Ισπανία μου, αμαρτία μου…
Τελικά τι θα μετρήσει απόψε (21.00-ΕΤ1); Η παράδοση υπέρ των Ισπανών ή το έξτρα κίνητρο που έχουν οι Έλληνες να αποδείξουν την αξία τους και το ορθό των επιλογών τους; Σε κάθε περίπτωση το ζευγάρι του τελικού του προηγούμενου Μουντομπάσκετ δίνει σήμερα αγώνα επιβίωσης. Ο νικητής γελά και συνεχίζει. Ο χαμένος πάει σπίτι του...
Από τη μια είναι η Ισπανία. Η οποία τα τελευταία τέσσερα χρόνια, όποτε βλέπει γαλανόλευκες φανέλες, κάνει… πάρτι.
Αυτή η γενιά του Ναβάρο, του Γκασόλ, του Καλντερόν, του Γκαρμπαχόσα έχει εξελιχθεί σε εφιάλτη για το ελληνικό μπάσκετ. Αρχής γενομένης από τον τελικό του προηγούμενου Παγκόσμιου Πρωταθλήματος στη Σαϊτάμα της Ιαπωνίας. Τότε που οι Ίβηρες, αν και έπαιζαν χωρίς τον Πάου Γκασόλ, που είχε σπάσει το πόδι του στον ημιτελικό, είχαν κάνει περίπατο νικώντας 70-47 την Εθνική μας, η οποία δύο μέρες νωρίτερα είχε κατατροπώσει τους Αμερικανούς από το ΝΒΑ στον ημιτελικό.
Από τότε η Ισπανία έχει δημιουργήσει… ψυχολογικά προβλήματα στην ελληνική ομάδα, καθώς όπου την πετυχαίνει της δίνει και καταλαβαίνει. Στο Ευρωμπάσκετ του 2007 τη νίκησε δύο φορές: εύκολα με 76-58 στη β’ φάση και πολύ δύσκολα στον ημιτελικό (82-77), όπου χρειάστηκε και χείρα βοηθείας από τους διαιτητές για να τα καταφέρει. Αυτή ήταν και η μοναδική φορά την τελευταία τετραετία που η Εθνική μας διεκδίκησε στα ίσια τη νίκη απέναντι στους Ισπανούς.
Διότι τόσο στο ολυμπιακό τουρνουά του 2008 όσο και πέρυσι στον ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας η ελληνική ομάδα έχασε σχεδόν με κάτω τα χέρια. Στο Πεκίνο με 81-66 και στο Κατοβίτσε με 82-64.
Βέβαια την ιστορία των ελληνοϊσπανικών αναμετρήσεων σε μεγάλες διοργανώσεις έχουν σημαδέψει τέτοια σερί. Καθότι πριν το 2006 ήταν η Εθνική μας αυτή που είχε το πάνω χέρι. Μετά το Ευρωμπάσκετ του 1987, όπου οι Ισπανοί είχαν νικήσει με 106-89 στην α’ φάση, και ως το 2006 η ελληνική ομάδα είχε κερδίσει τις πέντε από τις έξι αναμετρήσεις της με τους Ίβηρες. Και στα παγκόσμια πρωταθλήματα του 1990 και του 1998 και στα Ευρωμπάσκετ του 1993 και του 1995, ενώ στη Σουηδία το 2003 είχε νικήσει μία φορά (86-73) κι είχε χάσει άλλη μία (94-91).
Πριν το Ευρωμπάσκετ του 1987 φυσικά, οπότε και οι συσχετισμοί ήταν διαφορετικοί, η Εθνική μας είχε πετύχει μόλις μία νίκη, το 1965 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα με 89-82.
Η τελευταία τετραετία, πάντως, έχει σημαδέψει την παράδοση των ελληνοϊσπανικών αναμετρήσεων. Και αναγκάζει την ελληνική ομάδα να αλλάζει δρόμο κάθε φορά που υπάρχει περίπτωση να διασταυρωθεί με τους Ισπανούς. Πέρυσι τα κατάφερε κι έφτασε μέχρι τον ημιτελικό, όπου η συνάντηση μαζί τους ήταν αναπόφευκτη. Φέτος ατύχησε.
Το κίνητρο της Εθνικής
Βεβαίως το σημερινό αποτέλεσμα θα δείξει αν ατύχησε η Εθνική μας ομάδα. Ωστόσο η αλήθεια είναι πως την προσπάθεια να αποφύγει τους Ισπανούς και μαζί και τους Αμερικανούς στην επόμενη φάση την έκανε. Δεν τα κατάφερε με τους Ίβηρες, διότι η Γαλλία χάλασε τη δουλειά. Και τώρα καλούνται οι Έλληνες διεθνείς να δικαιώσουν τις επιλογές τους.
Είναι αλήθεια πως μετά τον αγώνα με τη Ρωσία και όσα ακολούθως ειπώθηκαν και ακούστηκαν η Εθνική ομάδα καλείται για πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια να αποδείξει την αξία της. Καλείται να αποδείξει ότι ο δρόμος που χάραξε για να φτάσει στο στόχο της, την κατάκτηση ενός μεταλλίου δηλαδή, είναι ο σωστός. Γι’ αυτό και ο σημερινός αγώνας με την Ισπανία είναι κομβικός.
Η ήττα θα οδηγήσει σε ταπεινωτικό αποκλεισμό, παταγώδη αποτυχία και… στρίμωγμα στα σκοινιά. Διότι όλοι θα θυμηθούν πως με νίκη επί της Ρωσίας, αντίπαλος τώρα θα ήταν η Νέα Ζηλανδία, η πρόκριση στην οκτάδα πιο εφικτή και από εκεί και μετά ενδεχόμενη ήττα από τις ΗΠΑ δεν θα στερούσε τη δυνατότητα από την ομάδα να πάρει μια θέση μέσα στην πρώτη εξάδα. Αντί να πάει πρόωρα σπίτι της.
Αντίθετα η νίκη θα απελευθερώσει τους διεθνείς, θα τονώσει την αυτοπεποίθησή τους και θα βουλώσει στόματα. Οι ΗΠΑ δεν θα βρίσκονται στην εικόνα και με μια νίκη ακόμα η Εθνική θα μπει στο χορό των μεταλλίων. Η απόσταση ανάμεσα στο θρίαμβο και την καταστροφή είναι… 40 λεπτά δρόμος. Όσο θα διαρκέσει το μεγάλο αποψινό ντέρμπι με την Ισπανία.