Κλιγκοπούλου: “Στον χώρο του μπάσκετ, ουσιαστικά μπήκα με το ζόρι – Πάντα ανοίγει χώρος για τις γυναίκες”

Η Σοφία Κλιγκοπούλου, Team Manager του Περιστερίου Betsson και μοναδική γυναίκα που εργάζεται σε αγωνιστικό τμήμα στην Stoiximan GBL, μίλησε στο Man to Man για την πορεία της ομάδας των δυτικών προαστίων στο πρωτάθλημα, την απόφαση που πήρε το 2024, αλλά και για τον δρόμο που ανοίγεται στις γυναίκες που επιθυμούν να ακολουθήσουν την ίδια διαδρομή.

Αναφερόμενη στη χημεία μιας ομάδας και το ρόλο που παίζει στην απόδοση της είπε: “Θεωρώ ότι είναι ένα από τα βασικότερα κομμάτια της επιτυχίας ή της αποτυχίας. Μπορεί να έχεις παίκτες εκατομμυρίων και να μην μπορεί να βρεθεί μεταξύ τους η ισορροπία για να έρθει το αποτέλεσμα που θέλεις. Το Περιστέρι, εφέτος, κατάφερε να έχει φοβερή χημεία!”.

Μιλώντας για την προσωπική απόφασή της να αποδεχθεί την πρόταση του Περιστερίου Betsson να αναλάβει τη θέση της Team Manager, κι αν αυτή ήταν ρίσκο ή πρόκληση είπε: “Σε καμία περίπτωση δεν ήταν ρίσκο. Ήταν εκατό τοις εκατό μία πρόκληση και θα ήταν πρόκληση για κάθε γυναίκα που θα της πρότειναν να μπει σ’ έναν ανδροκρατούμενο χώρο. Όταν μου έκαναν την πρόταση, πραγματικά δεν το πίστευα.

Ήταν ένα ευχάριστο σοκ! Στην αρχή φοβόμουν κάποια πράγματα. Ένας από τους φόβους μου ήταν τι θα πουν οι άλλοι. Μη πουν “έλα τώρα, τι μας την έφεραν και τι ξέρει αυτή από μπάσκετ”. Από την πρώτη όμως, δεν αντιμετώπισα κανένα πρόβλημα. Αντιθέτως, εξέλαβα μεγάλο σεβασμό απ’ όλους”.

Για το στοιχείο που της κινεί το μεγαλύτερο ενδιαφέρον ως Team Manager σε μια ανδρική επαγγελματική ομάδα, είπε: “Το γεγονός ότι είμαι η πρώτη γυναίκα που το έκανε. Στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπάρχει πάντα ότι ανοίγει χώρος για τις γυναίκες που θέλουν να εργαστούν σε ανδροκρατούμενους χώρους, είτε σε θέσεις όπως η δική μου, είτε σε προπονητικές θέσεις”.

Για την πρώτη επαφή της με το μπάσκετ σε μια εποχή όπου η καλαθοσφαίριση δεν ήταν πρώτη στις επιλογές των κοριτσιών που ήθελαν να ασχοληθούν με τον αθλητισμό, είπε: “Προέρχομαι από μία οικογένεια όπου ο μπαμπάς μου έπαιζε ποδόσφαιρο. Ήταν σίγουρο ότι κι εγώ και ο αδερφός μου θα ακολουθούσαμε τον αθλητισμό. Ξεκίνησα από την ενόργανη γυμναστική. Ανήκω στη γενιά της Κομανέτσι. Μετά ασχολήθηκα στην κολύμβηση και, ενώ πήγαινα καλά, κάποια στιγμή αναγκάστηκα να σταματήσω.

Στον χώρο του μπάσκετ, ουσιαστικά μπήκα με το ζόρι. Πήγα στον Πορφύρα όπου προπονητής της ποδοσφαιρικής ομάδας ήταν ο μπαμπάς μου ενώ σε αυτήν έπαιζε και ο αδερφός μου. Στις πρώτες προπονήσεις, παρά το γεγονός ότι ήθελα να συμμετέχω, από αντίδραση καθόμουν σε μία γωνία. Κάποια στιγμή με έπεισαν οι προπονητές να πάρω την μπάλα να παίξω με τα άλλα κορίτσια, κι από τότε δεν την άφησα από τα χέρια μου”.

Για την Εθνική Γυναικών της οποίας υπήρξε αρχηγός επί σειρά ετών κατά την περίοδο όπου αγωνιζόταν, αλλά και για το ρόλο που έχει σήμερα στην ομάδα ως Sports Director, είπε: “Όταν ακούω Εθνική ομάδα ανατριχιάζω. Πάντα θα είμαι εκεί απ’ όποιο πόστο με χρειαστούν!”.