε άλλα γήπεδα στη Θεσσαλονίκη και η σάλα του Αλεξάνδρειου, το νυν Nick Gallis Hall, ήταν το σπίτι ολονών: του Άρη, του ΠΑΟΚ, του Ηρακλή, του Δημόκριτου, του ΒΑΟ και δεν συμμαζεύεται!

Εκεί να δείτε, πώς τόσες ομάδες μπέρδευαν τα μπούτια τους με τις ώρες των προπονήσεων και των αγώνων, χώρια η κατασκοπεία των δυο «αιωνίων» της πόλης που πήγαινε σύννεφο!

Το Καλλιμάρμαρο, η ΧΑΝΘ και οι… καταπατήσεις!

Το κόβω εδώ, διότι εάν γυρίσουμε πολλές δεκαετίες πίσω θα κάνουμε στάσεις στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο της Αθήνας και στο ανοικτό γήπεδο της ΧΑΝΘ στη Θεσσαλονίκη, που αποτελούσαν τα γήπεδα διεξαγωγής σχεδόν όλων των αγώνων και εξελίχθηκαν σε κέντρα διερχομένων!

Στις 24 του περασμένου Μαου, ερήμην του Παναθηναϊκού που είχε αποκλεισθεί από τη Βαλένθια, ο Ολυμπιακός στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης στο σπιτικό του δικού του αιωνίου αντιπάλου και το γεγονός υπήρξε ιστορικό (αλλά και λόγος παρεξηγήσεων), χωρίς ωστόσο να συμβαίνει για πρώτη φορά.

Το 2000 οι Πράσινοι είχαν ανέβει το θρόνο, επικρατώντας στο Final 4 που είχε διεξαχθεί στο νεότευκτο (ολίγων εβδομάδων) κλειστό γήπεδο της Πυλαίας, δηλαδή στην έδρα του ΠΑΟΚ.

Ευκαιρίας δοθείσης ανασύρω από το ράφι και μια ιστορία που ίσως έχει διαλάθει της μνήμης, μολονότι δεν ανάγεται δα και στην… αρχαιολογία, όπως έλεγε η Γεωργία Βασιλειάδου στην ταινία «Η θεία από το Σικάγο».

Έδρα του Παναθηναϊκού το ΣΕΦ!

Τριάντα πέντε χρόνια πριν, το 1991, ποιο γήπεδο (λέτε ότι) χρησιμοποίησε ο Παναθηναϊκός ως έδρα σε τρία ματς;

Το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, στο οποίο την ίδια … αναγεννησιακή σεζόν (με Σωκράτη Κόκκαλη, Γιάννη Ιωαννίδη, Ζάρκο Πάσπαλι) μετακόμιζε ο Ολυμπιακός εγκαταλείποντας τους…τσίγκους του Παπαστράτειου στη Λεύκα!

Και για να μη νιώθουν μοναξιά, κόλλησε εκεί και ο Πανιώνιος, με αποτέλεσμα να χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα.

Εκείνη τη σεζόν, λοιπόν (1991-92) οι Πράσινοι αγωνίζονταν στην παραδοσιακή και ιστορική έδρα τους, τον “Τάφο του Ινδού”, αλλά-για προφανείς λόγους- χρησιμοποίησαν το ΣΕΦ για τους αγώνες τους στο πλαίσιο του Ομίλου της τρίτη φάσης του Κυπέλλου Κόρατς.

Ο Ράτζα και ο Αλβέρτης

O Παναθηναϊκός φιλοξένησε στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας στους δυο πρώτους γύρους τη Σεντ Κεντέν και τη Βοϊβοντίνα, ενώ στη συνέχεια υποδέχθηκε στο Νέο Φάληρο τη Σαραγόσα του εν συνεχεία παίκτη του Άρη Τζέι Τζέι Άντερσον, τη Σολέ του Αντουάν Ριγκοντό και τη Ρόμα του μετέπειτα σταρ του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού Ντίνο Ράτζα.

Θα τα θυμάται ασφαλώς αυτά τα συναπαντήματα και ένας 17χρονος πιτσιρικάς που έμελλε να εξελιχθεί σε θρύλο της ομάδας…

Ο Φραγκίσκος ο Αλβέρτης!

Τα κόκκινα χειροκροτήματα στον… Παναθηναϊκό

Στο γαϊτανάκι των αιωνίων έχουν συμβεί τα μύρια όσα, τα πάντα όλα και να τώρα το πιο παρανοϊκό από δαύτα!

Τη σεζόν 1987-88, που ακολούθησε το… εθνοσωτήριο EuroBasket, το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας είχε αναχθεί σε ναό του ελληνικού αθλητισμού.

Εκείνη την εποχή, ο μεν Ολυμπιακός είχε ως έδρα το «Παπαστράτειο», ο δε Παναθηναϊκός τον «Τάφο του Ινδού», αλλά οι εκπλήξεις και τα… πολιτισμικά σοκ διαδέχονταν το ένα το άλλο!

