Κακιούζης σημαίνει Εθνική ομάδα
Ο Μιχάλης Κακιούζης θα κρεμάσει τα παπούτσια του το καλοκαίρι, με το Sport24.gr να θυμάται τη διαδρομή του άλλοτε αρχηγού της Εθνικής ομάδας από τον Ιωνικό Νέας Φιλαδελφείας μέχρι τον άθλο της Σαϊτάμα (pics).
Πέρασαν περισσότερες από δύο δεκαετίες επαγγελματικού μπάσκετ μέχρις ότου ο Μιχάλης Κακιούζης να πει “αντίο” στη δράση. Ο άλλοτε αρχηγός της Εθνικής ομάδας ανακοίνωσε το πρωί της Δευτέρας (4/1) πως βάζει τέλος στην καριέρα του το καλοκαίρι, σημειώνοντας στο τέλος της γραπτής του δήλωσης πως ” ένα άλλο ταξίδι στον μαγικό κόσμο του αθλήματος, που όλοι αγαπάμε, θα αρχίσει από το καλοκαίρι του 2016“. Το τι σημαίνει αυτό, το ξέρει μόνο ο ίδιος.
Η ουσία όμως είναι πως ο πιο επιτυχημένος αρχηγός στην ιστορία της “επίσημης αγαπημένης” θα βγάλει οριστικά το σορτσάκι του, για να φορέσει πολιτικά. Δεν ξέρουμε τι στοιχεία πρέπει να έχει ακριβώς ένας αρχηγός για να ξεχωρίσει, αλλά σίγουρα θα πρέπει να είναι διορατικός και να δηλώνει έμπρακτα την εμπιστοσύνη του στην ομάδα. Κι αυτό το έκανε με το παραπάνω. Ποιος θα ξεχάσει άλλωστε την προφητική του δήλωση πριν το ταξίδι της Εθνικής ομάδας για το Βελιγράδι, το 2005, όταν είχε πει πως ” θα πάρουμε το χρυσό μετάλλιο“; Προσοχή: έκανε τη συγκεκριμένη δήλωση – τοποθέτηση πριν την έναρξη της διοργάνωσης, κι ενώ το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα δεν έδειξε στα φιλικά παιχνίδια πως μπορεί να διεκδικήσει τον τίτλο της κορυφαίας ομάδας στην Ευρώπη.
” Η βραδιά εκείνη ήταν ατέλειωτη. Στο πούλμαν σχολιάζαμε τις φάσεις μία προς μία. Πού πήδηξε ο Λεμπρόν, πώς τους χαζέψαμε σε μία φάση, τα πικ εν ρολ, στιγμές που ο καθένας είχε αποτυπώσει στο μυαλό του. Το βέβαιο είναι πως κανείς δεν είχε ιδέα για το τι συμβαίνει την ίδια ώρα στην Ελλάδα. Τα κινητά απαγορεύονται μέσα στο λεωφορείο κι έτσι δεν είχαμε καν διανοηθεί όσα διαδραματίζονταν σε όλες τις ελληνικές πόλεις και όχι μόνο“, γράφει σε ένα σημείο. Κι η αλήθεια είναι πως ενδεχομένως ούτε οι ίδιοι οι παίκτες της Εθνικής ομάδας να είχαν συνειδητοποιήσει τότε το μέγεθος της επιτυχίας. Σίγουρα η ήττα από την Ισπανία στον τελικό της διοργάνωσης άφησε μια πικρή γεύση, αλλά ποιος μπορεί να σταθεί σε αυτό όταν έχει προηγηθεί η μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία του ελληνικού ομαδικού αθλητισμού;
Ευλογημένος στην Εθνική ομάδα
Φαίνεται πως ήταν το πεπρωμένο να ζει τις μεγαλύτερες στιγμές της καριέρας του με το εθνόσημο στο στήθος. Βλέπετε, εκείνη η διετία με την Εθνική ομάδα δεν ήταν παρά η κορύφωση της παρουσίας του στα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα της χώρας. Τι είχε προηγηθεί; Το χρυσό στο Παγκόσμιο Εφήβων της Αθήνας το 1995 κι η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004. Παρεμπιπτόντως, δεν είναι ο τελευταίος από την Εθνική Εφήβων που παραμένει ενεργός -μέχρι το καλοκαίρι. Ο Δημήτρης Δέσπος και ο Γιώργος Τσιριγωτάκης είναι αυτοί που θα γράψουν τον επίλογο εκείνης της ομάδας. Το πότε το ξέρουν οι ίδιοι.
