Μη γυρίσεις νωρίς σπίτι

Άλλη μια μεγάλη πρόκληση, άλλος ένα «κόκκινος συναγερμός» για την ομάδα που ‘χει δώσει τις περισσότερες χαρές στους Έλληνες φιλάθλους (και μη). Δε χρειάζεται αναζήτηση για το τι είναι αυτό που εξιτάρει τον κόσμο, όταν πρόκειται για την εθνική μπάσκετ. Είναι η πρώτη που μας έβγαλε στους δρόμους, είναι η μόνη που έχει τόση διάρκεια στις επιτυχίες και φυσικά είναι αυτή που έχει φέρει ουκ ολίγες φορές τα πάνω-κάτω, στέλνοντας στα ουράνια την εθνική μας υπερηφάνια. Παγκόσμιο στην Κίνα λοιπόν. Με ό,τι καλύτερο στο ρόστερ μας και με τον πλανήτη ΝΒΑ να βλέπει τον MVP της κανονικής περιόδου να φοράει τα γαλανόλευκα.

Θα μπορούσε να ειπωθεί και το τι “γυρεύει η αλεπού στο παζάρι” για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, που αν θυμηθεί το περασμένο Μουντομπάσκετ, θα έχει έναν καλό οδηγό για τις κακοτοπιές. Ήταν τότε, που βρεθήκαμε στην Σεβίλλη και κατάπιαμε όποιον τόλμησε να βρεθεί μπροστά μας στην πρώτη φάση. Με μια ομάδα που άφηνε υποσχέσεις, κάναμε 5/5 στον όμιλο και ταξιδέψαμε στην Μαδρίτη, Όπου με το ζόρι είχαν περάσει από το δικό τους γκρουπ οι Σέρβοι. Επι καστιλιάνικου εδάφους όμως, οι πλάβι μεταμορφώθηκαν προς το καλύτερο, εμείς ήμασταν τραγικοί και πριν καλά- καλά τακτοποιηθούμε στα δωμάτια, είχαμε πάρει το αεροπλάνο της επιστροφής.

Το “μη γυρίσεις νωρίς σπίτι” πρέπει να είναι το μότο για αυτό το ταξίδι στην Ασία. Πάμε στην Κίνα, όχι για να περάσουμε την πρώτη φάση. Όχι για να κερδίσουμε Μαυροβούνιους, Βραζιλιάνους και Νεοζηλανδούς. Ούτε καν για να σκεφτούμε ποια θέση θα πάρουμε στην κατάταξη όταν όλα θα ‘χουν τελειώσει. Θα πάμε στην Κίνα και ο στόχος είναι, να ‘χουμε δώσει τα πάντα. Να παίξουμε όσο καλύτερα γίνεται, να δοκιμάσουμε αυτά που πρέπει , να εξαντλήσουμε κάθε δύναμη και κάθε αντοχή. Και αν οι άλλοι είναι καλύτεροι, ας μας κερδίσουν. Η ελληνική ομάδα έχει ένα ρόστερ που θα το ζήλευαν πολλοί. Παίκτες που κυνήγησαν τα όνειρά τους και κατάφεραν να τα κάνουν πραγματικότητα. Παίκτες που αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση, γιατί όπως τα κατάφεραν αυτοί, έτσι μπορείς να τα καταφέρεις κι εσύ. Ό,τι κι αν είναι αυτό που αγαπάς, στο New York College μπορείς να κάνεις κι εσύ το όνειρό σου πραγματικότητα.

Στα του μπάσκετ τώρα, πάντα το ερώτημα είναι, αν όλοι αυτοί οι καλοί παίκτες, μπορούν να γίνουν και μια σούπερ ομάδα. Ξέρετε όμως, σε τούτες τις περιπτώσεις, την απάντηση την δίνει αποκλειστικά και μόνο το γήπεδο. Όχι μόνο στο μπάσκετ. Σε όλα τα αθλήματα. Η Ομοσπονδία, έδωσε το χρίσμα στον Θανάση Σκουρτόπουλο για να ‘χει την ευκαιρία του και το γενικό πρόσταγμα. Εύκολο δεν είναι, ούτε απλό. Όμως είναι μια μεγάλη ευκαιρία για όλους. Παίκτες από το ΝΒΑ, με πρώτο και καλύτερο τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, παίκτες από την Ευρωλίγκα! Έλληνες, μπασκετικοί απογόνοι του Γκάλη, του Γιαννάκη, συνεχιστές των έργων του Παπαλουκά, του Σπανούλη, του Διαμαντίδη. Ένα γαλανόλευκο μπουλούκι, που θα πλεύσει σε αχαρτογράφητα νερά.

Μην ακούτε κανέναν ειδικό. Μη πέφτετε “θύματα” σε ουρλιαχτά και σε προβλέψεις- φουστανέλας. Τίποτα δεν είναι εύκολο και απλό. Για οτιδήποτε καλό συμβαίνει στη ζωή σου πρέπει να μοχθήσεις. Να μοχθήσεις για να φτάσεις εκεί που θες, να φτάσεις ψηλά. Για να το πετύχεις αυτό, χρειάζεσαι πάντα δίπλα σου τους κατάλληλους ανθρώπους. Στο ‘γήπεδο’ της ζωής, αυτούς τους ανθρώπους θα τους βρεις στο New York College και θα σε βοηθήσουν να κάνεις τα επαγγελματικά όνειρά σου πραγματικότητα. Στο γήπεδο του μπάσκετ, οι άνθρωποι αυτοί είναι οι προπονητές και όλο το team.

Και ότι γίνεται στη ζωή, το ίδιο γίνεται και στο γήπεδο. Μόλις ανάβουν τα φώτα και ξεκινάει ένας αγώνας, ποτέ δε ξέρεις τι θα σου παρουσιάσει μια εθνική ομάδα. Πιστεύεις ότι θα παίξεις με εύκολο αντίπαλο και μπροστά σου έρχονται… πιράνχας. Άλλες φορές τρέμεις και συναντάς ένα αδύναμο τσούρμο. Το θέμα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ένα και μοναδικό. Να είσαι εσύ έτοιμος. Να έχεις εσύ την κράση να αντέξεις, όσα και να βρεις μπροστά σου. Μια τέτοια διοργάνωση, δε μοιάζει με άλλες. Μπορεί μια αρχική μπανανόφλουδα να αποδειχθεί “κλειδί θριάμβου”, μπορεί όμως και να είσαι σίγουρος ότι θα θριαμβεύσεις και ξαφνικά θα βρεθείς φαρδύς- πλατύς. Δεν περάσαμε “αναίμακτα” την προετοιμασία. Είχαμε σοβαρούς τραυματισμούς, όπως το ίδιο συνέβη και με άλλες ομάδες.

Την ιστορία ευτυχώς ή δυστυχώς την γράφουν οι παρόντες και εμείς στα γήπεδα της Κίνας θα προσπαθήσουμε με αυτούς που θα είναι ετοιμοπόλεμοι να δούμε άλλη μια όμορφη σελίδα να γράφεται σε αυτά τα βιβλία, τούτης της πορτοκαλί ιστορίας του τόπου μας. Γιατί όπως και να το κάνουμε, όταν η εθνική ομάδα μπάσκετ ρίχνεται στην μάχη, όλοι σωπαίνουν…