Ιτούδης: “Για μένα είναι το ίδιο”

Από τον Παναθηναϊκό στην Μπανβίτ και από εκεί στον θρόνο του ευρωπαϊκού μπάσκετ, στον πολυπόθητο και συζητημένο πάγκο της Euroleague. Ο Δημήτρης Ιτούδης, ο νέος τσάρος της παντοδύναμης ΤΣΣΚΑ, δεν έχει προλάβει να χαρεί, παρά μόνο για ένα κλικ, όσο διαρκεί ένα χτύπημα των δαχτύλων. “Ήμουν με τη γυναίκα μου και την κόρη μου στο σπίτι, όταν με πήρε τηλέφωνο ο πρόεδρος. Υπήρχε ένα στιγμιαίο κλικ, μια στιγμιαία ευτυχία, αλλά μετά άρχισε η δουλειά”.

Γιόρτασε την είδηση της συμφωνίας με πολύωρες συνομιλίες στο skype και κούτες μετακόμισης. Ο όγκος δουλειάς δεν του επέτρεψε να απολαύσει τη στιγμή, όπως θα έκανε ο καθένας που ζούσε το όνειρο του.

“Την αμέσως επόμενη στιγμή, ούτε καν την επόμενη ώρα, την επόμενη στιγμή ξεκινάει μια μεγάλη ευθύνη και ένας μεγάλος όγκος δουλειάς. Εξάλλου για το χτίσιμο μιας ομάδας το καλοκαίρι είναι πολύ σημαντικό, είναι η βάση. Αν γίνουν λάθη το καλοκαίρι, τον χειμώνα δύσκολα διορθώνονται. Υπάρχει περιθώριο για διορθωτικές κινήσεις, αλλά το να κάνεις σωστές επιλογές το καλοκαίρι είναι σημαντικό.

Όχι, όμως, επειδή στα αποδυτήρια γράφει “ЦСКА”. Για τον πρώην προπονητή του Παναθηναϊκού και της Μπανβίτ η δουλειά είναι η ίδια. Κανόνες, ρόλοι, χημεία.

Για μένα είναι το ίδιο: με τους ίδιους κανόνες θα κινούμαστε, απλά με διαφορετικούς χαρακτήρες και διαφορετικού επιπέδου αθλητές. Ο καθένας θα πρέπει να κατανοήσει το ρόλο του. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβει αυτό ο καθένας, τόσο το καλύτερο για όλους. Το είχα πει και στην παρουσίαση μου, ότι δεν ήρθα εδώ για να ικανοποιήσω ανθρώπους, αλλά για να βάλουμε αρχές στο παιχνίδι και να κερδίσουμε.

Και πίεση; Και πίεση. Την ίδια που αντιμετωπίζει όλα αυτά χρόνια. Την ίδια που βάζει ο ίδιος στον εαυτό του.

“Η πίεση ξεκινάει από τον ίδιο σου τον εαυτό, από τα στάνταρ που θέτεις, από το τι θέλεις να κάνεις και τι θέλεις να πετύχεις. Τα δικά μου στάνταρ είναι υψηλά, είτε είμαι στην ΤΣΣΚΑ, είτε είμαι στον Φίλιππο Θεσσαλονίκης που ήμουν το 1996. Θέλω τα πράγματα να γίνονται όσο το δυνατόν καλύτερα, πιο επαγγελματικά, με τις περισσότερες πληροφορίες και με την καλύτερη προσπάθεια από την πλευράς μας να μεταλαμπαδεύσουμε τις γνώσεις και τις θεωρίες μας στους παίκτες. Αν τα στάνταρ είναι υψηλά, λειτουργείς υπό αυτό το πρίσμα”.

Στην τσέπη του κοστουμιού του κουβαλάει εμπειρίες από τον Παναθηναϊκό, βιώματα από την περσινή χρονιά στην Τουρκία και μαθήματα δίπλα στον Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Τα 13 χρόνια στους “πράσινους” είναι σχολείο και πανεπιστήμιο μαζί, απ’ αυτά που η γνώση κατακτιέται και δεν αγοράζεται. Πρωταθλήματα, κύπελλα, ευρωπαϊκοί τίτλοι, νίκες, ήττες, αποτυχίες, τσακωμοί, προβλήματα, καλοί παίκτες, κακοί παίκτες, τα πάντα.

