Ο MVP που έμαθε να ζει υπό πίεση
Ο Μαρσελίνιο Χουέρτας αναδείχθηκε MVP της 12ης αγωνιστικής, οδήγησε την ομάδα του σε εκτός έδρας θρίαμβο, όμως... επιβιώνει έχοντας τους πάντες εναντίον του.
Είναι ένας από αυτούς τους παίκτες που ο κόσμος λατρεύει να μισεί. Μόνο που στην δική του περίπτωση, το “μίσος” δεν προέρχεται από τον εκκεντρικό του χαρακτήρα, αλλά από τον αμφιλεγόμενο τρόπο παιχνιδιού του.
Ο Μαρσελίνιο Χουέρτας “περπατάει” το 30ο έτος της ηλικίας του, αλλά ακόμη και σήμερα, μετά από πολλά χρόνια καριέρας στο υψηλότερο επίπεδο, βλέπει το όνομά του να γίνεται αντικείμενο μπασκετικών αναλύσεων σε σταθερή βάση. Ενίοτε, βέβαια, κάνει εμφανίσεις ανάλογες με αυτή στην Κωνσταντινούπολη, η οποία του χάρισε το βραβείο του πολυτιμότερο παίκτη της 12ης αγωνιστικής.
Ο Βραζιλιάνος γκαρντ ήταν απολαυστικός στην εκτός έδρας νίκη της Μπαρτσελόνα επί της Φενερμπαχτσέ . Εμεινε στο παρκέ για κάτι περισσότερο από 29 λεπτά, σκόραρε 23 πόντους με 5/10 δίποντα, 2/5 τρίποντα (δεν είχε καν 50%) και 7/7 βολές, μάζεψε 3 ριμπάουντ, μοίρασε 7 ασίστ, έκανε 4 κλεψίματα και κέρδισε 6 φάουλ. Πέτυχε μεγάλα σουτ όταν η μπάλα έμοιαζε με ασήκωτο… βράχο, ήταν ψύχραιμος στη γραμμή των βολών και οδήγησε εκ του ασφαλούς τους Καταλανούς σε ένα διπλό που μπορεί να αποδειχθεί υπερπολύτιμο στη συνέχεια του γεμάτου παγίδες Top-16.
Κι όμως, στη διάρκεια της σεζόν ο Χουέρτας ήταν επιεικώς μέτριος, ενώ έκανε και μερικές άσχημες εμφανίσεις. Σε σύνολο 12 αγώνων μετράει 7.8 πόντους με 60% στα δίποντα, 32% στα τρίποντα και 86% στις βολές, 1.7 ριμπάουντ, 3.8 ασίστ και 1.7 λάθη ανά 21 λεπτά συμμετοχής. Ξεκινάει πάντα στη βασική πεντάδα, συγκεντρώνει κατά μέσο όρο 10 μονάδες στο σύστημα αξιολόγησης, αλλά σε επτά αγώνες είχε μονοψήφιο αριθμό και ένα αρνητικό ranking (-2). Τα σκαμπανεβάσματα πάντοτε τον ταλαιπωρούσαν, όμως περισσότερο ταλαιπωρούσαν την εκάστοτε ομάδα του.
