Ο μάγκας και οι “μάγκες”

Ένας φίλος του Ολυμπιακού "τόλμησε" να φωτογραφηθεί με τον Δημήτρη Διαμαντίδη, καταλύοντας την κοινή λογική -των κάφρων. Μαζί κατέδειξε για μία ακόμη φορά πως οι λέξεις "κουλτούρα" και "πολιτισμός" δεν συνάδουν με τον ελληνικό αθλητισμό και την κοινωνία του.
Το είδαμε κι αυτό! Ένας φίλος του Ολυμπιακού να φωτογραφίζεται με τον Δημήτρη Διαμαντίδη μετά το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό στο ΣΕΦ και να τολμάει να “ανεβάσει” τη φωτογραφία στον προσωπικό του λογαριασμό στα social media. Το θέμα έγινε είδηση. Ο “προδότης” δεν σκέφτηκε ποτέ πως κάνει κακό στην ομάδα του. Πού ακούστηκε να θέλει να φωτογραφηθεί με τον αρχηγό των απέναντι, τον “Αγκωνίδη”. Ντροπής πράγματα!
Πέρα από την πλάκα, για μία ακόμη (πολλοστή) φορά μεγάλο μέρος της κοινωνίας έδειξε πως δεν μπορεί να διαχειριστεί και να αποδεχθεί το αυτονόητο. Γιατί; Επειδή η φωτογραφία έγινε… είδηση, το λογικό χαρακτηρίστηκε κάτι διαφορετικό, κι ένα νέο παιδί είδε το πρόσωπό του να γίνεται πρώτο θέμα στις περισσότερες αθλητικές ιστοσελίδες της χώρας. Οι καθηγητές δημοσιογραφίας λένε πως δεν είναι είδηση όταν ένας σκύλος δαγκώνει έναν άνθρωπο, αλλά όταν ο άνθρωπος δαγκώσει τον σκύλο. Υπό αυτό το πρίσμα, καταλαβαίνετε πως χθες (25/1) το βράδυ στο ΣΕΦ, ο άνθρωπος… δάγκωσε τον σκύλο. Τόσο απλά.
Δεν αναφερόμαστε αποκλειστικά στο γιατί τα ΜΜΕ αναπαρήγαγαν το θέμα, τη φωτογραφία. Ίσως γιατί ακόμη και τα ίδια θέλησαν να παρουσιάσουν το κάτι διαφορετικό, αυτό που ξεφεύγει από εκείνα που έχει συνηθίσει να διαβάζει ο μέσος φίλαθλος (οπαδός). Θεμιτό, αλλά καταδεικνύει την οπτική γωνία από την οποία πολλοί παρακολουθούν τα αθλητικά δρώμενα. Μια βόλτα στο Twitter την ώρα του ντέρμπι θα σας πείσει. Ο “Αγκωνίδης”, ο “Φραγκοφονούλης” και οι άλλοι “προβληματικοί” κάνουν παρέλαση στα Social Media. Οι αθλητές, αυτοί που πηγαίνουν σε κάθε γήπεδο της Ευρώπης και αποθεώνονται, απουσιάζουν . Δεν μας κάνουν αν δεν παίζουν στην ομάδα μας, αν δεν φορούν τη “δική” μας φανέλα.
Τώρα για ποια αισθητική μιλάμε, είναι άγνωστο. Όπως άγνωστο είναι αν το βαρέλι έχει πάτο. Γιατί στην παρούσα φάση μοιάζει πως κάθε μέρα πάμε λίγο πιο κάτω. Το “γκντουπ” δεν ακούγεται κι αυτό από μόνο του είναι ανησυχητικό. Ο Χάρης Σταύρου είχε σταθεί σε κάτι παρόμοιο στη διάρκεια του Eurobasket . Δεν είπε ” Ι have a dream“, αλλά ” έχω μια ιδέα“. Πόσοι το(ν) διάβασαν, πόσοι το(ν) ειρωνεύτηκαν, πόσοι άλλαξαν τρόπο σκέψης. Ίσως να το έκαναν πολλοί. Αλλωστε, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Άρεσε σε πολλούς το φωτογραφικό στιγμιότυπο. Ίσως να είναι και οι περισσότεροι! Και Παναθηναϊκοί και Ολυμπιακοί. Είναι η σιωπηλή μειονότητα.
Ο Δημήτρης Διαμαντίδης περνάει τις τελευταίες του ημέρες στον ελληνικό αθλητισμό ως παίκτης του Παναθηναϊκού. Από μόνο του αποτελεί είδηση. Όπως είδηση γίνεται στις ΗΠΑ η αποθέωση του Κόμπε Μπράιαντ σε κάθε ένα από τα τελευταία εκτός έδρας παιχνίδια που δίνει σε διάφορες πόλεις. Όχι, δεν είμαστε αδαείς να πιστεύουμε πως το ίδιο θα γίνει στο ΣΕΦ, όταν ο Διαμαντίδης πατήσει σε λίγους μήνες για τελευταία φορά το παρκέ του φαληρικού σταδίου. Ίσως όμως, ακόμη και το να μην ακούσει το όνομά του να γίνεται σύνθημα συνοδευόμενο από αρκετά “γαλλικά”, οικογένειες, σπίτια και τα συναφή θα ήταν ένα βήμα προόδου.
Γιατί από του χρόνου ο Ολυμπιακός δεν θα έχει τον Δημήτρη Διαμαντίδη. Τότε τι θα γίνει; Η (αθλητική) ζωή μας πιο βαρετή…