“Η εμπειρία που έχω με τον Παναθηναϊκό δεν αγοράζεται, κερδίζεται. Για αυτό πιστεύω ότι όλα αυτά τα χρόνια, με τον χώρο που μου έδωσε ο Ομπράντοβιτς, είναι πολύ σημαντικά. Το έχω ξαναπεί ότι χρωστάω πολλά στον Ζέλικο, αλλά και στον Παναθηναϊκό για την εξέλιξη μου”.

Κέρδισε ως φαβορί. Κέρδισε ως αουτσάιντερ και τώρα αισθάνεται έτοιμος να σταθεί στην πιο δύσκολη γωνία στο ρινγκ, σ’ αυτή που κάθεται ο Γολιάθ.

“Δύο ομάδες το έχουν καταφέρει αυτό. Εμείς στον Παναθηναϊκό και η Μακάμπι. Είναι σημαντικό να μπορείς να διαχειριστείς την πίεση.

Στη ρωσική μυθολογία δεν υπάρχει ιστορία αντίστοιχη με τον γίγαντα που έχασε από τον μικρόσωμο Δαυίδ. Υπάρχει ο Ζαρ-Πτίτσα, το πουλί της φωτιάς, που εξελίσσεται συχνά σε παγίδα για όσους αναζητούν δόξα και πλούτη και ο δράκος Ζμέι-Γκόρινιτς, το τέρας με τα πολλά κεφάλια. Τρία χρόνια έπαιζε αυτό το ρόλο η ΤΣΣΚΑ. Το απόλυτο φαβορί, που έπεφτε στην παγίδα. Δύο φορές απέναντι στον Ολυμπιακό και μια κόντρα στη Μακάμπι.

Ο Ιτούδης, όμως, ξέρει από Γολιάθ. Ξέρει και από Δαυίδ. Ο Παναθηναϊκός είναι από τις λίγες ομάδες που κατάφερε να διαχειριστεί την πίεση του φαβορί (2000, 2007, 2009) με την ίδια ευκολία, που σημάδεψε διάνα με τη σφεντόνα του αουτσάιντερ (2002, 2011).

“Είναι δύσκολο να είσαι ο Γολιάθ! Και πρέπει να το διαχειριστείς. Πρέπει να γνωρίζεις ότι κι ο Δαυίδ έχει ελπίδες. Στη μυθολογία ο Δαυίδ είχε κερδίσει τον Γολιάθ και εντάξει μπορεί να είναι μια σημειολογική ιστορία, αλλά το έχουμε δει και στην πράξη. Όπως έγινε με την Μακάμπι πέρσι, ή όπως είχε κάνει ο Παναθηναϊκός στη Μπολόνια. Το να διαχειρίζεται τον Γολιάθ δεν είναι το ίδιο, με το να διαχειρίζεσαι τον Δαυίδ. Έχοντας περάσει, όμως και από τις δύο θέσεις, είναι σημαντικό να μεταφέρεις τις εμπειρίες και να πράξεις αναλόγως”

Ο νέος προπονητής της ΤΣΣΚΑ δεν θέλει να μιλήσει για το πριν της ομάδας. “Το τι έφταιξε και η ΤΣΣΚΑ δεν κατέκτησε τον τίτλο σε τρία φάιναλ-φορ, δεν είναι ερώτηση που μπορώ να απαντήσω εγώ, αλλά μόνο οι άνθρωποι της ομάδας που ήταν πριν από μένα. Εγώ, με τη βοήθεια των συνεργατών μου και των παικτών θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα υγιές σύνολο και από εκεί να πορευτούμε. Το ότι ήταν συνεχώς στο φάιναλ-φορ είναι επιτυχία, δεν είναι αποτυχία. Είναι τέτοια η φύση του που ο ημιτελικός είναι τελικός. Η πορεία της, πάντως, δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν είναι ικανοποιητική”.

Δεν θέλει να μιλήσει ούτε για τον εαυτό του. “Θα δούμε στο γήπεδο. Στόχος μας είναι να γίνουμε καλή ομάδα. Για να γίνουμε καλή ομάδα, πρέπει να έχουμε καλή χημεία. Για να έχουμε καλή χημεία, θα πρέπει ο καθένας να κατανοήσει το ρόλο του και να τον ενστερνιστεί. Είναι μια καινούργια προσπάθεια, με νέο προπονητή, με νέες ιδέες… Θα πρέπει να μείνουμε για ένα διάστημα μόνοι μας, για αυτό επιλέξαμε να δουλέψουμε τρεις βδομάδες εκτός Μόσχας, για να ζήσουμε μαζί. Θα έχουμε δύο παίκτες στις εθνικές ομάδες, τους δύο βασικούς δημιουργούς μας, τον ΝτεΚόλο και τον Τεόντοσιτς, αλλά τι να κάνουμε… Όσο λιγότερο χρόνο θα είμαστε όλοι μαζί από την αρχή, τόσο περισσότερο θα χρειαστούμε κατά τη διάρκεια της σεζόν”.

