Ο Ευθύμης Ρεντζιάς στο SPORT 24

Από την πρώτη στιγμή, που ο Ευθύμης Ρεντζιάς αποφάσισε να ανακοινώσει ότι αποσύρεται από την ενεργό δράση το καλοκαίρι του 2006, δεσμεύτηκε με τον εαυτό του ότι ήθελε να παραμείνει κοντά στο μπάσκετ.
“Ο πρώτος άνθρωπος με τον οποίο αρχίσαμε να επεξεργαζόμαστε την ιδέα της ίδρυσης μιας ακαδημίας μπάσκετ ήταν ο κουμπάρος μου, Ρότζερ Εστεγέρ.

Πήγαμε, λοιπόν, για φαγητό με τον Ζόραν Σάβιτς και είπαμε να ξεκινήσουμε αυτό το ‘project’ στη Βαρκελώνη. Δεν βρήκαμε, όμως, κατάλληλο χώρο και σε συνδυασμό με άλλους λόγους το θέμα πάγωσε, αλλά ποτέ δεν έφυγε από το μυαλό μου”

, εξήγησε ο παλαίμαχος σέντερ, ο οποίος δεν άργησε να βρει πρόσφορο έδαφος για συνεργασία στα πρόσωπα δύο πολύ έμπιστων φίλων του, του Φραγκίσκου Αλβέρτη και του Δημήτρη Παπανικολάου.




“Σε αυτά τα πράγματα δεν χρειάζεται πολλή ανάλυση. Η το κάνεις ή δεν το κάνεις. Διαπίστωσα ότι και ο Δημήτρης και ο Φράνκι το ήθελαν όσο και εγώ και τον περασμένο Μάρτιο πήραμε την απόφαση να ξεκινήσουμε τη δημιουργία της Ακαδημίας, η ποία εδρεύει στις εγκαταστάσεις του σχολείου ‘St. Lawrence College’, στο Κορωπί. Αντιλαμβάνομαι, βέβαια, ότι εγώ έχω σταματήσει το μπάσκετ, ενώ ο Δημήτρης και ο Φράνκι είναι εν ενεργεία, ωστόσο οι ρόλοι που έχουμε μοιράσει κάνουν εύκολο το έργο μας, με αποτέλεσμα να το απολαμβάνουμε και εμείς, αλλά κυρίως να ευχαριστιούνται τα παιδιά που έρχονται στο γήπεδο για προπόνηση”, σχολίασε ο Ρεντζιάς δηλώνοντας εντυπωσιασμένος από
“τον τρόπο με τον οποίο σε κοιτούν τα μικρά παιδιά, καθώς και από τον ζήλο που δείχνουν για να μάθουν τα βασικά του αθλήματος”.



Το τελευταίο είναι πολύ σημαντικό και δυστυχώς λίγα παιδιά παίρνουν τις σωστές βάσεις σε μικρή ηλικία:
“Στην Ισπανία η εκμάθηση των βασικών αρχών του παιχνιδιού είναι το πρώτο πράγμα που μαθαίνει ένας νεαρός παίκτης. Δυστυχώς, στην Ελλάδα, ακόμη και στην Α1, όπου αγωνίζονται επαγγελματίες, υπάρχουν φόργουορντ –και αυτό το λέω με όλο το σεβασμό- που δεν ξέρουν να σκάσουν την μπάλα ή κάποιοι ψηλοί να κάνουν πίβοτ. Αυτό θέλουμε να πετύχουμε μέσα από αυτή την Ακαδημία. Να μάθουμε τα παιδιά τα βασικά και κυρίως να τα βοηθήσουμε να διαμορφώσουν καλό χαρακτήρα, ώστε ακόμη και αν δεν αγωνιστούν στο μέλλον σε κάποιον σύλλογο ή δεν κάνουν πρωταθλητισμό, να γίνουν υγιείς φίλαθλοι”.



