Μ’ ένα όνειρο τρελό, η Εθνική Ελλάδας ξεκινάει το ταξίδι της στο EuroBasket 2025

Το EuroBasket 2022 δεν έχει ξεχαστεί. Το Παγκόσμιο Κύπελλο 2023 μάλλον δεν θέλουμε να το θυμόμαστε. Το Προολυμπιακό Τουρνουά του 2024 και η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ήταν κάτι σαν όνειρο, έστω κι αν δεν ολοκληρώθηκε όπως το ονειρευόμασταν.

Και κάπου εδώ, η αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν σταματάει.

Η ζωή συνεχίζεται. Και συνεχίζεται με μεγάλη ταχύτητα. Πότε ξεκίνησε την προετοιμασία της η Εθνική, πότε μπαίνει στο αεροπλάνο για την Κύπρο, ούτε που το καταλάβαμε.

Το σίγουρο είναι ότι τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες θα περάσουμε όμορφα μεσημέρια, απογεύματα και βράδια, με τους αγαπημένους μας παίκτες, με την αγαπημένη μας ομάδα, με αυτή την ομάδα για την οποία πανηγυρίζουμε κι εμείς σαν παιδιά.

Η Εθνική θέλει να πετύχει κάτι μεγάλο. Κι όπου “μεγάλο”, βάλτε το μετάλλιο που ψάχνει από το μακρινό πια 2009.

Κι όμως, πέρασαν 16 χρόνια και την ώρα που προκύπτουν νέες δυνάμεις, την ώρα που όλη η Ευρώπη παίζει πλέον μπάσκετ, εμείς προσπαθούμε να σταθούμε ξανά στα πόδια μας. Η Εθνική του Βασίλη Σπανούλη, η Ελλάδα του Γιάννη Αντετοκούνμπο και των υπόλοιπων παιδιών που δουλεύουν από τα τέλη Ιουλίου, θέλει το βράδυ της 14ης Σεπτεμβρίου να πανηγυρίζει στη δροσερή Ρίγα. Με τον κόσμο της. Όλοι μαζί, μια μεγάλη αγκαλιά.

Το SPORT24 είναι έτοιμο να καλύψει ακόμη ένα EUROBASKET. Οι απεσταλμένοι μας με την ενέργεια της ΔΕΗ θα είναι εκεί για να παρακολουθήσουν εν δράσει την ελίτ του Ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Δεν θα είναι εύκολο. Και δεν θα είναι εύκολο ούτε στην φιλόξενη Λεμεσό, στην οποία θα δούμε έναν πολύ ανταγωνιστικό όμιλο και πέντε ομάδες να παλεύουν για τέσσερις θέσεις.

Η δική μας.

Η Ιταλία του Σιμόνε Φοντέκιο.

Η Ισπανία που όσο κι αν έχει αλλάξει, παραμένει ένας κακός μας δαίμονας.

Η Βοσνία του Τζάναν Μούσα και του Γιουσούφ Νούρκιτς.

Η Γεωργία του Σάντρο Μαμουκελασβίλι, του Τόκο Σενγκέλια, του Γκόγκα Μπιτάτζε και του Γκιόργκι Σερμαντίνι.

Η οικοδέσποινα Κύπρος συμπληρώνει το Group C, αλλά δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ομάδες αυτού του επιπέδου. Το ξέρουν οι άνθρωποί της και θα απολαύσουν την εμπειρία.

Στη Λεμεσό, λοιπόν, θα ξεκινήσει το φετινό ταξίδι. Από το Βερολίνο στη Μανίλα κι από το ΣΕΦ στο Παρίσι, η Εθνική πέρασε τα τελευταία χρόνια από πολλά και έντονα σκαμπανεβάσματα. Η λογική λέει ότι και φέτος θα τα έχει, ίσως όμως αυτός ο… Last Dance κάποιων παιδιών να είναι το γεγονός που θα αλλάξει τα πάντα. Προς το καλύτερο.

Αν είσαι απαισιόδοξος, υπάρχουν πολλά που μπορείς να κρατήσεις για να ξεδιπλώσεις σε μία συζήτηση τις αρνητικές σου σκέψεις γι’ αυτή την ομάδα.

Αν είσαι αισιόδοξος, εκτός από το γεγονός ότι είσαι φίλος μας, τότε μπορείς να πιαστείς από αρκετά για να ονειρευθείς ότι το βράδυ της 14ης Σεπτεμβρίου οι παίκτες και οι προπονητές της Εθνικής θα σηκώνουν το τρόπαιο στον ουρανό της Λετονίας.