Μίλησε, όμως, για τις στιγμές που ζει. Για το moto του. Για το νερό που κάνεις τη βάρκα να ταξιδεύει. “Προφανώς όταν ξεκινάει κάποιος κάνει όνειρα και έχει στόχους. Το moto μου είναι ότι οι φιλοδοξίες μας, πρέπει να συνοδεύονται από γνώση, μεθοδικότητα και εργατικότητα. Αν έχεις απλώς φιλοδοξίες, χωρίς γνώση, είναι σαν να είσαι σε μια βάρκα στην ξηρά. Η βάρκα δεν μπορεί να πάει μόνη της, χρειάζεται και το νερό.

Για την επίτευξη ενός ονείρου. ” Όταν ξεκινούσα δεν είχα φανταστεί ότι θα ήμουν στον Παναθηναϊκό και στην ΤΣΣΚΑ, ή στον ΠΑΟΚ πριν, αλλά ξέρεις όταν κυνηγάς αυτό που αγαπάς και το κάνεις με μεγάλη πίστη και αφοσίωση, νομίζω ότι στο τέλος πετυχαίνεις. Όχι μόνο στο μπάσκετ, παντού. ΣΚι όταν έχεις υψηλούς στόχους και τους συνοδεύεις με τα στοιχεία που ανέφερε, τότε δεν υπάρχουν όρια. Είναι μεγάλη τιμή που βρίσκομαι στην ΤΣΣΚΑ”.

Για το μοντέλο του Παναθηναϊκού και των Σπερς που θέλει να επιβάλει στην ΤΣΣΚΑ. “Συνέβη στα επιτυχημένα μπασκετικά μοντέλα, όπως αυτό που βρισκόμουν επί 13 χρόνια, του Παναθηναϊκού, ή το πιο ενδεικτικό που είδαμε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, τους Σαν Αντόνιο Σπερς. Δεν υπάρχει κάτι πιο ουσιαστικό να δεις απ’ αυτό. Οι Σπερς έχουν 9 διεθνείς παίκτες, Γάλλους, Αργεντίνους, Αυστραλούς, Βραζιλιάνους, Ιταλούς και θα περίμενε κάποιος ότι λόγω της πολυεθνικότητας δεν θα μπορέσουν να βρεθούν. Κι όμως βρέθηκαν. Κι αυτό γιατί οι ηγέτες τους αποδέχτηκαν ότι πρέπει να λειτουργούν ως ομάδα και έγιναν το παράδειγμα προς μίμηση”.

“Η ηχώ στο μυαλό”

Μετά τον Παναθηναϊκό και διάλειμμα ενός έτους, δούλεψε στην Μπανβίτ, την οποία οδήγησε στην πρώτη θέση της κανονικής περιόδου. Ήταν η πρώτη του χρονιά στο υψηλότερο επίπεδο ως head coach, η οποία συνοδεύτηκε από την ευρωπαϊκή εμπειρία του Eurocup και το ρεκόρ νικών στην ιστορία της ομάδας.

“Πήρα πολλά μαθήματα, άσε όμως να τα κρατήσω για μένα. Αν είσαι έξυπνος μαθαίνεις πολλά, είτε κερδίζεις, είτε χάνεις. Μπορείς να βγάλεις πολλά συμπεράσματα από όλες τις καταστάσεις. Στη Μπάνβιτ το πιο δύσκολα πράγμα για παράδειγμα ήταν οι μετακινήσεις, αφού δεν είχε αεροδρόμιο. Οπότε το πως θα βάλεις την προπόνηση και να τη συνδυάσεις με την ξεκούραση των παικτών και το ταξίδι είναι τεράστια εμπειρία”.

Η μετάβαση από τη θέση του assistant coach σε αυτή του head coach ήταν αρκετά ομαλή. Βοήθησε σε αυτό το γεγονός ότι όλα αυτά τα χρόνια στον Παναθηναϊκό ήταν κάτι περισσότερο από συνεργάτης προπονητής. Ήταν η ηχώ στο μυαλό του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, όπως λέει χαρακτηριστικά.