Στην απορία που του εκφράσαμε σχετικά με το αν θα έπρεπε να δημιουργηθεί στην Ελλάδα και μια σχολή για… παράγοντες, ώστε να αποφύγουμε ανάλογες τραγελαφικές καταστάσεις στο μέλλον, ο Ευθύμης Ρεντζιάς δεν μάσησε τα λόγια του.
“Το μόνο σίγουρο είναι ότι χρειάζεται και μια σχολή για παράγοντες. Δεν ξέρω, όμως, ποιος θα έπρεπε να είναι ο δάσκαλος! Λυπάμαι που θα το πω, αλλά από τους παράγοντες που υπάρχουν στην Ελλάδα, ελάχιστοι έχουν πιάσει μπάλα στα χέρια τους. Βολεύονται, όμως, σε μια κατάσταση εξυπηρετώντας τα συμφέροντά τους και κάνοντας δημόσιες σχέσεις.

Οι περισσότεροι δεν έχουν την απαιτούμενη παιδεία και γνώση, ούτε ξέρουν με ποιους τρόπους πρέπει να πουλήσουν το προϊόν. Κατά τη γνώμη μου το ελληνικό μπάσκετ χρειάζεται τεχνοκράτες με την ικανότητα να βλέπουν μπροστά κατά 30 χρόνια. Αντιθέτως, οι υπάρχοντες παράγοντες γυρίζουν το άθλημα στη δεκαετία του ’80!»,

υπερθεμάτισε ο βετεράνος άσος, ο οποίος δεν κλείνει τα μάτια μπροστά στην εικόνα που παρακολουθεί τον τελευταίο καιρό με τις διαρκείς αναβολές αγώνων και αγωνιστικών.




“Αυτό που συμβαίνει στο μπάσκετ είναι κατάντια. Η συμμετοχή των ομάδων πρέπει να ξεκαθαρίζει τον Ιούνιο και όχι να έχουμε φτάσει Οκτώβριο και να μην γνωρίζουμε σε ποιο πρωτάθλημα θα παίξει η Καβάλα. Στο εξωτερικό δύο μήνες αφότου έχει αρχίσει η αγωνιστική περίοδος, η διοργανώτρια αρχή ετοιμάζει την επόμενη. Πέρα από τη δεδομένη ανοργανωσιά, πάντως, εμένα με θλίβει και ένα άλλο φαινόμενο.

Η βία που διώχνει τις οικογένειες από τα γήπεδα. Το έζησα όσο αγωνιζόμουν στον ΠΑΟΚ, τότε που οι οικογενειάρχες ήθελαν να έλθουν στο γήπεδο, αλλά φοβούνταν για τη σωματική τους ακεραιότητα. Το βλέπω και τώρα στις αναμετρήσεις Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού”

, τόνισε ο Ρεντζιάς μιλώντας πια επί προσωπικού.




“Αυτή η κατάσταση με απωθεί από το να πάω στο γήπεδο. Πέρυσι, παρακολούθησα κάποιους αγώνες της Ευρωλίγκας, αλλά όταν ήλθαν οι τελικοί της Α1 σκέφτηκα ότι δεν υπήρχε λόγος να πάω στο ΟΑΚΑ και στο ΣΕΦ. Στην Ελλάδα γήπεδο σημαίνει πόλεμος. Πρέπει φεύγοντας από το σπίτι να αποχαιρετάς την οικογένειά σου, όπως συμβαίνει στις πολεμικές ταινίες. Τόσο τριτοκοσμικοί έχουμε γίνει, ώστε να σκοτώνονται άνθρωποι στα γήπεδα; Εμείς δώσαμε τα φώτα στον υπόλοιπο κόσμο, αλλά δυστυχώς εμείς οι ίδιοι έχουμε βυθιστεί στο απόλυτο σκοτάδι”, κατέληξε ο Ευθύμης Ρεντζιάς εκφράζοντας τον κύριο προβληματισμό του και διαπιστώνοντας ότι πολύ δύσκολα μπορεί να αλλάξει κάτι…