Στις 5 Δεκεμβρίου του 1987, οι Πράσινοι άλωσαν το κλειστό γήπεδο του Πειραιά (σκορ 76-85) και κατευθύνθηκαν προς τα αποδυτήρια χειροκροτούμενοι από τους οπαδούς του Ολυμπιακού!

Νίκη του Ολυμπιακού στο ΣΕΦ επί του γηπεδούχου Παναθηναϊκού!

Τρεις μήνες αργότερα, η ιδέα έμοιαζε παράτολμη, αλλά εντέλει υλοποιήθηκε και κατέληξε σε ρεσιτάλ πολιτισμού!

Με νωπές τις εικόνες της κοσμοπλημμύρας στους αγώνες του EuroBasket της προηγούμενης χρονιάς, ο (γηπεδούχος) Παναθηναϊκός που ήταν τιμωρημένος για επεισόδια σε προηγούμενο ματς και δεν μπορούσε να παίξει στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, ο (δημότης Πειραιώς) Ολυμπιακός και η (διοργανώτρια της Α1) Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης συμφώνησαν ν’ ανοίξουν και να παραχωρήσουν στους πράσινους το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας!

Το ματς πέρασε από πολλά κύματα μέχρι να διεξαχθεί, διότι μέχρι τότε το ΣΕΦ είχε φιλοξενήσει ελάχιστα ματς, ενώ (επειδή εκείνη την εποχή δεν ίσχυε ο κανονισμός της απαγόρευσης των μετακινήσεων) στις εξέδρες υπήρχαν οπαδοί και των δύο ομάδων!

Το στοιχειωμένο ΣΕΦ και η ζώνη 1-3-1

Κόπηκαν 6.500 εισιτήρια, αλλά, ως είθισται στην Ελλάδα, οι θεατές ήταν περίπου 10.000 που μάλιστα υπήρξαν κύριοι στη συμπεριφορά τους, σε αντίθεση με ό,τι έμελλε να συμβεί σε επιγενόμενα ματς…

Για τον Ολυμπιακό, το «Παλέ» του Νέου Φαλήρου εθεωρείτο στοιχειωμένο, διότι πριν από το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό είχε γνωρίσει εκεί δύο ήττες σε ισάριθμα ματς: με 88-78 στον τελικό Κυπέλλου του 1986 από τον Παναθηναϊκό και με 75-73 νωρίτερα στη σεζόν 1987-88 από τον ΠΑΟΚ.

Ωστόσο το βράδυ της 5ης Μαρτίου του 1988 οι Πειραιώτες ξόρκισαν τους δαίμονες και επιβλήθηκαν ως φιλοξενούμενοι του οικοδεσπότη Παναθηναϊκού με 72-71!!!

Σε αυτό το ιστορικό ματς στο ΣΕΦ ο Παναθηναϊκός προηγείτο στη μεγαλύτερη διάρκεια (38-27 στο 17ο λεπτό), αλλά ο Ολυμπιακός ήταν εκείνος που είπε την τελευταία λέξη, χάρη στην έμπνευση του Γιατζόγλου να αλλάξει την άμυνα του από man to man σε ζώνη 1-3-1.

Χάρη στον αποκαλούμενο “σταυρό” (ή aquila, που σημαίνει αετός, όπως καθιερώθηκε και αποτέλεσε τον θυρεό της Ολίμπια Μιλάνο, κυρίως στη δεκαετία του ’80, επί ημερών Νταν Πίτερσον) ο Ολυμπιακός πέρασε μπροστά με 50-49, ενώ στα τελευταία δευτερόλεπτα το ματς εξελίχθηκε σε θρίλερ.

Η επιτομή του οξύμωρου σχήματος

Στα 54 δευτερόλεπτα κι ενώ το σκορ ήταν 68-70 ο Αργύρης Παπαπέτρου χρεώθηκε με επιθετικό φάουλ, στη συνέχεια ο Κώστας Παναγιωτόπουλος έδωσε στην ομάδα του αέρα τεσσάρων πόντων (68-72) ενώ το τελικό σκορ (71-72) διαμορφώθηκε στα 12’’ με τρίποντο του Γιώργου Σκροπολίθα.

Ιδού οι συνθέσεις των δύο ομάδων σε αυτή την ιστορική αναμέτρηση που συνιστά μνημείο παραδοξότητας και επιτομή του οξύμωρου σχήματος:

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ: Σκροπολίθας 10, Φραγκισκάτος 9, Ανδρίτσος 29, Παπαπέτρου 10, Στεργάκος 9, Δημακόπουλος 4, Μίσσας. Προπονητής: Ρίτσαρντ Ντουκσάιρ.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ: Παραγιός 12, Μανιάτης 15, Μπάλης 7, Παναγιωτόπουλος 23, Καμπούρης 13, Ντάκουλας 2, Καρκαμπάσης, Σαμπάνης, Χριστοδούλου. Προπονητής: Στιβ Γιατζόγλου.