“Η συμμετοχή μου στα δρώμενα του Παναθηναϊκού την εποχή του Ομπράντοβιτς ήταν έντονη, τόσο στα εύκολα, όσο και στα δύσκολα. Για παράδειγμα όταν υπήρχε πρόβλημα με παίκτη, ή ένα άσχημο αποτέλεσμα, ή πίεση από τον Τύπο. Τις αποφάσεις τις έπαιρνε πάντα ο head coach, όπως πρέπει να γίνεται, αλλά ήμουν πάντα δίπλα στον Ζέλικο για να του πω την άποψη μου, σαν τη δεύτερη σκέψη. Ήμουν αυτή η ηχώ στο κεφάλι του.

Οπότε αυτή την εμπειρία δεν την αγόρασα, την κέρδισα όλα αυτά τα χρόνια. Πχ στον τρόπο διαχείρισης καταστάσεων, όπως όταν είχε συμβεί ένα επεισόδιο μεταξύ του Τζεντίλε και του Ρέμπρατσα το 1999. Αυτές τις εικόνες τις είχα ήδη βιώσει”.

“Μοιάζουμε πολύ…”

Το τουρκικό πρωτάθλημα είναι το ταχύτερα αναπτυσσόμενο στην Ευρώπη και η γειτονική μας χώρα αποτελεί την καλύτερη αγορά μαζί με την ρωσική.

“Στην Τουρκία αυτή τη στιγμή από τις 16 ομάδες της λίγκας, οι 13 έχουν ένα πολύ καλό μπάτζετ, με τις 7-8 μάλιστα να έχουν πολύ υψηλό. Για αυτό είναι ένα πρωτάθλημα δύσκολο και ανταγωνιστικό, στο οποίο ο καθένας μπορεί να κερδίσει τον καθένα.

Η χώρα είναι μεγάλη, έχει μεγάλες αποστάσεις και μεγάλα ταξίδια, ενώ η κάθε ομάδα υποστηρίζεται από μια ολόκληρη πόλη και αυτό είναι σημαντικό. Η Τουρκία κι η Ρωσία αυτή τη στιγμή έχουν πολύ δυνατά πρωταθλήματα και η Ισπανία φυσικά, αν και εκεί έχουν αρχίσει να εμφανίζονται κάποια προβλήματα οικονομικής φύσης”.

Σαν την Ελλάδα της δεκαετίας του ’90 με άλλα λόγια. Εξάλλου, όπως επιβεβαιώνει ο ίδιος, οι δύο χώρες μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους.

“Επειδή ταξιδέψαμε πολύ μέσα στην Τουρκία είχα την δυνατότητα να δω πολλά πράγματα. Οι κατασκευές είναι σε έξαρση. Οι περισσότερες πόλεις είναι πολύ μαζεμένες και δείχνουν μεγάλο σεβασμό στον πολίτη. Οι Τούρκοι για παράδειγμα έχουν ως συνήθεια την Κυριακή να βγαίνουν οι οικογένειες και να ψήνουν σε πάρκα. Σε όλες τις πόλεις, ακόμη και στην Κωνσταντινούπολη. Βέβαια για να το κάνεις αυτό, πρέπει να έχεις πάρκα. Και να είναι καθαρά. Υπάρχει η άνθιση και φαίνεται και στο μπάσκετ. Οι επενδυτές δεν είναι δύο όπως είναι στην Ελλάδα, αλλά είναι δέκα. Και μιλάμε για μεγάλες εταιρίες, όπως είναι η Μπάνβιτ, η Ούλκερ, η Εφές, η Γκαζιαντέπ, η Τόφας”.

Όσο για πως έβλεπαν στην Τουρκία έναν Έλληνα προπονητή; “Η αντιμετώπιση ήταν εκπληκτική! Οι Τούρκοι μας σέβονται και μας εκτιμούν πολύ. Μοιάζουμε πολύ, κάτι που είναι λογικό αφού είμαστε γείτονες. Τουρκία, βέβαια, δεν είναι μόνο η Κωνσταντινούπολη και τα παράλια. Πέρσι είχα τη δυνατότητα να ταξιδέψω πολύ και στον Βορρά, στην Τραπεζούντα για παράδειγμα, στην Ανατολή, αλλά και στον Νότο και μπορώ να πω ότι έχουμε πολλά κοινά με τους Τούρκους.

