Ο Νίκολα Γιόκιτς παρομοίασε τη νοοτροπία του στο NBA με τον Μάικ Τάισον

Μια ενδιαφέρουσα εξομολόγηση για τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τα παιχνίδια έκανε ο Νίκολα Γιόκιτς σε εμφάνισή του στο podcast “X&O’s Chat”.

Ο σέντερ των Ντένβερ Νάγκετς μίλησε για την πίεση που βάζει ο ίδιος στον εαυτό του πριν από κάθε αγώνα, εξηγώντας ότι η αυτοκριτική και το άγχος λειτουργούν ως κίνητρο για να προσπαθεί συνεχώς να βελτιώνεται.

Όπως ανέφερε, η σκέψη ότι μπορεί να αποδώσει καλύτερα είναι αυτή που τον ωθεί να δουλεύει και να συγκεντρώνεται περισσότερο.

“Νομίζω ότι αυτό είναι που με οδηγεί. Με πιέζει γιατί ξέρεις ότι μπορείς να κάνεις κάτι καλύτερο. Περιμένω περισσότερα από τον εαυτό μου. Είναι ένας φόβος αποτυχίας”.

Ο Σέρβος σούπερ σταρ χρησιμοποίησε μάλιστα ως παράδειγμα τον θρυλικό πυγμάχο Μάικ Τάισον για να περιγράψει πώς νιώθει πριν από την έναρξη ενός αγώνα.

“Ο Μάικ Τάισον, όταν έμπαινε στο ρινγκ, φοβόταν τον αντίπαλό του όσο περπατούσε προς αυτό. Όταν όμως έμπαινε μέσα στο ρινγκ, τότε τα πράγματα ήταν διαφορετικά”, ανέφερε.

Στη συνέχεια εξήγησε γιατί θεωρεί φυσιολογικό να υπάρχει αυτό το συναίσθημα ακόμη και στους κορυφαίους αθλητές.

“Γιατί να σκέφτομαι διαφορετικά; Αν ο Μάικ Τάισον φοβόταν τον αντίπαλό του πριν από έναν αγώνα, και είναι πολύ πιο σκληρός από μένα… Ξέρω ότι είναι διαφορετικό άθλημα. Αλλά, όπως είπα, έχω τον ίδιο φόβο ή την ίδια αυτοκριτική όταν ξεκινούν τα πράγματα. Όταν τελειώσει το παιχνίδι σίγουρα το αναλύω, αλλά κατά τη διάρκεια του αγώνα νιώθω πολύ άνετα. Είναι το στοιχείο μου.”

Παρά την τεράστια εμπειρία που έχει αποκτήσει στην καριέρα του, ο Γιόκιτς παραδέχθηκε ότι η νευρικότητα πριν από τα παιχνίδια δεν έχει εξαφανιστεί.

“Δεν μπορώ να πω ότι δεν έχω καθόλου φόβο. Έχω. Δεν θα το έλεγα ακριβώς φόβο της αποτυχίας, γιατί έχω χάσει πολλά μεγάλα παιχνίδια και έχω κερδίσει επίσης πολλά. Αλλά αυτό το συναίσθημα υπάρχει πάντα. Δεν φοβάμαι να χάσω ένα σουτ, όμως υπάρχει πάντα αυτή η ένταση.”

Ο Σέρβος σέντερ πρόσθεσε ότι ακόμη και μετά από εκατοντάδες αγώνες, το ίδιο συναίσθημα παραμένει κάθε φορά που πατάει στο παρκέ.

“Έχω παίξει, και δεν ντρέπομαι να το πω, ίσως 800 ή 1.000 παιχνίδια στη ζωή μου και ακόμη και σήμερα, όταν μπαίνω στο γήπεδο, έχω αυτό το σφίξιμο στο στομάχι. Πιστεύω ότι οποιοσδήποτε παίκτης δεν νιώθει έτσι θα πρέπει να αλλάξει άθλημα. Αυτή είναι η άποψή μου. Αν δεν έχεις αυτό το αίσθημα της έντασης.”