Έχουμε έναν από τους 2-3 κορυφαίους παίκτες του κόσμου. Υγιή, ξεκούραστο και ακραία διψασμένο για μία διάκριση με τη γαλανόλευκη φανέλα.

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο των 9 συμμετοχών σε 11 διοργανώσεις από το 2013 μέχρι και φέτος, έχει αποδείξει ότι διαλύει τον ανταγωνισμό σε κάθε επίπεδο. Και στο NBA, αλλά και στο FIBA Basketball που ποτέ δεν τον τρόμαξε. Ίσα-ίσα που το απολαμβάνει περισσότερο από το μπάσκετ που παίζεται στις ΗΠΑ. Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, είναι αλήθεια.

Έχουμε έναν προπονητή-νικητή, που δεν χαρίζεται, δεν πατάει φρένο και δεν κάνει εκπτώσεις στα όνειρά του.

Έχουμε βετεράνους όπως ο Κώστας Σλούκας κι ο Κώστας Παπανικολάου που θέλουν, στο τελευταίο όπως φαίνεται τουρνουά τους με την Εθνική, να φορέσουν ένα μετάλλιο στο στήθος. Πραγματικά το θέλουν, έχουν παλέψει πολύ και ίσως ήρθε η ώρα.

Έχουμε ένα supporting cast που ξέρει ότι πρέπει να ανέβει στην πλάτη του Αντετοκούνμπο και των βετεράνων για να φτάσει… όπου μπορεί.

Και γύρω από το προπονητικό επιτελείο και τους 12 που θα παλέψουν σε Λεμεσό και Ρίγα, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ζήσει αυτές τις διοργανώσεις από μέσα. Τις έχουν φάει με το κουτάλι. Ξέρουν ποια χώρα εκπροσωπούν, ποια φανέλα φορούν, τι πρεσβεύουν.

Ναι, μας έχουν αφήσει πίσω ομάδες όπως η Γερμανία, η Σερβία και η Γαλλία. Δεν είναι όμως ανίκητες. Έχουν κι αυτές τις αδυναμίες τους και πρέπει να τις εκμεταλλευθούμε.

Δεν είναι όμως μόνο αυτές.

Ιταλία, Γεωργία, Ισπανία, Βοσνία είναι τέσσερις πολύ καλές ομάδες και τουλάχιστον μία από αυτές, η Ελλάδα θα πρέπει να την βάλει από κάτω στη φάση των ομίλων.

Δεν μας είναι εύκολο να ξεκινήσουμε… διατάσεις προς τα επάνω, δεν μας είναι εύκολο να γράψουμε για τρόπαια και για μετάλλια, μας πλήγωσαν κι εμάς τα προηγούμενα χρόνια. Κυρίως το EuroBasket 2022, στο οποίο πραγματικά πιστεύαμε ότι η Εθνική μπορούσε να τα καταφέρει.

Μας είναι όμως πολύ εύκολο να υποστηρίξουμε και αυτή την προσπάθεια. Όπως θα υποστηρίξουμε κάθε προσπάθεια κάθε αθλητή και κάθε ομάδας που θα φοράει τα χρώματα της Ελλάδας. Πάντα το κάναμε και πάντα θα το κάνουμε, με αγνή αγάπη για τους πρωταγωνιστές, για τους κόπους, για τον ιδρώματα, για τις προσπάθειές τους.

Το αποτέλεσμα, ναι, μετράει. Αλλά δεν είναι το παν. Και σίγουρα δεν θα αλλάξει, ποτέ, τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον αθλητισμό.

Προφανώς και θέλουμε η Εθνική να πάρει το EuroBasket, 40 χρόνια μετά από το 1987 και 20 χρόνια μετά από το 2005.

Προφανώς και θα πανηγυρίσουμε με όλη μας την καρδιά μία τέτοια επιτυχία στη Ρίγα.

Ό,τι κι αν γίνει, όμως, στο τέλος της ημέρας θα είμαστε εκεί παρέα με την ΔΕΗ, που θα είναι ο μεγάλος χορηγός της αποστολής μας, για να χειροκροτήσουμε όλα αυτά τα παιδιά που θα έχουν παλέψει μακριά από τα σπίτια τους, μακριά από τις οικογένειές τους, για ένα και μόνο όνειρο. Να γίνουν πρωταθλητές Ευρώπης.

Πάμε να το ζήσουμε.

Όλοι μαζί.