Στη Μπάνβιτ, δε, η αντιμετώπιση ήταν άψογη. Απέκτησα φίλιες ανεξίτηλες στο χρόνο. Και το γεγονός ότι δεν στάθηκαν εμπόδιο στο να φύγω για την ΤΣΣΚΑ, παρότι είχα κλειστό συμβόλαιο, λέει πολλά. Ένιωθα σαν να δούλευα εκεί 10-12 χρόνια, όχι έναν”.

Πέρα από τις φιλίες κρατάει και την πορεία που έκανε η Μπανβίτ πέρσι. “Η πορεία που κάναμε είναι σημαντική, ήταν πολύ καλή για την Μπάνβιτ, μια μικρή πόλη 130-140 χιλιάδων κατοίκων. Κάναμε ρεκόρ στην ιστορία της ομάδας και το 2ο καλύτερο στην ιστορία του πρωταθλήματος.

Παλέψαμε επί ίσοις όροις με μεγαλύτερους συλλόγους και μεγαλύτερα μπάτζετ. Για αυτό που είμαστε ιδιαίτερα περήφανοι είναι ότι είχαμε πολύ καλή ατμόσφαιρα και δεν εννοώ ότι ήμασταν φιλαράκια με τους παίκτες ή οι παίκτες μεταξύ τους, αλλά το ότι ήταν όλοι συνειδητοποιημένοι στους ρόλους τους και τα αποδυτήρια μας λειτουργούσαν έτσι όπως έπρεπε να λειτουργούν.

Φτιάξαμε πολύ καλή χημεία και εκεί έγκειται η επιτυχία στον ομαδικό αθλητισμό, από τη στιγμή που έχεις να κάνεις με διαφορετικούς χαρακτήρες, που πρέπει να μπουν κάτω από ένα κοινό πρίσμα. Αυτό δεν είναι εύκολο. Οι παίκτες είναι εγωιστές και ο καθένας θέλει να είναι “the man” της ομάδας. Όταν μπαίνεις όμως κάτω από μια ομπρέλα, όλα είναι διαφορετικά. Κι είναι κάτι που δουλέψαμε αρκετά.

Πετύχαμε να έχουμε μια πολύ καλή ατμόσφαιρα και για αυτό και παλέψαμε παιχνίδια που φαινόντουσαν χαμένα, όπως το -18 κόντρα στη Φενέρ, σε ένα παιχνίδι που έδειχνε ότι θα μας πάρει ο αντίπαλος παραμάζωμα με την ποιότητα του. Κι όμως καταφέραμε και κερδίσαμε στη λήξη”.

Η νέα… ΤΣΣΚΑ

Για τον Δημήτρη Ιτούδη η χημεία είναι σημαντική. Και παίζει τον πρωταρχικό ρόλο στις επιλογές παικτών, αλλά και συνεργατών. Στη Μόσχα θα έχει μαζί του τον Ανδρέα Πιστιόλη, τον άνθρωπο που συνεργάστηκε τόσο στον Παναθηναϊκό, όσο και στην Μπάνβιτ, αλλά και έναν ακόμη Έλληνα: τον γυμναστή Κώστα Χατζηχρήστο.

Όσο για το τι έψαξε και τι ψάχνει; “Έναν συνδυασμό ταλέντου-χαρακτήρα. Αν, όμως, ένας χαρακτήρας δημιουργεί πρόβλημα στην ομάδα θα πρέπει να φύγει. Ψάχνουμε παίκτες με ταλέντο και με την μπάλα στα χέρια και χωρίς αυτή. Ναι είναι ηγέτης και με τα λόγια, αλλά και με την πράξη. Κι αυτό ταλέντο είναι: να καταλάβει ο παίκτης πότε κάνω τι και πως το κάνω”.

Οι Ρώσοι έχουν πάρει τρεις παίκτες (ΝτεΚολό, Μαρκοϊσβίλι, Κορόμπκοφ) και ψάχνουν έναν ακόμη ψηλό, όπως υπογραμμίζει.

Τα κριτήρια μου στην επιλογή παικτών δεν αλλάζουν. Πήγα στην ομάδα με πολλά συμβόλαια εν ισχύ. Πρώτο μέλημα μας ήταν να φέρουμε στην ομάδα ταλαντούχους Ρώσους παίκτες. Πήραμε τον Κορόμπκοφ και θα πάρουμε στην προετοιμασία παίκτες από την ομάδα νέων, τους οποίους θα αξιολογήσουμε τότε. Από εκεί και πέρα θέλουμε να συνδυάσουμε το ταλέντο με τον χαρακτήρα. Μέχρι στιγμής έχουμε προσθέσει ακόμη τον ΝτεΚολό και τον Μαρκοϊσβίλι. Και οι τρεις συνδυάζουν αυτό που λέμε. Τώρα εκκρεμεί μια θέση στη φροντ-λάιν. Ένας 4-5, ένας 5-4, θα δούμε”.

