Κώστας Παπανικολάου: Η φανέλα με το Νο 16 και ο Κούκοτς

Ένας στόχος απομένει πλέον για τον Κώστα Παπανικολάου μετά τα χθεσινά καθέκαστα και είναι θέμα χρόνου να τον εκπληρώσει και δαύτον…

Για την ακρίβεια (θα έλεγα ότι) είναι θέμα δυο χρόνων να τον εκπληρώσει…

• Πρώτα έγινε παίκτης του Ολυμπιακού και τούτο συνέβη το καλοκαίρι του 2009 και μάλιστα στο ξεκούδουνο, όταν γυάλισε στο μάτι του Παναγιώτη Γιαννάκη, ο οποίος τον τήραγε παρακολουθώντας τις Εθνικές ομάδες Παίδων, εφήβων και Νέων…

Ο Χάρντεν, ο Γιόκιτς και η επιστροφή στον Πειραιά

• Δεύτερον, ξαναγύρισε στον Ολυμπιακό μεσούσης της σεζόν, τον Ιανουάριο του 2016, έπειτα από την τρίχρονη περιπλάνηση του στη Βαρκελώνη, στο Χιούστον (δίπλα στον Τζέιμς Χάρντεν και στον “Superman” Ντουάιτ Χάουαρντ) και στο Ντένβερ (με συμπαίκτη έναν τροφαντό ρούκι που λεγόταν Νίκολα Γιόκιτς) …
• Τρίτον, χρίσθηκε αρχηγός του Ολυμπιακού το καλοκαίρι του 2022, όταν αποχώρησε ο προκάτοχος του Γιώργος Πρίντεζης που είχε διαδεχθεί σε αυτό τον ρόλο τον Βασίλη Σπανούλη…

Ε, λοιπόν, κατόπιν όλων αυτών και δεδομένου ότι σήμερα χάραξε καινούργιους-και πιθανότατα τους έσχατους- όρκους αγάπης στον κορμό κάποιου δέντρου που φύεται στον περιβάλλοντα χώρο του ΣΕΦ, ένα απωθημένο μπορεί να του έχει ξεμείνει…

Το Νο 7, το Νο 15 και προσεχώς το Νο 16

Δεν τον κόβω για τέτοιο τύπο, αλλά δεν πιστεύω κιόλας πως είναι θέμα αυταρέσκειας και εγωισμού το να θέλει σε δυο χρόνια από τώρα, ένα βράδυ Σεπτεμβρίου του 2028, να δει έμπλεος συγκίνησης και με δάκρυα στα μάτια τη φανέλα με το Νο 16 να αναρτάται στον ουρανό του ΣΕΦ που –σε αντίθεση με ό,τι συνέβη με τους δυο προπάτορες του- να είναι κιόλας καλοφτιαγμένο!

Πάσχει βεβαίως αυτή η εκτίμηση μου, διότι με τέτοια καψούρα και τόση αφοσίωση που έχει ο λεγάμενος για το μπάσκετ δεν αποκλείεται να παρατείνει έτι περαιτέρω την καριέρα του και να αποδειχθεί ζηλωτής της μακροβιότητας του ΛεΜπρόν Τζέιμς και του Μαρσελίνιο Χουέρτας.

Η ατάκα του Καραμανλή

Ικανό τον έχω να μας … ταλαιπωρήσει κι άλλο και να μην τον ξεφορτωθούμε ούτε στην τρυφερή ηλικία των 38 ετών, ώστε να επιβεβαιώσει την ιστορική ατάκα που (θρυλείται ότι) είχε αρθρώσει ο συνονόματος του, αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής όταν τον είχαν ρωτήσει για τις προθέσεις του σε ό,τι αφορούσε το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας…

“Ελάτε να με φωτογραφίσετε ξανά εδώ και σε τέσσερα χρόνια“!

Του Καραμανλή δεν τού έκατσε ακριβώς έτσι, διότι μεσολάβησε η θητεία του Χρήστου Σαρτζετάκη, αλλά του Παπανικολάου μπορεί να του κάτσει!

Η καψούρα και η λαμαρίνα

Όλα αυτά βεβαίως εμπίπτουν στα επίπεδα της εικοτολογίας και του τι μέλλει γενέσθαι σε δυο χρόνια από τώρα, ωστόσο είναι βέβαιο πώς όσο ο Παπανικολάου αγαπά το μπάσκετ, άλλο τόσο το μπάσκετ αγαπά τον Παπανικολάου!

Το έγραψα και τις προάλλες, το εννοώ και το επαναλαμβάνω ότι την πορτοκαλί λαμαρίνα την έχει δαγκώσει τόσο πολύ ώστε να μην την αφήνει από το στόμα του, με αποκορύφωμα την παρουσία του στα ματς της Εθνικής με τη Ρουμανία και την Πορτογαλία την περασμένη εβδομάδα…

Τότε δηλαδή που αψήφησε μια μακρά, κοπιώδη, επίπονη και κτηνώδη σεζόν κι ενώ θα μπορούσε να απλώνει την… κορμάρα του σε κάποια παραλία και να απολαμβάνει τη θερινή ραστώνη και την οικογενειακή γαλήνη με τη γυναίκα του και τις κόρες του, εντούτοις βουρλιζόταν πότε στην Οραντέα και πότε στα Άνω Λιόσια κρατώντας ψηλά το λάβαρο με το εθνόσημο που το έχει φυλαχτό από το 2005!