Ο Χουέρτας είναι ένας “κοντός” που μπορεί να έχει στο κρισιμότερο ματς της σεζόν 20 πόντους και 8 ασίστ. Μπορεί, όμως, να μείνει και στο απόλυτο μηδέν. Κι αυτό έχει αποδειχθεί στην πράξη πολλές φορές. Εχει το ένστικτο του killer, αλλά έχει “κρεμάσει” πολλές φορές την ομάδα και τους συμπαίκτες του. Προφανώς και δεν το κάνει επίτηδες. Απλώς δεν ξεκαθάρισε ποτέ αν είναι ένας κλασικός δημιουργός ή αν προτιμάει να σκοράρει. Ενας παίκτης αυτού του επιπέδου οφείλει να κάνει και τα δυο. Με τον Βραζιλιάνο τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Πολύς κόσμος ισχυρίζεται ότι τόσο ο Χουέρτας, όσο και η Μπαρτσελόνα θα κέρδιζαν πολλά αν υπήρχε δίπλα του ένας κλασικός πλέι μέικερ, ένας άσος που θα κάνει τις “βρώμικες” δουλειές για να αφήνει χώρο σε εκείνον να κάνει τα δικά του στην επίθεση. Ενδεχομένως και να έχουν δίκιο. Ενδεχομένως και να έχουν άδικο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο 30χρονος γκαρντ είναι ένας επικίνδυνος παίκτης που στην καλή βραδιά του μπορεί να κάνει θαύματα. Ξεκίνησε από τα τμήματα υποδομής της Πινιέιρος, της ομάδας που κέρδισε δις ο Ολυμπιακός στις αρχές της σεζόν για να κατακτήσει το Διηπειρωτικό Κύπελλο, συνέχισε στο Coppell High School του Τέξας και επέστρεψε στην πατρίδα του το καλοκαίρι του 2001 για να γίνει επαγγελματίας.
Η πρώτη ευρωπαϊκή ομάδα του ήταν η Μπανταλόνα, η οποία τον έβαλε στο ρόστερ της το 2004. Εκεί έπαιξε μέχρι το 2007, όταν μετακόμισε για ένα χρόνο στη Μπιλμπάο. Μια σεζόν έπαιξε και στην Φορτιτούντο Μπολόνια (2008-2009), πριν υπογράψει στην Ταού (2009-2011) και την αφήσει για χάρη της Μπαρτσελόνα. Γνώστης του ισπανικού μπάσκετ, θεωρήθηκε ο “εκλεκτός” για τη θέση του βασικού άσου. Παρόλα αυτά, δεν ήταν η πρώτη επιλογή των Καταλανών. Οι παράγοντες της Μπαρτσελόνα είχαν κοιτάξει εκείνη την περίοδο τους Μίλος Τεόντοσιτς, Θοδωρή Παπαλουκά, Μπο ΜακΚάλεμπ, δεν κατάφεραν να πάρουν κάποιον εκ των τριών και συμβιβάστηκαν με τον Χουέρτας που δεν χρειαζόταν χρόνο προσαρμογής.
Η αλήθεια, πάντως, είναι ότι ο Βραζιλιάνος δεν έφτασε ποτέ το “ταβάνι” του, δεν δικαίωσε τις προσδοκίες όσων περίμεναν ότι θα γίνει σούπερ σταρ, δεν έπαιξε στο ΝΒΑ. Αυτό ήταν το όνειρό του. Το 2004, λίγους μήνες πριν το Draft του 2005 είχε δηλώσει σίγουρος πως κάποια ομάδα θα τον αρπάξει στον πρώτο γύρο και μάλιστα στις 20-25 πρώτες επιλογές. Κάτι τέτοιο δε συνέβη ποτέ. Ο Χουέρτας δεν άκουσε το όνομά του ούτε στον δεύτερο γύρο και παρά το γεγονός ότι προσπάθησε τα επόμενα καλοκαίρια να βρει ένα συμβόλαιο, δεν τα κατάφερε.
Οπως κι αν έχει, στο βιογραφικό του υπάρχει ένα Eurocup (το 2006 με τη Μπανταλόνα), δυο Πρωταθλήματα με την Ταού και την Μπαρτσελόνα, ένα Κύπελλο Ισπανίας με τους Καταλανούς, τρία χρυσά μετάλλια με την εθνική ομάδα της Βραζιλίας και πολλές ατομικές διακρίσεις. Σίγουρα δεν είναι σούπερ σταρ, όμως για να βγάζει το ψωμί του και να παραμένει στο υψηλότερο επίπεδο τόσα χρόνια, κάτι κάνει καλά. Ετσι δεν είναι;