“Οι ημιτελικοί να γίνουν με τη μορφή των Playoffs”

Η ΤΣΣΚΑ πιέζει αρκετά στις τελευταίες συνελεύσεις την Euroleague , ώστε να αλλάξει το σύστημα διεξαγωγής των ημιτελικών. Ζητά από το φάιναλ-φορ, να προχωρήσει η διοργάνωση στη λύση των playoffs και στους “4”, κάτι που ο Ζόρντι Μπερτομέου είχε απορρίψει, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα της πρώτης σεζόν (και των τελικών μεταξύ της Κίντερ και της Ταουγκρές).

Ο Δημήτρης Ιτούδης, πριν πάει στην ΤΣΣΚΑ, είχε την ίδια άποψη με την ομάδα. “Το είχα πει στον κύριο Μπερτομέρου πριν συμφωνήσω με την ΤΣΣΚΑ, ότι το μπάσκετ πρέπει να έχει αρκετά playoffs. Ίσως θα ήταν καλύτερη μια διαδικασία μετάβασης με τους ημιτελικούς να γίνονται υπό τη μορφή των playoffs και ο τελικός, ένα μονό παιχνίδι, να ορίζεται σε μια άλλη πόλη, πχ στην Αθήνα. Σε μια σειρά παιχνιδιών κερδίζει η ομάδα με τη μεγαλύτερη διάρκεια.

Η Ευρωλίγκα τι ζητάει; Να επενδύουν οι ομάδες, να αγοράζουν παίκτες, να έχουν σταθερό μπάτζετ, κόσμο, μεγάλο γήπεδο, αεροδρόμιο… Όλα αυτά ώστε να πορευτούμε προς ένα μοντέλο ευρωπαϊκού ΝΒΑ, όπως είναι το μέλλον. Και ξαφνικά τι τους ζητάει; Να παίξουν έναν τίτλο σε ξαφνικό θάνατο, σε ένα ματς, εκεί όπου όλα κρίνονται από τη στιγμή και το momentum.

Και τα λέω όλα αυτά έχοντας ζήσει με τον Παναθηναϊκό οκτώ φάιναλ-φορ και έχοντας κερδίσει τα πέντε μ’ αυτόν τον τρόπο. Κοιτάμε, όμως, μήπως με κάτι διαφορετικό υπάρξει η εξέλιξη. Οπότε συμφωνώ με την άποψη της ΤΣΣΚΑ. Υπάρχει ο αντίλογος ότι με το φάιναλ-φορ ασχολείται περισσότερος κόσμος, αλλά δεν νομίζω ότι το μπασκετικό κοινό δεν θα δει τον τελικό. Θα τον δει, όπως βλέπει και τον τελικό του Champions League. Για να φτάσουμε, όμως να γίνεται και ο τελικός με τη μορφή των Playoffs, θα ήταν προτιμότερη μια μετάβαση ορίζοντας τους ημιτελικούς σε μια best-of-five διαδικασία.

Έτσι δεν θα υπάρχει και ο μικρός τελικός. Στο κολεγιακό μπάσκετ, εκεί όπου ξεκίνησε ο θεσμός του φάιναλ-φορ, δεν γίνεται καν αυτό το παιχνίδι. Η Ευρωλίγκα σκέφτεται ότι ο κόσμος θα φύγει, αλλά σάμπως δεν φεύγει; Έτσι έγινε και φέτος με χιλιάδες φίλους της Μακάμπι να ταξιδεύουν την ημέρα του τελικού”.

Οι τάσεις του μπάσκετ και η παγκοσμιοποίηση

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε τους Έλληνες προπονητές να κατακτούν την Ευρώπη, με αποκορύφωμα την συνεργασία του Δημήτρη Ιτούδη με την ΤΣΣΚΑ.

“Λόγω τις επιτυχίας που είχαν ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός, οι Έλληνες προπονητές είχαν πολλά βιώματα, βλέποντας δηλαδή ομάδες να κατακτούν ευρωπαϊκούς τίτλους, αλλά και να δίνουν μεγάλες μάχες εντός των συνόρων.