Για να επιστρέψουμε όμως στα δικά μας, ο 39χρονος πλέον πάουερ φόργουορντ ευτύχησε να ζήσει ένδοξες στιγμές με τη γαλανόλευκη. Αυτή ήταν η αγαπημένη του ομάδα, το καμάρι του. Η δεύτερη αγάπη του φορούσε κιτρινόμαυρα. Την ΑΕΚ άλλωστε κανείς δεν μπορεί να τη διαγράψει από την καρδιά του. Όπως αναφέρει στη δήλωση της αποχώρησής του από τη δράση, όταν έμαθε πως πήρε μεταγραφή για την “Ένωση” το καλοκαίρι του 1995 (“πακέτο” με τον συμπαίκτη του στην Εθνική Εφήβων, Νίκο Χατζή) ” μου έπεσε το τηλέφωνο από τα χέρια. Καλοκαίρι του 1994. Ο κυρ-Χρήστος (ο πατέρας μου) με έπαιρνε από καρτοτηλέφωνο στην οδό Τρυπιά για να μου “ανακοινώσει” ότι έκλεισα στη “Βασίλισσα”. Εγώ σπίτι. Δεν άντεξα. Έκλαψα. Από χαρά“.
Ως μέλος της “Ένωσης” πανηγύρισε τους τελευταίους της τίτλους (μέχρι τους επόμενους). Η Λωζάννη και η ανατροπή στους τελικούς του 2002 με τον Ολυμπιακό δεν διαγράφονται από τη μνήμη του άλλωστε. Ούτε η παρουσία του σε Σιένα (2002-’05) και Μπαρτσελόνα (2005-’07), στην οποία συνυπήρξε με τον Ντούσκο Ιβάνοβιτς. Παρεμπιπτόντως, έχει να θυμάται το μήνυμα που του έστειλε ο πρώην προπονητής του Παναθηναϊκού μετά τη νίκη – έπος επί της Αμερικής στον ημιτελικό του Μουντομπάσκετ. Αφού τον συνεχάρη για όσα πέτυχε με την Εθνική ομάδα απέναντι στην ομάδα του Μάικ Σιζέφσκι, του θύμισε πως… τον περιμένει στη Βαρκελώνη για την προετοιμασία των “μπλαουγκράνα”. “Έκαστος στο είδος του και ο Ντούσκο στις προετοιμασίες του”, όπως σχολιάζει στο βιβλίο του…
Όπως αγαπήθηκε στην ΑΕΚ, άλλο τόσο (κι ακόμη περισσότερο) αγαπήθηκε τόσο στην Μπαρτσελόνα όσο και στη Σιένα. Στην ιταλική ομάδα μεταγράφηκε μετά τον άθλο απέναντι στον Ολυμπιακό του Λευτέρη Σούμποτιτς, για να μείνει για μία τριετία (2002-’05). Για να ακολουθήσουν οι “μπλαουγκράνα”, κι εν συνεχεία η Σεβίλλη (2007-’08), η Εφές Πίλσεν (2008-’09), ο Άρης (2009-’10), η Λε Μαν (2010-’11), η Ρόμα (2011-’12), η Βακαλό 2012-’13), η ΑΕΚ Λάρνακας (2013), η Νέα Κηφισιά (2013-’15), ο ΑΠΟΕΛ (2015) κι εσχάτως ο Φάρος Κερατσινίου.
Περίπου οκτώ χρόνια μετά τη συγγραφή της αυτοβιογραφίας του, ο Μιχάλης Κακιούζης έφτασε στο σημείο να βιώσει τον μεγαλύτερο φόβο του. Τουλάχιστον αυτόν που έχει καταγράψει. Την αποχώρηση από τη δράση και την πραγματικότητα μακριά από τα παρκέ. Η αμηχανία ήταν εμφανής από τότε, που έφτανε στο σημείο να γράψει τον επίλογο της ιστορίας.
” Δεν θέλω να πάω κόντρα στους νόμους της φύσης, αλλά από την άλλη δε μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου ξαπλωμένο τα καλοκαίρια επί τρεις μήνες. Φοβάμαι πως θα παρανοήσω. Φοβάμαι το τέλος. Και από την Εθνική ομάδα και από το μπάσκετ. Ως αθλητής πάντα, γιατί την απόφαση να συνεχίσω στον χώρο την έχω ήδη λάβει. Θα ασχοληθώ με την προπονητική, αρκεί να διαπιστώσω πως έχω τη δυνατότητα να μεταλαμπαδεύσω τις εμπειρίες και τις γνώσεις μου. Αν δω ότι δε μπορώ, θα γίνω κηπουρός, ελαιοχρωματιστής, ψαράς, δεν ξέρω κι εγώ τι, αλλά δεν θέλω να ταλαιπωρώ τον κόσμο μόνο και μόνο επειδή ήμουν αυτός που ήμουν“, αναφέρει.
Σκεφτείτε λοιπόν την αμηχανία του σήμερα (4/1) που ανακοίνωσε το “αντίο”. Η στιγμή που φοβόταν έφτασε. Τα σορτσάκια θα αποτελέσουν μια ανάμνηση για τον ίδιο από το καλοκαίρι, κι η ώρα της επόμενης μέρας θα έχει φτάσει. Αν κρίνουμε από το ” ένα άλλο ταξίδι στον μαγικό κόσμο του αθλήματος, που όλοι αγαπάμε, θα αρχίσει από το καλοκαίρι του 2016“, με το οποίο κλείνει την ανακοίνωση της αποχώρησής του, έχει πάρει τις αποφάσεις του. Κι επειδή κάθε τέλος σηματοδοτεί μια νέα αρχή, έτσι κι εκείνος θα κάνει το restart σε μερικούς μήνες…