“Ο Γιαννάκης μου… έβγαλε το λάδι”

Η ζωή του Φρεντερίκ Φορτέ δεν είναι ένα… τσιγάρο. Είναι τουλάχιστον, ένα πακέτο πούρα -που θέλουν και το χρόνο τους. Ως ηγέτης της Λιμόζ βρέθηκε στην κορυφή της Ευρώπης (το 1993) και ως πρόεδρος της, πανηγύρισε τον Ιούνιο του 2014 την πρώτη πρόκριση στους τελικούς της Γαλλίας (μετά 14 χρόνια) και το πρώτο πρωτάθλημα, από το 2000, οπότε είχε πάρει το νταμπλ και το Korac Cup.

Η συνέχεια αφορούσε την οικονομική εξόντωση του συλλόγου και την πτώση σε ερασιτεχνική κατηγορία (2004), για να βρεθεί τελευταία φορά στην ProA το 2012-13 και να κάνει ό,τι έκανε την περασμένη αγωνιστική περίοδο.

Ο “Cerveau” (εγκέφαλος ελληνιστί), όπως ήταν το παρατσούκλι του Φορτέ στα νιάτα του, μίλησε στο parroquet.com επί της ιστορίας της καριέρας του, που ξεκίνησε “στις 3 ή 4 Ιανουαρίου του 1987, όταν ήμουν στην πρώτη πεντάδα της Caen σε ματς με τη Cholet. Ήμουν μόλις 17”. Και ποιο ήταν το τελευταίο του ματς; “σ την Ιταλία, με την Kinder. Όταν πάτησα στο παρκέ, ήξερα πως αυτός θα ήταν ο επίλογος”.

Η πρώτη αγορά που έκανε με χρήματα από το μπάσκετ ” ήταν ένα τζιν! Η πρώτη επένδυση ήταν ένα σπίτι”.

Ο καλύτερος συμπαίκτης που είχε ποτέ, ήταν “ο Olivier Bourgain”, ο οποίος ήταν και ο καλύτερος φίλος του. Ο καλύτερος κόουτς ήταν “ο Μάλκοβιτς” και ο καλύτερος αντίπαλος “φυσικά ο Μάικλ Τζόρνταν. Βρεθήκαμε στο Γαλλία-ΗΠΑ, στο Μονακό το 1992”. Ο καλύτερος αμυντικός που είχε συναντήσει ποτέ ήταν “ο Richard Dacoury” και η μεγαλύτερη επιτυχία του “η κατάκτηση της Euroleague”.

Το πιο σημαντικό καλάθι ωστόσο, δεν το σκόραρε σε αυτό το event. ” Το 1989, όταν έπαιζα στην Gravelines, στα πλέι οφ παίξαμε με την Paris. Ο νικητής της σειράς, θα έπαιρνε θέση στο κυπελλούχων. Ο πρόεδρος της ομάδας μας ήταν ο Albert Denvers, ηλικίας 85 χρόνων. Είχε ως όνειρο ζωής να δει την ομάδα του να παίζει στην Ευρώπη. Σκόραρα λοιπόν, το καλάθι που μας έδωσε αυτήν την πρόκριση. Ήταν buzzer beater. Μετά, μας κάλεσε στο γραφείο του και εκεί είδα έναν άνδρα 85 χρόνων, να κλαίει. Ένας τύπος τεράστιος, που είχε ζήσει πόλεμο, είχε γίνει πολιτικός και ήταν εκεί μπροστά μας, με δάκρυα“.

Η καλύτερη ατμόσφαιρα που είχε συναντήσει ποτέ, ήταν ” το 1994 σε προημιτελικά με τον Παναθηναϊκό που τότε έπαιζε στη Γλυφάδα. Σε γήπεδο 3.200 θέσεων, είχαν μαζευτεί 7000 άνθρωποι και όλοι κάπνιζαν! Σε ένα σημείο, δεν μπορούσαμε να δούμε απέναντι μας. Δεν το ‘χα ξαναδεί αυτό. Και δεν θα μπω καν στη διαδικασία να μιλήσω για κανόνες ασφαλείας. Ήταν ωστόσο, κάτι το μοναδικό”.

Η μεγαλύτερη στιγμή τώρα, που έχει ζήσει ως πρόεδρος “είναι φυσικά η πρόκριση στη Euroleague”, ενώ η καλύτερη απόφαση που πήρε ποτέ ήταν “να σταματήσω να κάνω τον προπονητή”.

Ο κόουτς που δέχθηκε πιο γρήγορα από κάθε άλλον την πρόταση του “ήταν ο Jean Marc Dupraz” και εκείνος που του… έβγαλε το λάδι ” ήταν ο Παναγιώτης Γιαννάκης”.

Πού βλέπει να πηγαίνει φέτος η Λιμόζ στη Euroleague; ” Καλά να είμαστε και όλα θα πάνε καλά”.