Όλα αυτά ήταν μαθήματα που θα μπορούσε να πάρει ο κάθε προπονητής, να τα δει από το δικό του πρίσμα και να τα εκμεταλλευτεί. Θεωρώ ότι είχαμε συνδρομή στο να αλλάξει η σκέψη του Έλληνα προπονητή, που έχει γνώση, μεθοδικότητα εργατικότητα και χάρις σε αυτά τα βιώματα καταφέρνει να εξελίσσεται συνεχώς”.

Οι Έλληνες προπονητές δεν είναι η μοναδική τάση, που τείνει να επικρατήσει στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Υπάρχει και η άλλη που αφορά τους Αμερικάνους γκαρντ. Αρκετές ομάδες, όπως η Φενέρμπαχτσε/Ούλκερ, κινήθηκε σε αυτή την κατεύθυνση, ακολουθώντας το παράδειγμα της Μακάμπι Τελ Αβίβ. Η ΤΣΣΚΑ πέρα από τον Τζάκσον προτίμησε να κρατήσει τον Τεόντοσιτς και να αποκτήσει τους ΝτεΚολό και Μαρκοϊσβίλι στην περιφέρεια.

“Υπάρχει η τάση. Και την υποστηρίζω. Το κάναμε και στη Μπάνβιτ με τον Ρόουλαντ και τον Μέχια. Εμείς έχουμε Αμερικανό πλέι-μέικερ, τον Τζάκσον. Ο ΝτεΚολό μπορεί να παίξει και στις τρεις θέσεις και να έχει το ρόλο του δημιουργού.

Ο Τεόντοσιτς είναι από τους πιο έξυπνους και ικανούς παίκτες σε αυτή τη θέση. Το ξέρω από τις φορές που προετοιμαζόμασταν για να τον αντιμετωπίσουμε. Θα πρέπει να δαπανήσεις και δεύτερο παίκτη πάνω του, να κάνεις περιστροφή, να προετοιμαστείς ειδικά για να τον αντιμετωπίσεις. Αν αυτό το υποστηρίξεις με καλούς πλάγιους, τότε είναι ένα σημαντικό στοιχείο. Μπορεί να μην είναι ο πιο επιθετικός παίκτης προς το καλάθι, αλλά αυτό μπορούν να το προσφέρουν άλλοι.

Το σημαντικό είναι ότι οι περιφερειακοί μας συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον, προσθέτοντας ο ένας το στοιχείο που λείπει από τον άλλον. Μην ξεχνάμε ότι δεν υπάρχουν και πολλοί παίκτες αυτή τη στιγμή, γιατί αρκετοί καταλήγουν στο ΝΒΑ. Με το που κάνει ένας παίκτης 1-2 καλές σεζόν, φεύγει”.

Προτιμά να υπηρετεί την τάση που επέβαλε ο Παναθηναϊκός, με τους παίκτες που παίζουν παραπάνω από μια θέση, τους ψηλούς γκαρντ και τους γρήγορους ψηλούς.

“Το μπάσκετ έχει δύο βασικά κομμάτια: τη δημιουργία και την εκτέλεση. Αν μπορείς να έχεις παίκτες που κάνουν και τα δύο, είναι το καλύτερο. Προσπαθούμε να έχουμε προσόντα στις ομάδες μας. Είναι κάτι που μου αρέσει προσωπικά και κάτι που κάναμε τόσα χρόνια στον Παναθηναϊκό, αλλά και την Μπάνβιτ. Κάτι αντίστοιχο έκανε και η Φενέρ, γιατί δεν είναι τόσο διαφορετική η φιλοσοφία μας με τον Ζέλικο, πως να είναι άλλωστε, μετά από τόσα χρόνια…

Θέλουμε ψηλά γκαρντ, παίκτες να μπορούν να αλλάξουν στα πικ-εν-ρολ, να κάνουμε παγίδες με επιθετικό τρόπο για να προκαλέσουμε το λάθος και να τρέξουμε στον αιφνιδιασμό. Αν μπορεί ένας παίκτης να προσφέρει σε περισσότερες θέσεις τόσο το καλύτερο, όπως δηλαδή συμβαίνει με τον ΝτεΚολό, ή με τον Ουίμς, τον Κριάπα και τον Μαρκοϊσβίλι”.

“Βρεθήκαμε κοντά στο ΝΒΑ”

Η παγκοσμιοποίηση του μπάσκετ καλά κρατεί. Ευρωπαίοι στο ΝΒΑ, διεθνείς παίκτες στους πρωταθλητές Σπερς. Και ένας προπονητής της Euroleague στα ίδια αποδυτήρια με τον ΛεΜπρόν Τζέιμς.

