Καρμέλο Άντονι: Τσιρότο σε ανοιχτή πληγή
Ο Καρμέλο Άντονι άλλαξε την ατμόσφαιρα στους Μπλέιζερς, που μόλις για 2η φορά φέτος σημείωσαν δύο σερί νίκες. Δίνει το κάτι διαφορετικό, δίνει ελπίδα. Δεν είναι σίγουρο όμως ότι είναι και η λύση.
Το κοινό των Μπλέιζερς είναι από τα πιο ενθουσιώδη και παράλληλα πιο μπασκετικά στο ΝΒΑ. Το λιγότερο που μπορούσε να κάνει λοιπόν στον πρώτο αγώνα του Καρμέλο Άντονι στο “Ρόουζ Γκάρντεν” στο Πόρτλαντ ήταν να τον αποθεώσει.
Οι ιαχές “Mέλο, Μέλο, Μέλο” ακούστηκαν όταν ο άλλοτε All Star φόργουορντ αποχώρησε μία και καλή από το παρκέ στη νίκη των Μπλέιζερς με 136-119 επί των Θάντερ. Είχε μόλις ρίξει τίτλους τέλους σε μία όμορφη παράσταση, ολοκληρώνοντας τον αγώνα με 19 πόντους με 9/10 δίποντα. Έδωσε στο Πόρτλαντ πράγματα που φαινόταν ότι έψαχνε και βοήθησε ώστε οι Μπλέιζερς να πάρουν την 2η σερί νίκη τους, κάτι που έχει συμβεί μέχρι στιγμής μόνο μία φορά φέτος.
Με ρεκόρ 7-12, το Πόρτλαντ απέχει ελάχιστα από τους 8ους Σανς (8-9). Στο Πόρτλαντ υπάρχει ξανά ελπίδα. Ήταν έτσι κι αλλιώς νωρίς για να απογοητευτούν οι Μπλέιζερς, αλλά η αλήθεια είναι ότι έναν πανικό τον αισθάνθηκαν όταν ξεκίνησαν την σεζόν με 5-9, παίρνοντας τότε την απόφαση να στραφούν στον Καρμέλο Άντονι, που διψούσε για μία ευκαιρία. Τρεις αγώνες αργότερα, με τον Μέλο να ξεκινάει βασικούς σε όλους, το ρεκόρ της ομάδας ήταν ακόμα χειρότερο: 5-12. Στα δύο τελευταία παιχνίδια όμως ήρθαν νίκες. Ο Μέλο ήταν καλός. Η ελπίδα επέστρεψε. Οι Μπλέιζερς δείχνουν να ρολάρουν. Είναι όμως ο Άντονι η απάντηση που ψάχνουν στο Πόρτλαντ;
ΤΟ ΠΟΡΤΛΑΝΤ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΤΑΝ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΜΕΛΟ
Η αλήθεια είναι ότι όποιος έχει παρακολουθήσει κάποιος τους Μπλέιζερς στους πρώτους αγώνες τους, δεν σκεφτόταν ότι αυτό που λείπει από την ομάδα είναι ο Άντονι. Το Πόρτλαντ ήταν μία ομάδα με σαφές αμυντικό πρόβλημα – απόρροια της απόφασης να αποχωρήσουν οι δύο στυλοβάτες της ομάδας αυτό το κομμάτι, Μο Χάρκλες και Αλ-Φαρούκ Αμίνου και του τραυματισμού του Γιουσούφ Νούρκιτς. Το Πόρτλαντ δεν είχε μέγεθος στις θέσεις των φόργουορντ και αυτό έγινε ακόμα χειρότερο μετά τον σοβαρό τραυματισμό του Ζακ Κόλινς. Αυτή όμως ήταν η μία πλευρά του νομίσματος.
Η άλλη πλευρά ήθελε τους Μπλέιζερς να είναι κακοί και στην επίθεση. Σίγουρα οι Ντάμιεν Λίλαρντ και Σι Τζέι ΜακΚόλουμ σκόραραν με το κιλό. Ήταν όμως και οι μόνοι που σκόραραν με συνέπεια. Το χειρότερο ωστόσο ήταν πως το ίδιο το Πόρτλαντ έχασε την ταυτότητά του. Από μία ομάδα που στηριζόταν στους δύο σταρ του και στην κίνηση μακριά από τη μπάλα των υπολοίπων, έγινε μία ομάδα που έπαιζε συνεχώς ένας εναντίον ενός. Παίκτες όπως ο Ρόντνεϊ Χουντ (πέρυσι ήταν έκτος παίκτης, φέτος βασικός), Κεν Μπέιζμορ και Άνφερνι Σάιμονς είναι καλύτεροι με τη μπάλα στα χέρια. Ο Χασάν Γουάιτσαϊντ έχει καλούς αριθμούς, αλλά δεν συγκρίνεται στον τομέα της δημιουργίας με τον Νούρκιτς, ο οποίος είχε γίνει από τους καλύτερους πασέρ στην θέση του πριν τραυματιστεί.
Οι αντίπαλοι των Μπλέιζερς ήξεραν ότι για να νικήσουν τους Μπλέιζερς απλώς αρκούσε να κάνουν συνεχώς παγίδες στους Λίλαρντ και ΜακΚόλουμ. Με τη μπάλα να φεύγει από τα χέρια τους, δεν υπήρχε τρίτος πόλος δημιουργίας ή εκτέλεσης. Όχι υψηλού επιπέδου τουλάχιστον, αφού οι Χουντ και Μπέιζμορ είναι ασταθείς και οι Σίμονς, Χεζόνια άγουροι και οι Τόλιβερ και Γουάιτσαϊντ περιορισμένων επιθετικών δυνατοτήτων. Αν σε αυτό προσθέσει και ότι κάποια στιγμή χτύπησαν όλοι οι ψηλοί της ομάδας, το Πόρτλαντ έμοιαζε – και ήταν – απελπισμένο. Τότε ήταν που στράφηκε στον Άντονι.
ΛΥΝΕΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ
Στα 35 του χρόνια ο Άντονι δεν είναι ο παίκτης που ήταν. Του πήρε λίγο παραπάνω χρόνο για να το καταλάβει – για αυτό και εξοστρακίστηκε για μία σεζόν από το ΝΒΑ – αλλά το κατάλαβε. Ακόμα και τώρα όμως είναι ένας παίκτης που μπορεί να σκοράρει όπως και όποτε θέλει αν του δοθεί η ευκαιρία. Αυτό σκέφτηκαν και στο Πόρτλαντ.
Οι Μπλέιζερς ήταν απελπισμένοι. Η απελπισία όμως μπορέι να κάνει κάποιον να προχωρήσει σε αναπάντεχες κινήσεις. Στην επιφάνεια ο Άντονι – ένας κακός αμυντικός, που του αρέσει υπερβολικά να σουτάρει και δεν κάνει άλλα πράγματα στο γήπεδο – δεν μπορούσε να είναι η λύση για μία ομάδα με αμυντικό πρόβλημα και έλλειμμα μεγέθους στις θέσεις των ψηλών. Στο Πόρτλαντ όμως διαφωνούσαν και για αυτό προχώρησαν σε μία κίνηση που έκανε πολλά φρύδια να ανασηκωθούν.
Οι Μπλέιζερς είχαν κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό τους με τον Άντονι: Θέλουν να αποσυμπιέσουν τους Λίλαρντ και ΜακΚόλουμ στην επίθεση. Ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό ήταν να βάλουν στην πεντάδα έναν ακόμα χαρισματικό σκόρερ. Έναν παίκτη που η αντίπαλη άμυνα είναι υποχρεωμένη να σεβαστεί. Ο Άντονι πληροί αυτές τις προδιαγραφές και επειδή ακριβώς οι Μπλέιζερς του ζητάνε να είναι – περίπου – ο εαυτός του, είναι εξαιρετικός. Η επιστροφή του Γουάιτσαϊντ στα δύο τελευταία παιχνίδια (ενός μπλοκέρ δηλαδή) του έδωσε ασφάλεια στην άμυνα, όπως και το “πάντρεμά” του με τον εξαιρετικό αμυντικό που ακούει στο όνομα Κεντ Μπέιζμορ. Όλα αυτά είναι που έφεραν την ισορροπία στους δύο τελευταίους αγώνες στο Πόρτλαντ. Στην πραγματικότητα βέβαια ο Άντονι απλώς λύνει ένα από τα πολλά προβλήματα της ομάδας.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ
Ο Άντονι βρέθηκε σε ένα ιδιαίτερο περιβάλλον, με όλο τον κόσμο να τον κοιτάζει και να περιμένει το λάθος του. Στους δύο πρώτους αγώνες του ο Λίλαρντ ήταν τραυματίας, οπότε πήρε επιθέσεις για να βρει ρυθμό. Στους επόμενους δύο αγώνες πέρασε σε τρίτο ρόλο, με καλές και κακές στιγμές και στον 5ο αγώνα του, πατώντας καλύτερα στα πόδια του, είχε μία εξαιρειτκή βραδιά. Οι δύο σερί νίκες έδωσαν αυτοπεποίθηση σε όλους στο Πόρτλαντ, που έχουν μία ακόμα ευκαιρία να αισθανθούν ακόμα καλύτερα, αφού στον επόμενο αγώνα τους θα υποδεχθούν τους ασταθείς Μπουλς. Το ερώτημα όμως παραμένει: Είναι ο Άντονι η λύση στο πρόβλημα της ομάδας;
Οι Μπλέιζερς εξακολουθούν να μην θυμίζουν στο ελάχιστο την περσινή ομάδα. Το έλλειμμα μεγέθους στην περιφέρεια παραμένει. Ο Γουάιτσαϊντ εξακολουθεί να είναι καλύτερος αμυντικός στην… θεωρία (επειδή κάνει κοψίματα) από ότι στην πράξη, αφού η άμυνά του σε καταστάσει Πικ εν Ρολ παραμένει… ύποπτη. Και ο Άντονι εξακολουθεί να είναι ένας μέτριος αμυντικός, κάτι που είναι δεδομένο πως όσο περνάει η σεζόν οι αντίπαλες ομάδες θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν. Και όταν γίνει αυτό, τότε είναι που θα υπάρξει πραγματικό πρόβλημα στο Πόρτλαντ.
Η αλήθεια είναι ότι την δεδομένη στιγμή ο Άντονι μοιάζει να είναι περισσότερο κάτι σαν το χανζαπλάστ σε ανοιχτή πληγή. Σίγουρα μοιάζει να βοηθάει, ωστόσο όλοι ξέρουν ότι χρειάζεται κάτι καλύτερο για να υπάρξει γιατρειά. Προς το παρόν κάνει μία χαρά την δουλειά που του ανατέθηκε. Αν όμως οι Μπλέιζερς θέλουν να κοιτάξουν ψηλότερα – γιατί, για να μην ξεχνιόμαστε, όταν ξεκίνησε η σεζόν έκαναν κουβέντα για πρωτάθλημα και όχι να μπουν απλώς στα playoffs – πρέπει να κάνουν κι άλλα πράγματα.
AP Photo/Steve Dykes, Gerald Herbert