Καλέντζου: “Ανταμείφθηκαν οι κόποι μας”

Λίγο κουρασμένη, αλλά πολύ πολύ ευτυχισμένη γι’ αυτό που πέτυχε αυτή και η ομάδα της. Αλήθεια έχει συνειδητοποιήσει τι πέτυχε ο Αθηναϊκός; Έχει αναλογιστεί το μέγεθος της επιτυχίας για το ελληνικό μπάσκετ;

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…




Τούλα, συγχαρητήρια! Περιέγραψέ μας σε πρώτη φάση τα συναισθήματά σου μπαίνοντας στο παρκέ χθες και αντικρίζοντας τόσο πολύ κόσμο…




“Ήταν λίγο περίεργο αυτό που έζησα χθες. Και μάλιστα για δύο λόγους. Πρώτον, ο τόσος πολύς κόσμος μας άγχωσε λίγο και δεύτερον το κλειστό σου έδινε την εντύπωση ότι όλοι ήταν πολύ στριμωγμένοι! Η κόρη μου ήταν δίπλα σε ένα κάγκελο και φοβόμουν μην έχουμε και κανένα ατύχημα”.




Ο κόσμος όμως ήταν εκεί για να σας ενισχύσει. Ο 6ος παίκτης σας έτσι δεν είναι;




“Ήταν συνεχώς δίπλα μας. Το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό κι ελπίζω να μην τους πείραξε. Πιστεύω ότι τους ευχαριστήσαμε όλους στο τέλος”.




Αλήθεια, έχετε συνειδητοποιήσει τι πετύχατε;




“Δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμα. Ήταν ο πρώτος τίτλος της χρονιάς και ο πιο δύσκολος για εμάς.
Μετά τα μισά της σεζόν αρχίσαμε να το αποδεχόμαστε. Την αξίζαμε πολύ όμως αυτή την κούπα. Οι δύο καλύτερες ομάδες βρέθηκαν στον τελικό. Την κούπα δεν την αξίζαμε μόνο σαν μπάσκετ, αλλά και σαν άνθρωποι, σαν νοοτροπία”.





Γιατί το λες αυτό; Σας πείραξε που οι Ρωσίδες δεν βγήκαν για την απονομή;




“Ήταν απογοητευτικό. Όταν συμμετέχεις σε έναν τελικό δεν σημαίνει ότι θα το πάρεις κιόλας. Κανείς δεν το ξέρει αυτό. Πιστεύω πως δεν τίμησαν την προσπάθειά τους, με αυτό που έκαναν”.




Μήπως, όμως πειράχτηκαν για το τάιμ άουτ στα 3” πριν τη λήξη;




“Δεν θέλαμε να γίνει το τάιμ άουτ από τη βασική γραμμή γι’ αυτό και πήρε ο κόουτς το τάιμ άουτ. Δεν πιστεύω πάντως, πως το τάιμ άουτ είχε να κάνει με την απονομή. Ήταν πολύ άσχημο”.




Χαλάλι η κούραση και τα κοπιαστικά ταξίδια στη Ρωσία δηλαδή;




“Χαλάλι (σ.σ. γέλια!). Ανταμείφθηκαν η σκληρή δουλειά όλων μέσα στην ομάδα, η επένδυση που έκανε ο κ. Χαρδαλιάς. Χαλάλι όλα. Η κούραση, η ταλαιπωρία στα αεροδρόμια, τα ξενύχτια. Έχουν ξεχαστεί ήδη όλα. Είμαστε ευτυχισμένες μετά την κατάκτηση της κούπας!”.




Και τώρα που το ευρωπαϊκό σας ταξίδι έφτασε στο τέλος του;




“Η κούραση ήταν αναμενόμενη, την ξεπεράσαμε και αυτή. Θα χαρούμε για λίγο και θα ξαναμπούμε στο ρυθμό μας. Αύριο φεύγουμε για Βόλο και πιστεύω ότι εκεί θα το συνειδητοποιήσουμε καλύτερα πως έχουμε δουλειά ακόμα μπροστά μας. Το άλλο Σαββατοκύριακο, παίζουμε για το Κύπελλο Ελλάδας, που είναι ο επόμενος μεγάλος στόχος για την ομάδα”.




Αυτή η κούπα ήταν και η πρώτη για το ταλαίπωρο γυναικείο μπάσκετ. Ήταν ένα επιπλέον κίνητρο για εσάς αυτό;




“Φυσικά. Η κούπα δεν έχει να κάνει μόνο με τον Αθηναϊκό αλλά και με το γυναικείο αθλητισμό, το γυναικείο μπάσκετ. Έχω δεχτεί τόσα μηνύματα από χθες για συγχαρητήρια από ανθρώπους που έχουν παλέψει πολύ την τελευταία 15ετία για αυτό. Είναι πολύ δύσκολα χρόνια για το γυναικείο μπάσκετ. Χάρηκαν μαζί μας, πολλοί άνθρωποι που έχουν πονέσει γι’ αυτό”.




Που αφιερώνεις την κούπα;




“Την αφιέρωσα ήδη στην κόρη μου, από την οποία έχω μείνει αρκετές ώρες μακριά, λόγω των συνεχόμενων ταξιδιών και υποχρεώσεων με την ομάδα”.



Σίγουρα, η 9χρονη Μαρία είναι πολύ περήφανη για τη μητέρα της, αν και προς το παρών δεν δείχνει και πολύ πρόθυμη να ακολουθήσει τα χνάρια της. Ίσως γιατί στην ψυχή ενός παιδιού δεν μετρούν οι διακρίσεις, αλλά οι ώρες με τους δικούς.