“”Είναι ξεκάθαρο ότι βρισκόμαστε κοντά στο να πάνε αμιγώς Ευρωπαίοι προπονητές στο ΝΒΑ. Καταρχήν χαίρομαι πολύ για τον Ντέιβιντ, είναι φίλος. Γνωριζόμαστε από το 1999 όταν ήταν συνεργάτης προπονητής στη Μακάμπι. Είναι μια φυσιολογική εξέλιξη ενός ανθρώπου, που είναι πολύ εργατικός και επιτυχημένος. Το ΝΒΑ βρίσκεται πλέον πολύ πιο κοντά στην Ευρώπη. Όπως το μπάσκετ που έπαιζε το Σαν Αντόνιο, που ήταν στηριγμένο στην κίνηση της μπάλας και στο αλτρουιστικό παιχνίδι, αυτά δηλαδή που πρεσβεύει η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια.

Πέρσι ήμουν με τη Φιλαδέλφεια, εφτά χρόνια συνεργάτηκα με το Ντιτρόιτ. Θα πήγαινα και φέτος αν μπορούσα. Δεν σου κρύβω, ότι υπήρχαν στιγμές που ήταν κοντά να πάμε στο ΝΒΑ, δηλαδή ο Ζέλικο ως head coach και εγώ ως assistant coach”.

Ο Ντέιβιντ Μπλατ έκανε μάλιστα αισθητή την παρουσία του με το καλημέρα. Στο πρώτο παιχνίδι του, έστω και στα πλαίσια του summer league, ο πρώην προπονητής της Μακάμπι κι ενώ η διαφορά βρισκόταν στους τρεις πόντους υπέρ της ομάδας του, έδωσε εντολή για φάουλ, κερδίζοντας την… αποδοκιμασία του κόσμου.

“Σοβαρά; Δεν το ήξερα, θα του στείλω ένα μήνυμα. Και είχε αποδοκιμασίες; Είναι σημαντικό στοιχείο. Αυτή είναι μια ευρωπαϊκή ιδέα, η οποία θα εισαχθεί στο ΝΒΑ. Θα δούμε αρκετά πράγματα από την Ευρώπη στην Αμερική”.

Ο Ομπράντοβιτς και ο Παναθηναϊκός

Μετά από 13 χρόνια συνεργασίας πέρσι βρέθηκαν αντίπαλοι (σ.σ με τον Ιτούδη να κερδίζει και τις δύο φορές μάλιστα). Επαγγελματικά είναι χώρια, αλλά σε προσωπικό επίπεδο η σχέση τους είναι εξίσου δυνατή όσο ήταν στα χρόνια του Παναθηναϊκού.

“Αν τσακωθήκαμε με τον Ζέλικο; Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα στη σχέση μας, ίσα-ίσα έγινε πιο δυνατή. Η επαγγελματική έχει αλλάξει, αλλά η προσωπική μας παραμένει η ίδια. Έχουμε πολύ καλές σχέσεις. Με πήρε τηλέφωνο μετά την πρόσληψη από την ΤΣΣΚΑ. Μιλήσαμε και μου είπε αρκετά πράγματα, τα οποία θέλω να κρατήσω για μένα. Με πήρε και αυτός και ο Ντούντα και αρκετοί ακόμα”.

Η ΤΣΣΚΑ δεν κληρώθηκε με τον Παναθηναϊκό κι επομένως η επιστροφή του στο ΟΑΚΑ μπορεί να περιμένει: “Καλύτερα… Το είχα συζητήσει με τον Ζέλικο όταν πήγα στην ΤΣΣΚΑ. Για τον ίδιο ήταν μια ξεχωριστή στιγμή, γιατί όλα αυτά που έζησε τα 13 χρόνια δεν ξεπερνιούνται εύκολα. Δεν το σκέφτομαι προς το παρόν. Όταν και αν θα συμβεί, θα δούμε”.

Ο Δημήτρης Ιτούδης δεν σκέφτεται το τι θα γίνει σε μερικούς μήνες. Σκέφτεται κούτες μετακόμισης, σκέφτεται ψηλό που να παίζει με πλάτη στο καλάθι, σκέφτεται πως θα φτιάξει μια ομάδα με την κατάλληλη χημεία. Δεν σκέφτεται πίεση. Σκέφτεται κανόνες και δουλειά.