Το κόκκινο φυλάκιο και η πράσινη προθήκη

Είναι όντως ένα παράδειγμα προς μίμηση για τις επερχόμενες γενιές και συνάμα μια εμβληματική φιγούρα του ελληνικού μπάσκετ και ένα σύμβολο για τον Ολυμπιακό καθώς με το νέο συμβόλαιο που υπέγραψε θα συμπληρώσει τουλάχιστον μια δωδεκαετία βάρδιας στο κόκκινο φυλάκιο.

Απολαμβάνει κιόλας την εκτίμηση και τον σεβασμό της πιάτσας με ό,τι αυτό συνεπάγεται μέσα στην τοξικότητα που διαχέεται και επικρατεί, εξού και το γεγονός ότι τον Δεκέμβριο του 2023 η ΚΑΕ Παναθηναϊκός είχε τοποθετήσει τη φανέλα του σε προθήκη του VIP Lounge στο ΟΑΚΑ…

Εκ των υστέρων, τον Μάρτιο του 2025, έπειτα από ένα beef που είχε (στο “ντέρμπι των αιωνίων”) με τον συνομήλικο, συνονόματο, συμπαίκτη του προηγουμένως στον Παναθηναϊκό και σε όλη τη γκάμα των Εθνικών ομάδων και κολλητό του, Κώστα Σλούκα, κάπου πήρε το μάτι μου ότι η φανέλα αποσύρθηκε από το συγκεκριμένο σημείο και τοποθετήθηκε κάπου αλλού…

Το πηλίκιο του πατέρα του

Σε κάθε περίπτωση ο Παπανικολάου ο οποίος παρουσίασε τα πρωτόλεια του στον Άρη θα εξακολουθήσει να φορά τη φανέλα του Ολυμπιακού που έχει γίνει το δεύτερο δέρμα του και θα σκέπτεται ότι έκανε σωστή επιλογή ανάμεσα στην μπάλα του μπάσκετ και στο… αστυνομικό πηλίκιο!

Το γράφω αυτό διότι όταν ήταν μικρός και προτού μπλέξει με το μπάσκετ ήθελε-όπως μού εκμυστηρεύθηκε στην πρώτη συνέντευξη μας-να γίνει όργανο της τάξεως, επειδή τον εντυπωσίαζε και του άρεσε το πηλίκιο που φόραγε ο πατέρας του ο οποίος υπηρετούσε στην Αστυνομία…

Βεβαίως περισσότερο από τη γοητεία του πηλικίου, αρχηγός του Ολυμπιακού νιώθει ευγνώμων και σκλαβωμένος στον πατέρα του, διότι -όπως έχει πει- “όταν ήμουν 15 χρονών φεύγαμε από τα Γρεβενά στις τρεις το μεσημέρι, μόλις σχόλαγε από τη δουλειά του και ενώ ήταν κουρασμένος και νηστικός, πηγαίναμε στη Θεσσαλονίκη για να κάνω προπόνηση με την Εθνική ομάδα παίδων και γυρίζαμε στο σπίτι μας τα μεσάνυχτα“.

Το Διαλεχτό και το πεπρωμένο

Ο έλκων την καταγωγή του από το Διαλεχτό Τρικάλων, Παπανικολάου έγινε αυτός που επέπρωτο να γίνει: δεν ξέρω εάν στα μικράτα του ονειρευόταν ότι θα φτάσει τόσο ψηλά, ή αν -με το πέρασμα των χρόνων- προσδοκούσε να γίνει ακόμη καλύτερος, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι αυτός που είναι και στα 36 του χρόνια, που θα τα συμπληρώσει στις 31 του τρέχοντος μηνός, δεν έχει κανέναν λόγο να νιώθει ενοχές και τύψεις συνειδήσεως…

Είναι αυτός που είναι, τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο: κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητος, έστω κι αν δεν έγινε Κούκοτς!

Ο Ίβκοβιτς, το τικ και ο Κούκοτς

Αυτό πάλι δεν το βγάζω από το μυαλό μου, αλλά το έχω συγκρατήσει από τη συνέντευξη-αυτοβιογραφία 5.500 λέξεων (!) με την οποία με τίμησε ο συχωρεμένος ο Ντούσαν Ίβκοβιτς στις 4 Ιουνίου του 2012…

Τον είχα ρωτήσει τότε για τον Παπανικολάου και ιδού η απάντηση του…

“Tο παιδί αυτό ήταν πολύ αγχωμένο από την αρχή και φοβόμουν ότι θα πάθει κανένα τικ. Eίχε προβλήματα μεταβολισμού, έφτασε στα 107 κιλά και ώρες ώρες έτρεμε το χέρι του. Mια μέρα του είπα ότι “αν σε ξαναδώ να τραβάς τα μαλλιά σου μετά από ένα άστοχο σουτ, θα σε σκοτώσω”! Tον βάλαμε να παίξει στη θέση “3”, δούλεψε με αφοσίωση, βελτίωσε πολύ το παιχνίδι του και ήταν καθοριστικός. Δεν είναι ο νέος Kούκοτς, αλλά έχει μεγάλα περιθώρια προόδου“.

Όντως απέδειξε ότι είχε μεγάλα περιθώρια προόδου κι ας μην έγινε ο νέος Κούκοτς!